Bo

 

 

 

 

 

 

 

Precies één week plus één dag voor zijn 13e verjaardag is Bo overleden. Ruim de helft van die bijna 13 jaar heeft hij bij ons mogen wonen. Veel te snel en te onverwacht is hij vertrokken: alvleesklierontsteking, een akelige aandoening voor mens en dier gelijk.

We zijn allemaal nog van slag, de andere honden ook. Molly is heel stil en eet weinig en Hook heeft acute verlatingsangst. Ik kan niet eens gaan douchen zonder dat hij onder aan de trap staat te blaffen. Je weet maar nooit of ik nog terug kom… We waren dan ook een hechte groep geworden en altijd met z’n allen op pad.

 

Bo’s pleegouders van Greyhoundfriends hadden destijds een wervend filmpje gemaakt voor hem. https://www.youtube.com/watch?v=xOpUjtjy9Ns

Hij stond er beeldschoon op uiteraard, zoals iedere Galgo was hij van nature een filmster. Dus kwam hij op een frisse dag, met begeleiding, naar de Noord-Hollandse kust om hier te blijven. Op die eerste strandwandeling bewees hij al een echte windhond te zijn.

 

 

 

 

 

Er was helemaal niets verkeerd aan Bo, hij was een Superhond! Hij voegde zich heel makkelijk in allerlei omstandigheden, met allerlei honden en vond alles leuk: hier in huis, op het strand en in de polder, in de caravan in Drenthe, in het vakantiehuisje in Duitsland. Maar hij was meer dan een gemakkelijke hond: hij had humor! En hield van grapjes. Het liefst de meest simpele humor zoals verstoppertje, Kiekeboe, of wie-het-eerst-op-de-bank-zit. Met zijn omvang was er verder voor niemand plaats op de Klippan (en dat wist hij!) behalve voor zijn grote, kleine vriend Hook. Bo is altijd jong van hart gebleven, eigenlijk een grote, lieve kleuter!

 

 

 

 

 

Eind vorig jaar ben ik met pensioen gegaan en gelijk met de honden drie maanden in ons vakantiehuisje in de Harz doorgebracht. Even afstand nemen van het werkzame bestaan dacht ik en heerlijk wandelen in ‘het grote Hobbitbos’. Het was ook heerlijk en de honden en ik hebben een prachtige winter samen doorgebracht. Dat het ook de laatste drie maanden voor Bo zouden worden, was niet voorzien. Maar achteraf zijn deze drie maanden een geschenk gebleken: bewust geen afspraken, alleen de honden en ik met alle aandacht voor elkaar.

 

Lieve, leuke en grappige Bo: een groot gemis, letterlijk en figuurlijk.

Aafke, Molly en Hook