Hoe het begon (deel 2)

Op een dag na thuiskomst van het asiel waar ik werkte had ik voor mijzelf het idee dat ik een andere weg in moest slaan. Ik dacht hierbij aan het zorgen voor honden, dag en nacht en in mijn eigen huis. Iemand wees mij op GINN en daar ben ik begonnen met het opvangen van de Spaanse Galgo. Ik had altijd windhonden gehad, maar nog nooit een Galgo.

Ik was meteen geroerd toen mijn allereerste opvanghond kwam. Het was een makkelijke probleemloze hond om mee te beginnen.


En idd, makkelijk en probleemloos was Angelo zeer zeker en mede daardoor was er na 7 weken al een geschikte adoptant.

Vrij snel daarna kwam Ster.


Deze hond was zwaar mishandeld geweest. In de nek was met een mes een groot kruis gekerfd. En door ophanging heeft Ster ook een tijd geen geluid voort kunnen brengen.
Toch was Ster ook al heel snel geadopteerd, want toen Rinus en Marina dit verhaal hoorden, wilden ze Ster gelijk op komen halen en ze hebben Ster ook meteen geadopteerd.

Toen kwam Lisa.


Ik begreep veel later dat dat hondje onder de noemer ‘grippet’ valt (dit is een kruising tussen een Greyhound en een Whippet). Dat is toch wel eventjes iets anders dan een Galgo. Dit pittige dametje was na 2 maanden opvang ook alweer geadopteerd.

Snel na Lisa kwam Rolo.


Rolo was een hele dikke Grey. Het was een mal gezicht, zo’n lang snoetje met zo`n bol lijf en dunne pootjes.

En dan is er ineens ook een Sam, een zeer druk Whippetje.


Toen Sam geadopteerd was heeft de Ierse Wolfshond van het opvanggezin dagen geslapen om bij te komen van de drukte.

De nieuwe opvanghond was nummer honderd in zijn paspoort, dus noemde ik hem Ciento. Hij was al ruim een jaar in Scooby en erg ziek geweest.
Hij lag daar maar een beetje te liggen.


Bij ons in de opvang knapte hij zienderogen op. Zijn wonden heelden en hij werd van een depressieve hond een enorm blije hond. Wat een genot om hem zo op te hebben zien bloeien. Helaas is Ciento 4 jaar na adoptie, toen het baasje met hem wandelde, hard rennend tegen iets aan gekomen en heeft zijn nek gebroken.

En dan is er een hele grote Podenco/Galgo van 7 maanden in huis. Rico.


En we noemden hem de clown, met zijn ondeugende koppie. Tjonge zeg, wat keek die mij verwijtend aan toen hij hier gebracht werd (alsof ik er wat aan kon doen). Zowel hier als later bij de adoptant heeft Rico een zeer grote indruk achter gelaten. Eén van de vele honden om nooit te vergeten.

En zo kunnen er wederom nog honderden boeken geschreven worden over honden met een rugzakje.

Anneke

Dit bericht delen:
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone