Afscheid

Op deze pagina een overzicht van honden die helaas zijn overleden

OVER DE REGENBOOG

TESTAMENT VAN EEN HOND
Als mensen dood gaan
maken zij hun laatste wil op.
Zij laten huis en bezittingen na
aan degenen die zij liefhebben.
Als ik kon schrijven zou ik ook
een testament maken.

Aan een arme treurige eenzame zwerfhond
laat ik mijn gelukkige thuis na.
Mijn voerbak, mijn zachte bed,
mijn lekkere stoel, mijn speeltje.
De geliefde schoot, de zachte handen,
de lieve stem, de plek in een mensenhart.
De liefde die mij hielp
naar een vredig, pijnloos einde,
in liefdevolle armen.

Als ik dood ga, zeg dan niet:
geen huisdier meer,
geen pijn meer bij zijn dood!
Maar zoek een eenzame hond
die geen liefde heeft gekend
en geef hem mijn plek.
Dit is mijn nalatenschap,
dit laat ik achter,
het is alles wat ik te bieden heb.

Auteur onbekend

——————————————————————————————————————-

Duuk (Blanc)
.. 2008 – 22 november 2017
[full_width][/full_width]
ONZE HERINNERINGEN BLIJVEN
Nooit meer onze vingers tellen nadat we je een koekje of plakje worst hadden gegeven.
Nooit meer hoor ik je “papa of mama” roepen, omdat we bij jou op de bank moesten gaan zitten
Nooit meer “even wachten” roepen omdat je zelf de auto in wilde springen
Nooit meer het laatste restje pap dat uit de kom wordt gelikt
Nooit meer ’s middags na de wandeling voor de ijskast gaan staan wachten voor je plakje worst
Nooit meer tijdens Utopia zeuren voor een stukje banaan en appel
Nooit meer roepen “kom nou” omdat je even bij de buren in de tuin moest kijken of je nog even geknuffeld kon worden door hun
Nooit meer “even wachten” roepen als we de weg willen gaan oversteken
Nooit meer zeggen “Duuk nu even niet”, omdat je weer even wilde knuffelen
Duuk grote knuffelbeer van ons, we gaan je missen, bedankt voor alle aandacht die je ons en je vriendin Betty en vriend Bono hebt gegevenHelaas hebben wij na een langdurige en een moeilijke beslissing Duuk op woensdag 22 nov om 13.00 vreedzaam moeten laten inslapen
Wij zullen hem gaan missen.Rob Joke en de honden.
[full_width][/full_width]

——————————————————————————————————————-

Pitufa
.. juni 2012 – 3 april 2017

Lieve Pitu,
Jij was één van de Scooby-Galgos die het net iets harder nodig had om een thuis te vinden, dan vele anderen. Je leek ongezien en niet één van de makkelijkste dames die er rond liep.
Op 28 mei 2016 kwam je bij ons in de opvang en na een paar dagen wennen, op een kussen onder de eettafel begon je nieuwsgierig te worden naar het goede leven. Dit heb je met 4 pootjes dubbel en dwars aangepakt. Je ontwikkelde je tot een aanhankelijke, speelse en gekke meid. Onhandig in je enthousiasme want wat kon jij tegen ons opspringen zeg!
Met wandelingen kon je los mee lopen, je genoot van het buiten zijn, spelen met de anderen, zonnetje op je gehavende huid. Je prachtige ogen glommen van geluk en plezier.
Jouw vreemde pelikanen-kinnetje bleek een lekkende speekselklier te zijn en dapper heb je de operatie doorstaan, bij de dierenarts was je niet zo heel erg bang. Je genas heel snel en alles was weer als daarvoor, het goede leven.
In januari 2017 werd je geadopteerd, en lieverd, wat was je bang na deze grote verandering. Na 2 weken begon je bij jouw nieuwe baasje te beseffen dat je er mocht zijn, je enthousiasme en aanhankelijkheid werden meer zichtbaar. Helaas had de stress en angst van het verhuizen teveel van je gevergd en bleek na vele onderzoeken en opname in een dierenkliniek dat je aan Leishmania leed.
In de lange tijd dat je bij Scooby hebt gezeten en daarna lang bij ons in de opvang waren er geen tekenen dat jij deze vreselijke ziekte toch onder de leden had. Ondanks dat jij en wij hard voor jou hebben geknokt ben je op 3 april 2017 ingeslapen.
Ik kan het nog niet bevatten dat jij, een geweldig karaktertje met prachtige sprekende ogen, dit is overkomen. Vanuit mijn ooghoeken denk ik je nog te zien liggen, op een hondenbedje. Als ik thuiskom is het nog raar dat jij niet tussen de andere honden staat te springen en botsen tegen mij op. In gedachten voel ik je nog speels happen in mijn handen, gekke Pitu. Een huis vol honden en toch mis ik jou. Ik had je zoveel meer gegund, lief smurfje van me.
Hopelijk heb je nu rust, iets wat je weinig was gegeven in jouw korte leven.

[full_width]

[/full_width]

————————————————————————————————————————————————

IN HET LICHT WACHT EEN MANDJE OP JOU
GA MAAR LIEF DIER
IK HOU VAN JOU
Roscon was de laatste tijd niet meer blij.
Zelfs niet meer in zijn geliefde tuin.
En wat altijd zo lekker smaakte, smaakte niet meer zo. Roscon is op 26 April om kwart over 12 in zijn eigen mandje ingeslapen.

————————————————————————————————————————————————

Esperanza

11-4-2017
13:42

Teder..lief..zacht
Nooit meer goedemorgen prinsesje..

Vandaag is mijn allerliefste meisje heengegaan,
Ze heeft de strijd niet mogen winnen
De pijn werd ondragelijk
Haar lijfje gaf het op.

Er zit een groot gat in mijn hart
Intens verdriet
In woorden niet te weerleggen
Niet eerlijk, het is niet eerlijk, is alles wat ik kan denken.
Rust zacht mijn aller allerliefste meisje..
Ik hou van je to the moon and back.

Mams.
[full_width][/full_width]
Ode aan mijn meisje.

Zondagochtend

Vroeg ben ik wakker, zoals iedere morgen begroet ik de hondjes en zeg goedemorgen…
Maar je bent er niet meer en de pijn sneert door mijn lijf.
23 Januari 2016 mocht ik je halen bij Anneke..
Je was gekomen met Seniorita je vriendinnetje…het afscheid van haar was dan ook zwaar voor je. Onderweg naar huis heb je me een keer aangekeken, je ogen dachten wat ga jij nu weer met me doen.?
Thuis aangekomen ben je meteen bij de twee anderen gaan liggen, ik heb je toegedekt
met een dekentje en je gelaten.
Ik was zeer geraakt en onder de indruk van je zwaar toegetakelde lijfje.
De volgende dag heb ik een teiltje gepakt en je zachtjes wat schoongemaakt…de brandwonden van waarschijnlijk sigaretten zaten nog op je lijfje…
Een heel nieuwe wereld ging voor je open en met heel veel geduld en liefde kwam je na maanden een beetje tot jezelf.
Je genoot van je leventje op je eigen manier
en vaak stond ik stiekem te gluren hoe je je zaakjes regelde. Kafka
,
die in september kwam
,
leerde je hoe je hoog moest springen als
ik jullie eten klaar
maakte
en tuurlijk hoe je moest stelen.
Als ik je knuffelde steunde je als een oud vrouwtje
,
je vond het heerlijk.
Er zijn zoveel mooie herinneringen
,
kleine
,
mooie momenten
..
.
uren zou ik kunnen schrijven.
Maar je bent er niet meer ..
.
en alles wat blijft zijn de herinneringen.
Ik had je zo graag heel lang bij me willen houden maar dat mocht niet zijn.
Nog steeds ben ik verbijsterd
. Eerlijk
,
het was niet eerlijk…Het ga je goed meiske…ik hou van je
!
een speciaal woord van dank aan twee geweldige vrouwen
:
Karin en Anneke bedankt voor
het luisteren.

————————————————————————————————————————————————

Zeg mij dat het niet waar is, zeg mij dat het niet waar is, zeg mij dat het niet zo is.
Wat moet ik schrijven over een Galgo meisje met een gouden hartje,
in woorden kan ik eigenlijk niet uitdrukken wat ik voel.Geliefd
GewenstOntdekken
WennenGraven
RennenSpringen
Blij zijnHechten
KnuffelenClown zijnHonden vriendjes maken
En boven al Galgo mogen zijn!Alegria was een meisje in de bloei van haar leven, haar leven was net begonnen en veel te snel beëindigd. Alegria is bij mij een galgomeisje geweest die heel erg van het leven heeft geproefd en het geleefd heeft vanuit haar tenen. Ik kan niet anders zeggen, een Galgo die hier heel gelukkig was!Altijd in mijn hart en mij gedachten Alegria!Zeg mij dat het niet waar is!
Zeg mij dat het niet zo is!Vaarwel!
Pauline

————————————————————————————————————————————————

Op 17 November om half 9 ’s avonds kwam er een mail binnen bij Milia en mij, zeer geschrokken lazen we dat Alegria al om half 1 ’s middags in paniek door de storm was weggehold.

Milia en Pauline (haar 2 pleeggezinnen) zijn er meteen met hun honden naar toe gegaan en hebben in de storm en in het donker nog urenlang gezocht. Ze zijn de hele nacht bij Marisa gebleven en hebben constant voor het raam gezeten om te kijken of Alegria misschien toch nog de straat in zou komen lopen. De 6 weken daarna hebben we dagelijks gezocht, huis-aan-huis geflyerd en talloze mensen gesproken en gevraagd om naar haar uit te kijken – de beloning was inmiddels 300 euro en veel mensen hebben geholpen. Alle meldingen namen we serieus – we hebben het halve land door gereden naar meldingen die steeds ándere weggelopen honden betroffen: ’t was Alegria nooit.

Op 26 Februari gaat in de namiddag de telefoon. De dierenambulance van Utrecht, ik voelde hem al aankomen. Alegria was door boeren gevonden die aan het werk waren aan een slootkant, diep in de weilanden achter de Voordorpse dijk – deze boeren kwamen daar vaker maar hadden Alegria er niet eerder gezien – helaas leefde ze niet meer. Dezelfde Voordorpse dijk waar we ontelbare keren hebben gelopen, gezocht, geroepen en huis-aan-huis hebben geflyerd.Alegria zat vast met haar riem en kon geen kant op, had ze de riem maar door kunnen bijten. Bij haar 1e opvanggezin had ze binnen de kortste keren haar tuigje kapot gebeten en toen ik Alegria ophaalde in Ospel en naar huis reed had ze ook die keer al heel snel de riem door gebeten waar ze mee vastgezet was in de auto. En ook hier in Tricht heeft ze nog snel een ander tuigje door gebeten. Daarom dacht ik van het begin af aan dat áls ze zich vast zou lopen ze haar riem wel door zou bijten…Maar helaas, ’t mocht niet zo zijn…

Lieve Alegria, we vergeten je nooit!

Anneke
Milia

————————————————————————————————————————————————

Canito, eerst  werd je ziek maar het sterven was nog ver, maar steeds kwam het dichterbij.
Nu telt de hemel weer een ster…ons kereltje Canito is er niet meer.
tn_img-20161016-wa0001 tn_img-20161016-wa0000

————————————————————————————————————————————————

tn_Lola_Tati_29-05-2011Nadat onze beide Galgo’s Sahara en Savanna ( moeder en dochter) overleden waren begon het bij mij toch weer hinderlijk te “kriebelen.
Niet omdat we geen honden meer hadden, nee, we hadden nog 3 Ierse Wolfshonden en 1 Whippet.En zo kwam het, voor onze Whippet die erg gewend was aan de Galgo’s en ze duidelijk ook erg miste, (wat een smoezen bedenkt een mens dan toch) wilde ik toch weer een Galgo erbij.Door te doen alsof je toch een beetje verstand hebt en omdat we inmiddels ook niet meer zo “piep” zijn, besloten we uiteindelijk om toch maar weer een Galgo erbij te nemen, maar dan een al wat oudere…..Zo gezegd, zo gedaan, contact opgenomen met GreyhoundFriends en een afspraak gemaakt voor de eerst volgende bijenkomst van de club in Oss aan de Geffense Plas. Daar zouden die dag enkele honden gepresenteerd worden.Het hondje Olga dat ik op de site gezien had zou er ook zijn. Wat een dag!!! Toen de “show” voorbij was ben ik nog even op een afstandje naar de honden blijven kijken en merkte dat één van hen mij onafgebroken strak aan keek………………Olga dus!
Naar Gabi gelopen die haar bij zich had en daar aan gekomen stond de Galgo onverwacht rechtop tegen mij aan………u begrijpt het al, het was liefde op het eerste gezicht.Op 1 mei 2011 is ze bij ons gebracht en we noemden haar Lola. Ze werd meteen in ons roedeltje opgenomen en na een paar dagen ging ze al mee naar de hei waar wij dagelijks wandelen.
Vanaf de eerste dag heeft ze altijd goed geluisterd, rende en speelde met de andere honden en ging soms sneller dan de wind tot groot plezier van onze Whippet Tatí.
Hier hadden we dus goed aan gedaan.Het enige dat Lola niet echt prettig vond was aangeraakt worden onder haar buik, dat bleek bij een onderzoek toen de dierenarts niets vermoedend haar buikje wilde onderzoeken. Nog nooit heb ik een hond zo horen gillen, niet van pijn, maar van angst. We schrokken ons echt een hoedje.En toch, gelukkig had ze in mij zo ontzettend veel vertrouwen dat ze na een tijdje bij ons alles toeliet en zich rustig liet onderzoeken. Zolang ik er maar bij was.
Daarbij was ze ook nog eens zo’n verschrikkelijk lief, trouw en zacht hondje.De laatste weken was het duidelijk dat ze aan haar laatste “rondje” toe was. Ze ging niet meer elke dag mee wandelen, maar begroette ons wel weer enthousiast wanneer we terug kwamen.Haar laatste nacht heeft ze liggend tegen mij aan, en mij om de 10 minuten porrend om haar te aaien door gebracht, maar ’s ochtends was het erg duidelijk dat ze niet meer kon.
Ze is met haar snoetje in mijn hals rustig ingeslapen na 5½ jaar trouw en vertrouwen in ons.
Ik mis haar nu al verschrikkelijk!!Her name was Lola…………….Et Leeuwenburgh

————————————————————————————————————————————————

 

IMG_0195Afscheid van een mooi meisje

November 2005 namen wij onze vakantieliefde, Gina, mee vanaf de Dominicaanse Republiek om haar een kans te geven in Nederland (zie verhalen 16 juni 2014)

Een bijzonder lief meisje met haar eigen wil, maar dat maakte haar zo speciaal. Bijna 11 jaar was ze in ons leven, ze haalde streken uit waar we later hartelijk om konden lachen, we hebben vele boottochten gemaakt want dat was haar (en onze) passie. Samen hebben we mooie dingen beleefd en was ze niet weg te denken uit ons leven.

Mei dit jaar kregen we helaas de diagnose darmkanker…… verslagen gingen we weg bij de dierenarts met de mededeling dat Gina nog een paar weken te leven had. Krachtig als ze was werden deze weken nog ruim 2 maanden waarin we nog een paar mooie boottochtjes hebben gemaakt met haar waarin ze, ondanks dat ze ziek was, genoot met volle teugen.

En toen kwam de dag…. Ze wilde niet meer mee varen en dat was voor ons het teken dat de tijd was gekomen om afscheid te nemen.

Thuis met haar hondenmaatjes en poezenvrienden is ze rustig ingeslapen en is ze over de regenboogbrug gegaan waar ze weer vrij mag rennen met alle vriendjes die haar voorgegaan zijn.

Dag lief meisje, ons meisje……… we zullen je missen

IMG_2872


Terwijl ze daar op haar zij lag in het gras haar pootjes half de lucht in zonder zich nog te kunnen bewegen , masseerde ik haar oorpunten en sprak lieve woorden tegen haar…. Dat ze zo’n geweldige meid was en altijd vrolijk en levendig met staart omhoog kwispelend klaar voor a c t i e. Hoe lief ik haar vond en zo’n sterk meisje. En dat we zo’n lol hadden gehad deze zomerdag in het bos waar ze tot dan toe nog niet geweest was. Geurtjes die ze nog niet kende, spannend hoog gras, kronkelende paden….Ik vertelde haar mijn bewondering voor haar. Dat ze zoveel veerkracht had getoond al die maanden in haar nieuwe omgeving. Zo’n dapper meisje waar ik van hield en veel respect voor had. En hoe ze die dag ook bezig was geweest de kip te ontveren, de enige kip die de marteraanval had overleefd. Komisch en nooit agressief. En hoe de kip dat ok vond. Hoe ze luid blaffend mee liep met de brommer van de postbezorger over de breedte van de tuin… Mijn lieve meisje, mijn mooie kind, ze lag daar en kon zich niet meer bewegen. Haar ademhaling was rustig maar haar ogen , niet zoals ze altijd als ondeugende kraaltjes in haar schedeltje hadden gezeten. Maar ze ademde nog, mijn lieveling.Ze luisterde naar de verhalen van onze avonturen , over toen ze in het gras uren kon luisteren met haar schattige oortjes of er zich muizen bewogen, ze was goed in het staan op twee achterpoten om boven de begroeiing te kunnen uitkijken de omgeving afturend op zoek naar……, hoe ze van natte voeten was gaan houden het talud af de sloot in , ….. haar chaperonne berghondmannen die haar zo lief waren en waar ze altijd bij in de buurt bleef ,ze was als een schaduw van ze. Mijn dottekind die met de poezen goed omging , waar ze graag mee speelde…..Mona mooie laive Lisa was dol op haar blauwe balletje waarmee ze zichzelf graag vermaakte in de tuin. Kon urenlang in de tuin ravotten met het simpele ding. Had en stevig lijfje met spiertjes gekregen van het buitenleven , mooie leutje laiverd Lisa was een stoere Groningse meid geworden in plaats van een angstige spanjool.De oorspronkelijkheid en levenslust spatte van onze lieverd af. Ze had zin in iedere nieuwe dag en ontving haar leven als een groot cadeau. Ondanks haar trauma’s. Zo kort, zoete zachte lieve zuivere ziel, was je leven hier…..En wat plots ben je uit het leven gerukt.Goh geweldige dappere supermeid, wat laat je een grote leegte achter. We missen je zoooooo!Pleeghond Pizca is overleden door een ongeluk tussen de dieren onderling.
IMG_20160608_183413Even een niet zo blij makend berichtje over Xinxinha uit Portugal (Ninja is een poos haar Ned. naam geweest) die na heel wat omzwervingen, via gastgezin Anneke Schalkwijk bij ons in Brabant is gekomen, in april 2006. Xinxinha was een lieve, maar zeer schuwe hond toen zij bij ons kwam, maar langzamerhand ging zij de mensen weer iets meer vertrouwen,maar helemaal heeft zij die argwaan niet van zich af kunnen schudden.Zij was erg op mij gesteld; als we gingen wandelen,voelde ik altijd eventjes haar natte snoet tegen mijn hand en huppelde ze weer vrolijk met de andere honden mee het veld in. Helaas belandde ik na een ongeval voor ruim 3 mnd. in het ziekenhuis en kreeg verschillende vreemde mensen in huis die de dieren verzorgden e.d. en in deze vervelende periode is Xinxinha overleden.

Het vervelende is ook dat ik dit pas veel later hoorde en ik heb nooit meer kunnen achterhalen onder welke omstandigheden Xinja overleden is en dit blijft me nog steeds bezighouden,ook denk ik dat heimwee naar het baasje een rol heeft gespeeld.

Haar dood heeft me erg aangegrepen, maar een troost is dat zij toch nog vijf en half jaar heel wat vrijheid en aandacht hier heeft mee mogen maken. Met vriendelijke groet, Arja uit Dinther

Op 22 April hebben we Axel in laten slapen op de prachtige leeftijd van tegen de 15 jaar.lommel023Axel is in 2005 bij ons gekomen via GalgoRehoming, hij is door Jacinta meegenomen uit Scooby, voor haar de eerste hond die ze zelf heeft meegenomen, er zijn er nog velen gevolgd. Axel was niet veel gewend, had ruim twee jaar bij Scooby gezeten. Toen hij dus bij ons thuis kwam moest hij aan veel dingen wennen. Maar echte trauma’s had hij gelukkig niet, al ontwikkelde hij wel verlatingsangst.

Hij was dus onze eerste windhond. We hadden altijd herdershonden gehad, maar het gefok en de prijs voor een pup begon ons tegen te staan, daarom besloten we dat we honden wilden gaan helpen. Na een reportage op Animal Planet over de Galgo’s te hebben gezien, was de keuze snel gemaakt. Zo is dus Axel in ons leven gekomen. En wat een geweldige, lieve hond hadden we aan hem. Hij was een grote, sterke reu en  luisterde prima. We hebben hem een prachtig leven kunnen geven, hij was nooit ziek, pas op hoge leeftijd begon er het een en ander mis te gaan, maar hij herstelde wel steeds. Axel is echt van ouderdom heen gegaan.

Toen Axel een jaar bij ons was, besloten we Jojo erbij te nemen, helaas heeft zij maar vier jaar bij ons kunnen zijn. Daarna werd Eefje zijn maatje. Omdat hij al zo ver op leeftijd was, besloten we in september 2014 om Chica er nog bij te nemen. We wilden niet dat Eefje alleen achter zou blijven. Daar hebben we een goede keuze mee gemaakt. Axel heeft dus drie schatten van vriendinnen gehad!

Axel was wel mijn “speciaaltje”, ik heb zo’n bijzondere band met hem gehad. Het gemis is dus groot, zijn lege plek enorm. Maar de herinneringen aan hem zijn prachtig.

Axel, we missen je, Leny, Johan, Eefje en Chica.

P101080629 Maart 2013 kwam Becky (Bettie was haar naam in Dierenthuis) aan in Tricht.
In de reisbench lag ze in een laagje pies en poep. Volledig in paniek.
Het kon niet anders maar ze moest in bad, de reisbench erbij om uit te spoelen, want die moest meteen weer mee de bus in terug naar Spanje.
We hebben haar ingepakt in handdoeken en op een rustig plekje wat bij laten komen. Maar daarna begon haar leven als huishond, wat dit kleine meisje absoluut niet aan kon. Ze wilde niet in een ‘gewoon’ huis en ze wilde al helemaal niets met mensen.
Er is een brief geschreven naar Dierenthuis, waar ze zonder aarzeling zeiden dat Becky bij hun welkom was en we haar konden brengen.
En dat was Becky’s geluk. Becky was in haar leven zo beschadigd dat zij niet met mensen kon leven, laat staan als huishond “functioneren”. Wel vond zij andere honden om zich heen prachtig. En haar brokjes uiteraard ! Allebei vond zij in het Dierenthuis. De rust en stabiliteit van een thuis, mensen die voor haar zorgden en niets eisten, een heleboel hondjes om zich heen en de vrijheid te zijn wie zij was.
P1020472 Bettie - (7)SONY DSCBettie - (1)Bettie - (5)12 april kregen we dit bericht :
Het spijt mij u dit bericht te moeten sturen, maar wij hebben afscheid moeten nemen van Bettie.
Zoals we u al eerder schreven, stond ze op de pijnstillers omdat het niet goed met haar ging. We hadden haar laten onderzoeken door de dierenarts en deze constateerde dat er toch veel meer aan de hand was. Bettie bleek ernstige nierproblemen te hebben, veroorzaakt door een niertumor.
In overleg met de dierenarts is daarom besloten om afscheid te nemen. Bettie is in haar vertrouwde omgeving rustig ingeslapen in de aanwezigheid van haar verzorgers.
Bettie is ruim 9 jaar geworden en is 3 jaar bij Dierenthuis geweest.
Bettie zal worden gecremeerd en de as komt terug bij Dierenthuis, zoals van alle dieren.
Wij allen zijn de adoptanten heel dankbaar, zij heeft nog geluk gekend, liefde en aandacht.
We wensen u veel sterkte met het verlies van Bettie en willen u bedanken voor de steun die u haar gegeven heeft.[full_width]Bettie - (4)Bettie - (3)[/full_width]Vanzelfsprekend zijn wij op onze beurt Dierenthuis dankbaar dat ze Becky hebben opgenomen en haar een paar mooie jaren hebben gegeven.Het ga je goed, kleine pluizenbol!

21 Maart 2016
Laatste update over Joris (Frijolito)…

Joris

18 dagen zijn er voorbij gegaan en het is nu toch écht wel tijd om te laten weten dat wij Joris hebben laten inslapen. Maar wat héb ik er moeite mee om dit stukje te schrijven. Alsmaar heb ik het uitgesteld, het grijpt me teveel aan. Terwijl het zeker niet de eerste keer is dat ik zo’n beslissing heb moeten nemen.

Maar Joris? Joris was zo bijzonder. Hij kwam onverwacht in ons leven en zat eigenlijk direct in mijn hart.

Lieve Joris; hij kon zo niet meer verder, hij zat zichzelf in de weg. Binnen een paar dagen ging zijn, vooral mentale, gezondheid erg hard achteruit. Na goed en eerlijk overleg met de dierenarts heb ik de beslissing genomen. 13 jaar is hij geworden. Dank aan Yolanda dat zij hem in ons leven bracht, dank aan Greyhound Friends dat Joris bij ons mocht wonen.

Het is zo’n dubbel gevoel; ik weet dat het laten inslapen een juiste beslissing was maar het doet zeer dat Joris er niet meer is. Ook hier moet de tijd weer overheen gaan. Denk ik.

Groet van Els

Amy, geboren 6 oktober 2004 – overleden 17 september 2015

Some animals come into our lives and quickly go.
They only stay a while and leave footprints in our hearts.
And we are never, ever the same.

Sancho

29 april 2005 – 1 september 2015

Mijn grote reus, mijn vriendelijke reus.
29 april 2011, als de dag van gisteren, daar kwam je eindelijk aan.
Tjee, wat was je groot, maar je stal mijn hart.
Je bent de beste ambasadeur geweest die er kon zijn en hebt door de jaren
heen menig hart doen smelten.
Dankzij jou hebben andere lieverds hun plek gevonden, maar zoals jij was
er geen een.
Mijn schaduw, mijn knieën-duwer.
Hoe vaak ging ik niet aan de kant omdat ik dacht dat er een paard aan
kwam,
maar dat waren jouw poten in het zand.
God wat zal ik je missen, dit was het laatste wat ik voor je kon doen.
Gelukkig maar zo kort ziek, die avond kon je niet meer.
Je lever bleek vol tumoren te zitten en deze waren gescheurd.
We zullen je missen trouwe reus, vaarwel.
Mireille

Lieve Renzo, we zullen je nooit vergeten

Renzo, geboren 1 april 2010 – overleden 29 mei 2015

Lieve Olly,

Zes maanden geleden zagen we je foto op de website van
Greyhound Friends staan en drie weken later haalden we je op. Beiden hadden
we nog nooit een hond gehad en dat was dus best even spannend. Maar we
waren beiden super gemotiveerd om jou een gouden mandje te geven en dit
is altijd ons doel geweest. Je hebt het ons makkelijk gemaakt want je
was een super makkelijke hond; dol op iedereen die op bezoek kwam, je
vond het gezellig om naar nieuwe plekken te gaan en was dol op auto rijden.
In de 5,5 maand dat je bij ons woonde zijn we naar een kerstmarkt in Duitsland
geweest, gingen we een midweek naar Schiermonnikoog met de hele familie,
hebben we in oktober gekampeerd met onze vriendengroep en heb je zelfs
in een hotelbed geslapen tijdens een weekendje weg. Je vond alles leuk,
zolang mensen maar met je wilden knuffelen.

Toen je voor het eerst ons huis binnen kwam liep je meteen
naar de bank en plofte je neer met een kussen onder je hoofd, en dit bleef
je lievelingsplek. Je was dol op dekentjes en vooral de zelf gehaakte
variant vond je heerlijk. Vlak voor je ziek werd haakte ik een nieuwe
deken en daar was je zo dankbaar voor, je wikkelde je er helemaal in en
knorde dan tevreden. Als er dan ook nog iemand naast je kwam zitten waar
je je hoofd op kon leggen was je helemaal blij, je was dol op knuffelen.
Vooral dat ene plekje op je koppie was favoriet.

Veel te vroeg werd je ziek en kwam het moment dat we de
afschuwelijke keuze moesten maken om je in te laten slapen, je was op.
Zelf had je het al door want je had uitgebreid afscheid genomen de laatste
uurtjes. Hoe moeilijk het ook was voor ons, het was de allerbeste keuze
voor jou. Nu mag je lekker rondrennen op de eeuwige jachtvelden.

Een hele dikke kus,
Jasper en Emma

Onze liefste, knapste, aanhankelijkste, rellerigste
Kaatje, mijn knuffelKaatje is niet meer.

In 2006 kwam ze bij ons, een gedumpt kampertje uit Oss, ongeveer 5 jaar
oud. Hartveroverend, lief, knuffelig, aanhankelijk, ondeugend. Altijd
in voor actie, een brokkenpilootje, een relnichtje. Altijd blij, aanwezig,
niet weg te denken.

Ze werd al wat ouder de laatste tijd. Ze had af en toe
’s morgen een soort aanvalletje, wankelde, viel om, maar na een half uurtje
was het weer over. Ze dronk veel, plaste veel. Haar urine en bloed is
onderzocht, maar er was niets afwijkends te ontdekken.
Ze werd verwezen naar de specialist, maar dat heeft ze niet gehaald.

Op 23 december 2014 ’s morgen om 6.30 uur had Kaatje een epileptisch
aanval die wel een kwartier duurde. Daarna was ze nog een hele poos van
de wereld. Dat had ze nog nooit gehad.
Om 8.30 uur bij de dierenarts was ze weer redelijk op de been.
Dierenarts Frits voelde een tumor in haar buikholte die 1,5 week geleden
nog niet voelbaar was. Hij heeft haar de afgelopen tijd een paar keer
onderzocht, haar buikholte gevoeld. Maar deze tumor veroorzaakte op zich
toch geen epileptische aanvallen…? We hebben gelijk een afspraak
gemaakt voor een echo die middag.

Op het moment dat we terug naar huis reden kreeg ze weer
zo’n akelige aanval. Ze was helemaal in de war, had steeds stuiptrekkingen,
trapte om zich heen, likte de autoramen van binnen.
We zijn weer teruggegaan naar de dierenarts. Ondanks alle medische hulp
kwam ze niet uit de aanval.
Na een paar uur tobben hebben we besloten haar in te laten slapen. De
kans dat ze er zonder hersenschade uit zou komen was bijna nul.

We zijn er kapot van. Onze allerliefste Kaatje is weg….

Kaatje, ons zeehondje, 2006
Kaatje in actie, april 2014
Kaatje, juni 2014
Kaatje voorop, juli 2014

Kaatje op de achtergrond, december 2014

Ben, geboren 1 januari 2004 – overleden 29 oktober 2014

Hella, geboren 2006 – overleden 20 oktober 2014

Elette (Letje), geboren 2009 – overleden 18 augustus 2014

Hoi Anneke,
Niet wetende dat ik zo snel dit bericht aan jou zou schrijven wil ik je
zeggen dat we Nigel hebben moeten laten gaan.

Deze foto’s die ik je stuur zijn de laatste foto’s van
hem op de dag van inslapen.

Toen ik je de laatste keer schreef was hij in een hele
goede periode.
Hij kreeg tabletjes voor zijn maag (al tijden) om zijn maag te beschermen.
Hij had een zeer gevoelig gestel en kon alleen vlees eten met brood geweekt.
Zo kon hij goed eten en ook met smaak gelukkig want hij genoot er erg
van.

De laatste maanden had hij telkens erg slechte dagen er
tussen zitten, dat hij zich niet lekker voelde en dan vervolgens de dag
er op was er niets aan de hand en racete hij weer als een gek door de
tuin, volop energie.

Zijn laatste dag bij ons heb ik nog een klein blokje met
hem buiten gelopen, dat wilde hij graag en samen lekker geknuffeld op
de bank en van elkaars aanwezigheid genoten.
Heb hem dingen ingefluisterd en hoop dat hij ze heeft opgevangen.

Nigel is ongeveer 14 jaar geworden.

Anneke ik wil je heel erg bedanken dat Nigel via jou bij
ons mocht komen wonen.
Deze grote schat is nu vrij, kan weer rennen en spelen naar hartenlust.
Zijn warmte en liefde wordt vreselijk gemist doch wetende dat dit het
enige was wat je voor hem kunt doen, ook al is het nog zo moeilijk.

Alle succes met je mooie werk en wat je voor zo veel honden
mag doen, om een geschikte plek voor ze te vinden en baasjes die van ze
houden!!!

Veel groetjes van Henk en Loes

“You think dogs will not be in heaven?
I tell you, they will be there
long before any of us.”
( Robert L. Stevenson)

Op 8 november 2013 is onze allerliefste Angus rustig ingeslapen.
Hij is 13 jaar oud geworden.
Dag, allerliefste vriend….- wij houden zo ontzettend veel van je!
Andor en Gabi.

Angus (Con), geboren 5 oktober 2000 – overleden 8 november 2013

Op 14-11-2013 om 03.00 is mijn Enya overleden

Enya kwam 2 jaar en 3 maanden geleden bij mij: ze was al een oude hond
van bijna 10 jaar. Ooit een verguisd en mager scharminkeltje, met de
meest trieste oogjes die je je maar kon voorstellen… Haar verlegen
en verwonderde blik deden mij soms denken
aan de huis-elf Dobby uit Harry Potter!
Maar ze werd sterker en ze werd mijn beste maatje. Ze was mijn zonnetje
in huis, mijn grappenmaakster tot het allerlaatste moment met haar enorme
gekke neus en haar vreemde frummel oortjes. Een regenachtige dag kon
ze al bijzonder maken… alleen door er maar te zijn.

Woensdag op donderdag nacht heb ik haar met een gebroken hart moeten
laten gaan en is ze in mijn armen ingeslapen.
Ze was bijna 12 jaar…

De pijn en het gemis zijn niet te omschrijven.

We hebben Enya mooi gemaakt en haar halsband afgedaan en haar een mooie
ketting omgedaan. Toen hebben we haar ranke lijfje in een quilt gewikkeld
zodat alleen haar prachtige kopje te zien was en hebben we haar op een
zachte deken in een mooi kistje gelegd en foto’s van ons en mijn afscheidsbrief
hoeveel ze voor mij had betekend erbij gedaan. Samen hebben we afscheid
genomen door het kistje te sluiten en heb ik haar samen met mijn ouders
in de tuin van mijn zusje en zwager begraven.
Een fijne plek onder een mooie boom met elvenbankjes en zonneschijn…

Dag lieverd, ik zal je nooit vergeten… want wat was je bijzonder
voor iedereen die je kende.
Jacqueline, pap en mam
Enya (Gala), geboren 2002 – overleden 14 november 2013


Tina, geboren 21 mei 2009 – overleden oktober 2013

Jack, geboren juni 2012 – overleden 21 augustus 2013

Sherpa, geboren 12 februari 2004 – overleden 8 januari 2013
Bedankt Sherpa, voor de leuke en mooie momenten samen. Bedankt dat ik
je heb mogen leren kennen.
Groet, Carine
Hayley, Lizzie, Bimbi en Copine

Ringo, geboren 8 september 2010 – overleden 15 februari 2013
Myra, geboren 15 mei 2009 – overleden 15 februari 2013

Pitt, geboren 1 februari 2004 – overleden 13 februari 2013

Bindi, geboren 7 juli 2005 – overleden 5 september 2012

Nero, geboren 2007 – overleden augustus 2012

Pinko, geboren 2008 – overleden 2 december 2011

Chamaco, geboren 20 juni 2003 – overleden 26 juli 2011

Atos, geboren ongeveer 2000 – overleden 20 mei 2011

Billy, geboren ongeveer 2000 – overleden 26 april 2011