Hoe is het nu met…….

 

Hoe is het nu met…….
Hoe is het nu met al die honden die er via Greyhound Friends zijn geadopteerd?
Daar gaan we in deze rubriek op in.
We waren hier al mee begonnen in de nieuwsbrief en gaan hier nu mee verder op website.
De honden met adoptienummers 1 en 2 zijn de reeds gepubliceerde verhalen vanuit de nieuwsbrief,
die nu opnieuw geplaatst worden op de website.
31 oktober 2015
Het verhaal van Xasa, adoptienummer 5
Op 24 juni 2012 gingen wij met onze galgo’s Des en Vida naar de Scoobydag in manege El Dorado in Soest. Zoals gewoonlijk keken we onze ogen uit en bespraken een heleboel lieve, mooie en leuke honden. Zo ook een klein wit hondje met een zwart ‘jasje’. Ze stond bij een groepje mensen in de paardenbak, dus gingen we even een kijkje nemen.Des en Vida liepen lekker rond te scharrelen en wij maakten een praatje met de mensen die het hondje bij zich hadden. Het hondje bleek Xasa te heten en zat bij Kristel in de opvang. Ze was dus op zoek naar een huisje. We waren eigenlijk gelijk verliefd op haar. Tsja, we hadden er al twee en wilden eigenlijk geen derde. Maar al snel zei Hendrik: “Strikje er om en meenemen”! Des en Vida vonden haar oké en dus bleef ze de rest van de dag bij ons. Ze vond het wel erg vreemd en keek steeds uit naar Kristel. We zouden haar een weekje meenemen en als alles goed ging konden we de adoptiepapieren komen tekenen bij Anneke.

Al binnen een paar dagen was duidelijk dat Xasa niet meer weg zou gaan. Wat een wereldhondje! En ook nog eens een knappie. We zijn een week later naar Anneke in Tricht gereden en hebben de adoptiepapieren getekend.

Xasa is een heel makkelijk hondje! Lief en altijd vrolijk. Ze kwispelt heel vaak. We noemen haar ook wel Helikoptertje omdat haar staart soms niet heen en weer gaat, maar rondjes draait! Het is heerlijk om met haar te wandelen. Zeker als ik haar alleen meeneem hebben we veel plezier! Ze kan los lopen en prima overweg met andere honden. Ze rent superhard! Des is op de lange stukken sneller omdat hij een stuk groter is. Maar Xasa is enorm wendbaar en maakt snelle bochten.

Thuis gaat het ook supergoed. Ze heeft een enorme eetlust, soms moet ze op dieet. Alles wat de anderen laten liggen eet ze ook nog even op. Ze doet graag de afwas en kan minuten lang aan de bakken of aan een bord likken. Daarna heeft ze altijd een heel smerig bekkie. Schattig! Maar als ze me ziet aankomen met een doekje, kijkt ze meteen de andere kant op. Ze houdt niet zo van schoonpoetsen.

Ze ligt graag op haar troon te slapen of te kijken. Ook ligt ze graag buiten in de tuin op een kleedje of lekker binnen op de bank. Vanwege haar formaat zijn we haar Kleintje Pils gaan noemen, vaak afgekort tot Pilsje.

Het is heerlijk om naar haar bekkie te kijken! Ze mist haar voortandjes waardoor haar lip een beetje naar binnen krult en haar neus een beetje uitsteekt. Kroelen vindt ze fijn, dan gaat ze lekker op haar rug liggen. Of ze komt naast je liggen en strekt haar poten uit op je borst (soms zijn krassen het gevolg). Maar zodra ze je dan aankijkt en haar koppie op de leuning legt, smelt je meteen weer!
Kortom: een droomadoptie! Een heerlijk, vrolijk en lief hondje!!

Groeten van Hendrik en Jojet. Pootjes van Des, Vida en Xasa!

 

10 oktober 2015
Het verhaal van Belcho, adoptienummer 4
De meeste kennen mij als “beertje Belcho”, ik woon inmiddels alweer een aantal jaartjes in Tilburg bij mijn baasjes Willem en Sandra.

Zij hebben mij destijds geadopteerd. Ik woonde toen nog bij Anneke Schalkwijk. Bij de eerste kennismaking brachten ze Woepie mee. Dit was voor hun de eerste hond, die ze samen hadden “aangeschaft” en die was al vanaf pup bij hen. Ik was niet zo’n hele grote held, dus hield ik maar wat afstand. Om te kijken of er een klik tussen ons was zijn we een stukje gaan wandelen. Dat was op dat moment niet echt mijn ding. Anneke had een geweldige omkooptechniek (stukjes kaas) waardoor ik een soort van mee wandelde. Toen ik zag dat Woepie, die veel kleiner was dan ik, gewoon heel relaxed mee liep, bedacht ik dat ik dat misschien ook wel kon. Ik was uiteraard geen natuurtalent, maar goed ik deed echt heel erg mijn best. En iedereen was eigenlijk wel tevreden over hoe ik het deed. Uiteindelijk was de kogel door de kerk en werd ik opgehaald door mijn nieuwe baasjes. Wat een ellende zeg, moest ik mee in de auto van Tricht naar Tilburg. Weet je wel hoe ver dat is, en zeker als je zo onzeker bent als ik was. Ik heb de hele weg liggen rillen op de achterbank. Toen was ik echt heel erg zielig 🙂

Helaas was het onthaal door mijn nieuwe zusje Woepie niet echt hartelijk te noemen. Ik werd blaffend en mopperend onthaald. Wat ook wel weer begrijpelijk was. Zij woonde al 9 jaar bij mijn nieuwe baasjes en had nog nooit “concurrentie” gehad. Na een paar dagen waren wij gelukkig de dikste vriendjes. Mijn nieuwe baasjes hebben mij met heel veel geduld over mijn onzekerheid heen geholpen. Het hielp ook enorm dat Woepie nergens bang voor was en mij liet zien hoe het ook kon. Zelfs autoritjes naar Oostenrijk vond ik uiteindelijk geen probleem.

Ik kreeg er ook een “oma” bij, de moeder van Sandra. Zij vond mij zo zielig en dacht zelfs dat het nooit meer goed zou komen met mij. Nou, dat had ze dus mooi mis! Maar dat geeft niets, ik kan daar nu mooi misbruik van maken. Ik heb het zielig kijken tot een kunst verheven. Vooral mijn baasje Willem en mijn “oma” trappen daar iedere keer weer in. Ze snapte maar niet hoe er allemaal krassen op de salontafel kwamen totdat Sandra mij staand op de tafel betrapte. Niemand die haar geloofde. We hebben 2 heel oude stoelen geërfd die met de hand gemaakt zijn zo’n 100 jaar geleden. Geloof mij, ze liggen heerlijk! Ik kan er natuurlijk ook niets aan doen dat als ik gaap, mijn bek om een spijl valt die tussen de armleuning en zitting zit. Het zou kunnen dat deze nu enigszins beschadigd is. Sandra heeft toen toch wel even staan mopperen op mij. Maar ach, Willem kan niet boos worden op mij dus verloor ze deze strijd, en mijn “oma” gelooft nog steeds niet dat ik tot zo iets in staat ben. Zie je, als je het maar goed speelt.

Ik ben tegenwoordig de meest relaxte hond van de hele wereld. Je kunt bij mij terecht voor tips betreffende alle mogelijk ligstandjes, want liggen/rusten/slapen is toch wel mijn grootste hobby. Het liefst op bed met het rolluik open zodat ik alles een beetje bij kan houden.

Niet dat ik heel erg waaks ben hoor, ik hou nou eenmaal graag bij wat er allemaal in onze straat gebeurd. Ik kan niet eens blaffen. Als ik echt boos word, wat niet vaak gebeurd, word ik een monster volgens mijn baasjes. Oren plat in de nek, een hanenkam van voor naar achter en mijn volledige ivoor bloot en dan maak ik een heel beangstigend geluid. Een soort gebrom, weet ook niet helemaal hoe ik dat geluid kan produceren, gaat dan vanzelf. Ik lijk dan ineens niet meer op een Beertje maar op een echte wolf. Wandelen doe ik graag, maar als het kan niet te ver. Helaas trapt Sandra daar niet in, en als zij mij uitlaat loop ik ook een stuk verder dan als Willem mij uitlaat. Ik weet hoe ik het moet spelen, ook tijdens het wandelen. Sandra moppert dan wel eens tegen Willem dat hij niet zo over zich heen moet laten lopen door mij. Ook al begrijp ik eigenlijk niet wat ze daar nou precies mee bedoelt 🙂

Helaas is mijn zusje Woepie op 7 juni 2015 overleden. Daar hebben wij allemaal heel veel verdriet van gehad. We missen haar nog steeds iedere dag. Maar sinds 4 weken heb ik een nieuw zusje, “Ciela”. Ook zij zat bij Anneke. We proberen nu met zijn allen om haar hetzelfde zelfvertrouwen te geven dat ik inmiddels heb. Het gaat met hele kleine stapjes vooruit. Ik weet soms niet zo goed wat ik met haar aan moet, maar ik doe mijn best. Ook mijn baasjes doen heel erg hun best om Ciela een goed thuis te geven.
Ik ben in ieder geval erg blij dat het zo goed met mij gaat. Mijn baasjes zijn erg trots op mij. Ik had destijds niet kunnen dromen dat ik het ooit nog zo goed zou krijgen en gelukkig zou worden.
Namens mijn baasjes wil ik iedereen heel erg bedanken voor hun hulp, inzet en vertrouwen. Wij zijn iedere dag nog dankbaar dat er mensen zijn die mij een tweede kans hebben willen geven!!!

Een poot en natte neus van Belcho

26 september 2015
Het verhaal van Owen, adoptienummer 3
Grote, kleine OwenKlein, omdat hij voor een galgo erg klein is. En groot, omdat hij van een bange, onzekere hond uitgegroeid is tot lieve jongen die nooit op de voorgrond is, maar wel, als alles rustig is, bij je komt voor een aai en daarbij zijn voorpoot op je been legt.
Alleen op zijn achterpoten steunen kan niet omdat ze te zwak zijn. Vandaar ook het huppeldrafje als hij een sprintje trekt in onze zandbak.
Owen komt van de hondenverzamelaar Antonio uit El Cuervo de Sevilla en is via Scooby bij ons gekomen. We denken dat we ook zijn moeder (Kim) in onze roedel hebben. Ze lijken precies op elkaar, ook qua karakter en uiterlijk. Nooit op de voorgrond, nooit iets gesloopt of ondeugend geweest.
Owen is geboren in januari 2005 en bij ons sinds juni 2009. Waarschijnlijk nu een jaar of 10 oud en we hopen dat hij nog lang gezond bij ons mag blijven.

Mvg,
Rinus, Marina, Owen en de rest van de roedel.

 

19 september 2015
Het verhaal van Philippa, adoptienummer 2
De geschiedenis van jonkvrouwe Philippa Francisca van Zoelen: van gedumpte Galgopup uit Spanje tot tophond-bruidsmeisje in Nederland.Mijn jonge hondenleven begint in Spanje. Ik heet dan nog Mica en samen met mijn broers en zusjes worden wij als pupjes van slechts enkele weken gedumpt in een kartonnen doos langs een drukke weg in Spanje.
We hebben het geluk en worden gevonden, maar vervolgens zitten we enige tijd bij een hondenhandelaar die ons opsluit tussen volwassen honden. We krijgen veel te weinig te eten en we zijn dus ook ondervoed en hebben vreselijke schurft.
Op een dag komen er mensen langs die behoren tot een asiel dat verwaarloosde, gedumpte en zwerfhonden opvangt en van hen krijgen we eindelijk goed te eten en adequate medische verzorging.Als ik ruim twee maanden oud ben, mogen we naar Nederland en kom ik in de opvang bij een aardige vrouw genaamd Fransje. Ze woont op een voormalige boerderij met lekker veel ruimte.
Wat ik niet wist, was dat ik daar maar tijdelijk zou blijven.
Op een dag komen een man en een vrouw op bezoek om speciaal naar mij te kijken. Ik vertrouw het voor geen cent! Ik had al zo veel nare dingen meegemaakt. Dus ik blijf al die tijd zeer gereserveerd en op afstand naar ze kijken. Daarna komen ze nog een aantal keren langs en tijdens een van die bezoekjes word ik een keer pardoes op de schoot van die vrouw gezet. En ik moet zeggen, dat voelt niet verkeerd!
Het blijkt dat ze mij graag willen hebben. Nadat ik nog snel gesteriliseerd ben, komen ze mij ophalen. De hechtingen zitten nota bene nog in mijn buikje! Zo beland ik dus in Spijkenisse…

Direct krijg ik een andere naam van mijn nieuwe baasjes. En ik moet zeggen: een heel mooie! Ik heet voortaan Philippa, een erg treffende naam, want die “Philippa” was in de middeleeuwen voor de Spaanse Inquisitie naar Engeland gevlucht!
Omdat ik zo’n mooie lange hals heb, mij zo gracieus beweeg en een aristocratische uitstraling heb, hebben ze er maar gelijk “jonkvrouwe” aan toegevoegd. Van Zoelen memoreert aan het dorpje waar ik in de opvang zat. Onverwacht overleed Fransje, de vrouw waar ik bij in de opvang zat, dus kreeg ik er ook nog Francisca bij. Nu ga ik dus door het leven als jonkvrouwe Philippa Francisca van Zoelen, aangenaam!

Maar goed, ik ben dus een heel bang, angstig en verlegen hondje. Buiten op straat vind ik alles eng, soms nog steeds wel. En dan kruip ik stijf tegen het vrouwtje of baasje aan!
Na een week of twee gaan we, het vrouwtje en ik, wandelen in een natuurgebied vlakbij waar we wonen. En daar komen we allemaal aardige hondenvriendjes en -vriendinnen tegen. En ik mag los van het vrouwtje. Nou, dat is feest! Ik kan daar heerlijk hard rennen en spelen.
Mijn zelfvertrouwen groeit nu met de dag. Ik heb enorm veel hondenvrienden en -vriendinnen. Ze noemen me nu zelfs de clown, want ik verzin leuke spannende spelletjes en daag ze uit tot spelen. Regelmatig zit ik in vieze stinksloten en mijn vrouwtje moppert dan dat ik van ‘boerenadel’ ben…

Maar ze zijn wel tof, die luitjes! Ik moet wel eens mijn opwachting maken bij openingen van tentoonstellingen, aangezien mijn bazin al meer dan veertig jaar beeldhouwer is. En dat doe ik dan maar, want daarna word ik meestal schandalig verwend door al hun vrienden.

Met zeer grote regelmaat gaan we naar het strand en de zee. Dat vind ik nog het leukste van allemaal! De hele rit ernaartoe sta ik achter in de auto te kijken en op het strand gooi ik de ‘turbo’ eerst eens even lekker los en race als een volwaardige coureur door het zand. Daarna ben ik zeker voor een dag uitgeteld, maar dat kan me niets schelen! Moe en tevreden keren we dan huiswaarts.

Ja, ik kan wel zeggen dat ik het goed getroffen heb met mijn baasjes!

Is getekend jonkvrouwe Philippa Francisca van Zoelen

Philippa is inmiddels de vierde windhond die we hebben. Tot heden is ze de vrolijkste, intelligentste, origineelste en liefste windhond die onder ons dak leeft.
Rustig in huis, lief en zeer sociaal naar andere honden en voor ons. Zelfstandig. Fantastisch karakter. Uitermate waaks. Zit geen kwaad bij. Zeker als je bedenkt wat haar achtergrond is en wat ze allemaal heeft meegemaakt.
Niet voor niets is zij op 11-11-11 om 11.11 uur ons bruidsmeisje geweest in onze Sociëteit: De Nieuwe of Literaire Sociëteit de Witte, te ’s Gravenhage. Want waar hoort anders deze schoonheid in lichaam en geest thuis!
Wij houden van je Phlipse!

Tineke Nusink en Karel Kurvink

PS: klassieke homeopathie is zeer goed toepasbaar bij deze overgevoelige en zachtaardige honden en kan goede resultaten geven. http://www.klassiekehomeopathie-jennashamat.com/

11 augustus 2015
Het verhaal van Bella, adoptienummer 1
Dit is het verhaal van Bella, haar troetelnaam is Vlokje.In 2010 is Bella bij ons komen wonen, en haar leeftijd werd toen geschat op ongeveer 9 jaar. We waren al bekend met dit lieve en vrolijke ras door de adoptie van Guus en Beertje, beiden afkomstig uit Nederland.

Toen Beertje overleed na een hersenbloeding hebben we ons aangemeld voor een adoptiehondje uit Spanje, we waren al jaren lid van de vereniging.
Bij Jan en Resie konden we ons hondje gaan ophalen, onze andere honden, 2 Ieren en Guus de galgo hadden we meegenomen want het moest wel klikken vonden we. En daar zat ons kleine meiske dan, ze was gelijk zo ontzettend vrolijk, de andere honden sloten haar gelijk in hun hart, het was gewoon zo mooi om te zien dat ze haar geweldig vonden. Als eerste sprong zij in de Combo, en met z’n zessen gingen we ontiegelijk blij huiswaarts.

Ze verkende het huis en de tuin en haar slaapplekje zocht ze vrij snel uit namelijk onder de keukentafel, een dak boven je hoofd is wel zo veilig! De wandelingen vindt zij het einde en na een paar dagen heb ik al met haar geoefend in het loslopen. Hier in Sittard hebben we een prachtige schapenwei en als de schapen elders zijn dan mogen we hier wandelen met de honden. Ze bleef keurig bij me lopen, speelde met andere honden en geniet elke dag van al haar vriendjes. Zij daagt hun uit door in de staart te happen en dan keihard weg te rennen maar qua snelheid kan niemand aan haar tippen, en een lol dat zij dan heeft!

Hoe wij aan de naam Vlokje komen? Als het geregend heeft en zij is nat dan zie allemaal leuke vlekjes ontstaan in haar witte vacht, het lijken wel sneeuwvlokjes en vandaar de troetelnaam Vlokje.

Ons Vlokje heeft zo haar ondeugende streekjes en eigenaardigheden, deze wil ik jullie niet onthouden.
Laatst waren we bij een vriendin op bezoek en zij had op dat moment een nestje Siamezen. Ze waren een week of 3 oud en onze honden reageren niet op een katje wat binnen zit, buiten is een heel ander verhaal. Op een gegeven moment zien we Bella voorbijlopen met een kitten in haar mond, oh my God, wat nu…… Het kopje zat in haar mond en met bungelende pootjes liet de kitten zich muisstil hangen. Ik ben maar eens zachtjes gaan zeggen Bella, los, kom maar geef hem maar aan mij. En trots dat ze was op haar nieuw verworven speelgoed, dit duurde even maar gelukkig liet ze het katje op een gegeven moment uit haar mond vallen. Het katje was drijfnat, schudde zich uit en liep rustig verder, er was totaal geen paniek, ja bij mij wel, mijn hart ging tekeer als een gek.

Ook ’s morgens heeft zij haar eigen ritueel.
Jo laat de honden meestal alleen uit met het 1e rondje. Het laatste stuk is Bella bijna niet meer te houden. En omdat het laatste stuk alleen maar stoep is waar weinig verkeer komt heeft zij het privilege dat ze op tijd los mag en je wilt niet weten met welke vaart zij naar huis rent. Omdat ze de bocht niet kan halen vliegt zij eerst een tiental meters bij de buren over de oprit en hierna vliegt ze met een rotvaart door de achterdeur en belandt uiteindelijk in de keuken met een blik van: Hier ben ik dan weer, kom maar op met je lekkere eten!

We waren echt toe aan een nieuw zitje onder de serre, en eigenlijk wist ik het al: Hier zullen wij niet op zitten. De zithoek stond er nog maar net of deze werd ingewijd door de honden, Bella wilde direct het bankje en tot heden slaapt zij er overdag overheerlijk in.

In het begin wisten wij niet dat zij panisch is voor onweer. We zorgen ervoor dat er altijd iemand thuis is als het gaat onweren want die harde donderslagen vindt zij verschrikkelijk. Maar, het heeft voor haar ook voordelen: Ze weet dat ze dan gehaald wordt en boven op bed mag slapen.
Maar haar grootste hobby is en blijft toch….zonnen. Zij heeft ook in de tuin een privé bankje en bij de 1e zonnestralen ligt zij lekker in de kussens op het bankje, en als de zon zich verplaatst dan komt zij naar binnen en dan weten we dat we de boel moeten verplaatsen zodat zij verder kan gaan met zonnen. Ook vertoeft zij graag in haar ligstoel, zie foto.

Verder vindt zij het maar niks dat we afval scheiden. Waarom zou je alle plastic in een zak doen terwijl er soms nog heerlijke reukjes aan zitten? Ze is een kei in de zak uitelkaar trekken en alles te sorteren op waardevol en niet waardevol. En passant springt zij omhoog en trekt dan een kratje naar beneden waar de pensstaafjes en kauwkluiven zich bevinden. En iets bewaren? Ho maar, eet wat je kunt krijgen want je weet maar nooit hoe de dag van morgen eruitziet!

We zijn maar wat trots op het feit dat Anneke ons vertelde dat ons lieve meiske het eerste adoptiehondje is van de greyhoundfriends.We hopen dat we nog heel wat fijne jaren samen mogen beleven!

Mariet

Helaas hebben we een paar maanden geleden afscheid moeten nemen van ons mooie meisje.
Begin mei kreeg zij een flinke toeval, en dit gebeurde ook de dag erna. We zijn naar de dierenarts gegaan en zij reageerde goed op de medicatie qua epilepsie. Maar zij herstelde lichamelijk niet goed en het allerergste was, haar altijd aanwezige vrolijkheid was ook verdwenen.
Ze keek heel droevig en liep met het hoofdje naar de grond gericht. Ze maakte 20 keer achter elkaar hetzelfde rondje door de tuin, en ook durfden we haar niet meer los te laten lopen, ze wist niet meer waar ze wás. Ook durfde zij niet met haar hoofd op het kussen te gaan liggen en toen bekroop ons langzaam het gevoel: Het is toch niet waar, moeten we afscheid van ons lieve meisje gaan nemen?
Dit moment kwam nog diezelfde avond, Bella had pijn in haar hoofd, en na overleg met de dierenarts hebben we besloten dat ons mooie lieve en unieke meisje naar de hondenhemel mag gaan.
Ik weet zeker dat Bella een onuitwisbare indruk achterlaat, niet alleen in Sittard maar ook als allereerste hondje van de Greyhoundfriends.