Verhalen – 2009

Alle verhalen van 2009 op een rij

22 december 2009
Hallo dierenvrienden,Allereerst willen wij Greyhound Fiends bedanken voor het redden van deze perrera honden, die anders totaal geen toekomst meer hadden. Ondanks de hoge kosten sloten jullie de ogen niet. Dank jullie wel.Dan nu het verhaal van ANGEL.

Je leest het verhaal op de site en ziet daar de honden staan. Wij vielen als een blok voor de witte galgo. Ondanks dat we al 10 honden hebben, konden ook wij onze ogen niet sluiten. En beiden besloten we haar op te vangen. Dat ze mager was dat hadden we al op de site gezien, maar zo mager en met zoveel wonden? Nee, dat kon toch niet. Dus wel, ze weegt maar 10,3 kg en haar botjes steken er overal uit. Haar ogen vol verdriet, maar ook van pijn en onbegrip. Toen ik haar zag was ik echt uit de bocht geslagen en we hadden al zoveel gezien. Onze eigen honden begroetten haar,
even snuffelen, verder geen gegrom, nee niets. Ik weet niet of dit kan maar volgens ons begrepen onze honden haar.Dan ga je aan de slag. Eerst naar de dierenarts. We kregen antibiotica en wondzalf mee en Rimadyl voor de pijn. Ze slaapt nog erg veel, maar ondanks dat moet ik toch gewoon haar wonden behandelen en haar pillen geven. Ze krijgt nu 6 keer per dag eten, kleine porties puppybrokken en vlees, wat de dierenarts me mee gegeven heeft. Gelukkig eet en drinkt ze goed.

Ze heeft een karakter, waar menig mens nog wat van kan leren. Oké, ze is nog bang, maar wij vinden dat niet gek. Wat heeft Angel toch allemaal meegemaakt? Wij denken heel veel. En dat al in haar jonge leventje, want ze wordt ongeveer op 2 jaar geschat. Ze kan je aankijken met een blik van “Wat gebeurt er? Is dit echt waar? Iedere dag eten en drinken?” Ja meisje, het is echt zo.

 

We zullen nog veel tijd nodig hebben en veel geduld, maar met haar eigen wilskracht en steun van de andere dieren gaat dat zeker lukken. Wat wij doen is maar heel weinig eigenlijk. We geven liefde, aandacht, eten en drinken en die warme mand, die ze zo verdiend heeft.

Jeanet en André

————————————————————————————————————————————————
15 december 2009
Even voorstellen: Dit is Hanna, een Drents heide schaapje van anderhalf jaar oud. Ze komt van een kinderboerderij en moest weg, want ze is een beetje ‘autistisch’ of zo iets. Afijn, ze zou naar de slacht gaan. Claire en Anneke hebben er voor kunnen zorgen dat het schaapje nu bij Carolien Gijzen mag wonen.

 

Update Carolien,
Hanna woont nu bij onze ‘multi-culti-kudde’ op de Johanna Hof. Ze is vreselijk lief en erg rustig. Alle schaapjes willen haar vriendje zijn en vinden haar heel stoer omdat ze zo groot is. Er wordt druk gesnuffeld en geknuffeld.

 

Hanna zou geen biks eten volgens de mensen van de kinderboerderij, maar dat heeft ze vandaag al uit mijn hand gedaan.
Ze is nog erg op haar hoede, maar dat is logisch. Kortom: we hebben nu 7 schaapjes.

————————————————————————————————————————————————
26 november 2009
Na een paar spannende dagen wachten en daarna de aankomst op Schiphol (zie Even Bijpraten 31 oktober 2009) kwam Ollie bij Anneke in de opvang. Het ging gelijk helemaal supergoed met haar. Ze was vrolijk, aanhankelijk, sociaal met alle honden en mensen. En af en toe ondeugend, echt een jonge hond. Er werd al gauw een afspraak gemaakt voor haar sterilisatie. Op woensdag 11 november om 9 uur bracht Anneke Ollie naar de dierenarts (Dierenkliniek Leidsche Rijn), die al bijna alle opvangpupjes van Greyhound
Friends heeft gesteriliseerd/gecastreerd voor een heel redelijke prijs. Altijd spannend als een hondje geopereerd moet worden, dus het was dicht bij de telefoon blijven voor het verlossende telefoontje: operatie geslaagd, het hondje is goed wakker, kom haar maar halen.

 

Maar deze keer kwam er een heel ander telefoontje: operatie geslaagd, het hondje is goed wakker, maar je krijgt haar niet terug!!!!! De dierenarts was op het eerste gezicht helemaal verliefd geworden op Ollie. Hij wist uiteraard dat ze ter adoptie was en had haar, toen ze wakker was, maar gelijk voorgesteld aan zijn vrouw en kinderen. Die waren ook gelijk helemaal weg van haar. Zelfs de oude, blinde collie accepteerde haar! Dus Ollie is bij hun gebleven! Dan kon de dierenarts gelijk de nazorg doen, maar dat stelde niet zo veel voor. Ollie herstelde, zoals bijna alle jonge hondjes, heel snel na de sterilisatie. De volgende dag liep ze alweer kattenkwaad
uit te halen. Op 19 november gingen Anneke en Claire de adoptie van Ollie officiëel maken. Het gaat supergoed met Ollie in haar nieuwe huis, vlak naast de dierenartsenpraktijk. Ze vindt de hele wereld even leuk: mensen, honden, blaadjes, takjes, koekjes op tafel, patiënten in de wachtkamer, de assistentes!

Weer een hondje een super thuis, heerlijk!

Claire Ruijs

————————————————————————————————————————————————
19 november 2009

Hallo,

 

Hier is ons galgo verhaal. We zaten op de pc te kijken en kwamen de meest gruwelijke beelden tegen van Spaanse honden. Dus na samen gepraat te hebben, wilden wij ook een Spaanse hond helpen.Nou, dat was nog niet zo makkelijk, want als je al die galgo koppies ziet, dan kan je haast niet kiezen.
Teminste wij niet, maar na lang zoeken hadden we er 1 op het oog,
LUNA, een witte galgo met op zijn hoofd een plekje zwart. Na deze gereserveerd te hebben, begon het wachten, hihi het leek wel
of ik zwanger was. En dan, ja hoor, we konden haar op een zaterdag halen op Schiphol.Daar staan we dan knikkende knieen en yes daar kwam ze.

Daar staan we dan knikkende knieen en yes daar kwam ze. Ze kwamen door de schuifdeuren en toen we haar zagen, begon ik te janken
natuurlijk, want wat was ze mooi. We wisten dat haar voorpoot niet helemaal in orde was, maar dat was de reden waarom we haar hadden gekozen. Haar poot stond namelijk in een hoek van 90 graden. Maar wat was ze lief en totaal geen problemen thuis. Wat een geweldige hond. Maar als bij zovelen, kregen wij het galgovirus en al snel kwam er een tweede bij. Dus toen hadden we in totaal 4 honden. De honden gingen goed om met de andere honden en katten. Fleur, de tweede galgo was wel erg bang, vooral voor mannen. Maar met aandacht, liefde en geduld is ze ook nu een lieverd zeg. En wat zijn deze honden makkelijk. We laten ze 2 maal per dag lekker rennen. Nou, dan kun je lachen, hoor. Als je ziet hoe ze soms liggen te slapen, moet ik zeggen die zijn knap lelijk. En blaffen,
ik heb ze nog nooit gehoord.

 

Intussen hebben we 5 galgo’s, ook reuen en ook daar geen problemen mee. Ze accepteren elkaar en rennen met elkaar en leeftijd maakt ook bij hun niet uit. Wij hebben ze hier in vele kleuren. De mensen vragen vaak waarom zijn ze zo dun? Ik zeg dan, dun? Moet je eens op het internet kijken, daar zijn ze dun. Onze honden zijn goed op gewicht. Ze hebben momenten dat ze serieus kunnen
zijn, maar ze kunnen ook heerlijk uit hun dak gaan, wat mij ook weer vrolijk maakt. Soms kijk ik weer en zie dan zoveel mishandelde honden, dat ik me schaam om mens te zijn. Wij kunnen dan ook met ons volle verstand niet begrijpen waarom deze mensen dat doen. Wij hebben er 5 gered en zijn nu Nederlanders, maar er is nog een lange weg te gaan. Van mijn kant af met veel verdriet
en pijn, van de kant van de dieren met pijn, angst en onbegrip. Want laten we wel wezen, deze honden hebben vaak een zwaar leven achter de rug en zien de mens op hun slechts. En toch geven ze veel liefde en trouw en staan ze vrolijk voor de deur te kwispelen. Van onze kant onbegrip, van de kant van de honden een soort van dank je wel.

Met lieve groeten,

de galgo’s

 

————————————————————————————————————————————————
18 november 2009Een dagje uit Pancho’s week.
7.15uur
De wekker gaat….
alle hondjes worden wakker en rekken zich uit, Pancho negeert dit en slaapt
rustig verder, hij denkt…..het duurt nog wel even voor we weg gaan.8.00uur
De schoenen gaan aan, ja! Nu gaan we weg…Driftig kwispelend naar de
voordeur, we gaan uit. Snel even een plasje en we gaan de bus in, op weg naar de Reeuwijkse plassen. Maar eerst nog alle honden ophalen van
de uitlaatdienst.

8.45uur
Hoera we zijn in het wandelgebied!! Pancho krijgt zijn jas aan en mag hier los lopen, hij sprint weg!!! Sjeest over het strand als een dolle jonge hond samen met zijn 2 andere galgo vrienden! Snel plassen en poepen. Met zijn drieën gaan ze elke ochtend even kijken bij de hekken van het restaurant of er soms nog wat te eten valt te pikken, helaas vandaag niet. We lopen met de groep het strand af het park in. Overal heerlijk snuffelen, en ja natuurlijk even zijn reiger wakker maken en de lucht in jagen hahaha, leuk hoor! Bij het grasveldje zijn nog meer honden. gezellig! Even een beetje stoer doen tegen een herder, die trekt zich er niks van aan. Pancho
voelt zich voor gek staan en komt weer terug. Nog een paar rondjes rennen met Skip en Donja, en nog even blaffen tegen een slome Labrador, komt dan weer tevreden naast mij sjokken. We lopen weer terug naar het strandje waar hij nog even naar het water sprint om wat te drinken. Het is nu rond 10.00 uur, alle hondjes zitten weer in de bus en we gaan ze naar huis brengen.

 

11.00 uur
Etens tijd!!! Hoera, we zijn thuis, alle honden rennen kwispelend en zingend naar de voordeur. De deur gaat open en ze rennen naar de keuken, ongeduldig trappelend in afwachting van de voerbak. Pancho staat te kwijlen en te klappertanden. Vandaag krijgt hij 2 bekers brokken en 2 plakken Duck, 1sardientje en een blokje schapenvet, beetje warm water erovern en smullen maar!!!! Even waterdrinken, flinke boer laten, daarna draait hij zich op zijn kussen en gaat een paar uur slapen en dromen.

14.00 uur
Wakker worden!!! Het is tijd om de middagclub op te halen. Pancho denkt, nee niet nu alweer en weigert de auto in te gaan, maar met een beetje hulp lukt het toch. We gaan weer naar Reeuwijk. Ik zie dat het druk op het strandje is met kleine hondjes, dus krijgt hij zijn korfje om zijn snuit, zodat hij niet kan pesten, wat hij dan ook niet doet. Met de Collies ga ik even staan ballen gooien, Pancho ziet hier het nut niet van in en gaat zichzelf uitlaten op het grasveld, er valt niks te doen, dus gaat hij alle mensen af om
te kijken of er ergens wat Liefde, Aaien en Knuffels te halen valt….. wat natuurlijk lukt!!! Een ouder echtpaar op een bankje dit is een goede kans, hij legt zijn hoofd op schoot…. en geniet volop. wat is het toch een lieverd. We zijn uitgespeeld en gaan weer naar huis.

16.30uur
Pancho krijgt nog wat te eten… en daarna is het tijd om de Collies van de bank te sturen en er zelf languit op te gaan liggen en er de komende paar uur voor niks en niemand af te komen, ok…. voor de baas een beetje opschuiven dan…..

 

19.00uur
Hey, de baas gaat eten… zou ik wat krijgen? Ik kan het proberen…..”Pancho op je plek!” ok, ik krijg niks dus.. zucht…

20.00uur
Tijd voor een plasrondje in de wijk. Het is koud, dus hij krijgt zijn dikke jas weer aan. Snel plassen en weer terug. Alle hondjes krijgen een buffelhuidkluif, tijd om even te kluiven en te knagen. Om 23.00 uur nog even een laatste plas tegen een boom op de parkeerplaats en dan is de dag voorbij. Iedereen gaat slapen. Morgen weer een nieuwe dag!

Groetjes van Pancho en zijn vrienden.

————————————————————————————————————————————————
11 november 2009

Ahum ahum, hier Ursus van de cursus. Ik ben afgelopen zaterdag voor het eerst naar een hondencursus geweest.
Niet zomaar een cursus, hoor. Misschien kennen jullie dat wel, dan moet je ZIT, AF, BLIJF, VOLG enz. Dat is niets
voor een zeer elegante, kouwelijke galgo, maar dan nog was het even slikken. Ik heb behoorlijk lopen jammeren en
dat hielp goed, want de mensen keken allemaal om naar mij. Ze hadden ook medelijden met mij, net als ik met
mijzelf.

 

De trainster haalde ook al moedeloos haar schouders open zuchtte
twee keer diep. Ik dacht, gelukkig, ze leeft tenminste met mij mee.
Ze zei tegen mijn vrouwtje: “We gaan balletje-balletje doen,
dat zal wel niets zijn voor jouw hond, want die wil niets en neemt
ook geen lekkers aan”. Maar ik dacht ,toen ik die andere hond
dat zag doen: “Nou, dat kan ik ook hoor, daar hoef je geen
Collie voor te zijn, dat kan een galgo ook”.Pffffffffff, zo en of ik meteen goed zat met balletje-balletje,
al was het bij mij worstje-worstje tot twee keer toe…gniffel, gniffel.Een poot van Angelo.

————————————————————————————————————————————————
10 november 2009
Een ingezonden mail:

Beste Helen,Bijgaand een tweetal foto’s voor gewoon. Kleine pups groeien snel en als je overal op bezoek gaat, moet je ook
op tijd slapen. Wordt je niet direct verliefd op deze twee charmeurs ?

 

Ze doen het uitstekend en groeien als kool !
Groeten van
Ad & Winniefred Boeren

Donny & Tikker

————————————————————————————————————————————————

 

 

9 november 2009

Hier ook een paar foto’s van Sitha, het moedertje van de pupjes
die via Greyhound Friends geplaatst zijn, samen met Zoë. Sitha
is ontzettend lief en dikke maatjes met Zoë.

————————————————————————————————————————————————
9 november 2009
Oh, ik kan zwemmen! Dat wist ík natuurlijk al lang, maar mijn baasjes waren er nogal enthousiast over, vandaar dat ik het toch nog maar even vertel. Het schijnt dat mijn vriend Carmelo twee keer koppie-onder is gegaan en daarna nooit meer een poging heeft gewaagd. Ha, nou ik kan het lekker wel en ik vind het nog leuk ook!

 

Ik hou jullie op de hoogte van mijn avonturen!
Pootje van Pablo

————————————————————————————————————————————————
8 november 2009
Weer een vrolijk bericht van 12-jarige Rubia.

Hoihoi,

Vandaag heeft Rubia heerlijk haar benen kunnen strekken! We waren welkom bij hele lieve mensen die een afgezet terrein hebben voor
de paarden. Daar mocht Rubia heerlijk rennen, zonder dat ze weg kon. Hierbij wat foto’s, ze heeft genoten!!!!

 

Joyce en Gijs HARTELIJK DANK!

Lieve groeten
Daan en Alex

————————————————————————————————————————————————
6 november 2009
Hallo,
Hierbij een updatetje van Rubia.

Het alleen zijn gaat super. De eerste minuten tot max een half uur is ze wat onrustig. Dan loopt ze het huis door, trappen op en af, in mandje en er weer uit. Niet gestressed, maar zoekende. Daarna gaat ze liggen slapen tot ik weer thuis kom, sinds gisteren op ons bed. En vanmorgen had ze zelfs een nestje van mijn bed gemaakt, 4,5 tot 5 uur, geen probleem! (we hebben een klein cameraatje in huis hangen waarmee we haar kunnen opnemen, overgehouden van de alleen-zijn-training van Taartje). Ik was er echt bang voor dat ze het niet zou kunnen, alleen zijn. Ze ligt zelfs af en toe te rollen op haar rug!! als ze alleen is. Nu moet het vrouwtje
nog “alleen-laten-training” volgen…..

 

Verder gaat het in huis met sprongen vooruit. Ik kan steeds meer met haar doen, rustig rondlopen, recht op haar af lopen gaat allemaal steeds beter. Soms komt ze al een knuffel halen. Alex kan haar nu eten geven en snoepjes, begint ze gelijk aan. Hij moet nog wel wat voorzichtiger in zijn benadering zijn maar het gaat steeds beter.

Buiten is nog moeilijk. Zolang we alleen lopen of samen met Alex gaat het goed. Andere mensen zijn het ergst, met name kinderen en pubers. Andere honden vind ze ook niet echt super, auto’s gaat langzaam aan beter. En fietsers en brommers vind ze helemaal niets. Ze discrimineert bij het leven, we hebben van het weekend andere galgo’s ontmoet, super sociaal setje van 3. In de eerste instantie vond ze het eng. Maar al snel voelde ze zich wat meer op haar gemak en toen we bij de honden in huis
waren deed ze alsof ze bij de roedel hoorde.

 

Het is een heerlijke hond, ze leert mij ontspannen, het is raar voor ons om een gezonde hond in huis te hebben waar je niet zoveel zorgen om hoeft te hebben. Ze leert mij om weer vertrouwen te krijgen in het herstellend vermogen van de Galgo, het mooie veerkrachtige karakter, de berusting van haar is zo mooi om te zien, ze leert mij genoegen te nemen met wat er is, het accepteren zoals het is. We zijn zo blij met haar!!! Tot nu toe doet ze het super! Ze laat zien dat ze wil en we geven haar de rust en kans om zich te ontpoppen.Lieve groetjes,Daan en Alex
————————————————————————————————————————————————
5 november 2009
Dirkie vertelt:

Ik heb heeeeel wat bij te praten, want wat er hier allemaal weer gebeurd is … Ongelofelijk. Ik weet niet eens waar ik beginnen moet. Nou weet je, ik begin maar gewoon bij mezelf. De laatste keer dat ik wat van me liet horen, was ik net genezen van m’n gebroken teentje en zou ik binnenkort voor het eerst naar het strand gaan. En daar ben ik inmiddels al heel wat keertjes geweest, hoor. Goh, wat is dat geweldig. Daar kan je echt keihard rennen zonder je noemenswaardig te bezeren. De baasjes nemen ons meestal mee op een tijdstip dat het niet zo druk is, dus dan hebben we ook echt alle ruimte. Ik ben met mijn korte pootjes nét zo snel als mijn 2 galgo-zussen. Heerlijkis dat.

Ik geef me dan ook echt helemaal, zodat mijn baasjes trots op me kunnen zijn. Momenteel moet ik extra mijn best daarvoor doen, want, geloof het of niet, mijn baasjes hebben sinds kort nóg een hond in huis gehaald. Dat was nog een verhaal apart. Dat hondje was één van de vier whippet-puppies. Die was bij een familie geplaatst, maar hij was daar niet gelukkig. Die mensen waren heel lief en zorgden wel heel goed voor hem, maar hij kon alleen maar huilen, want hij mistte heel erg andere honden om zich heen. Dus kwam ie eind september, in eerste instantie voor een paar dagen, bij ons in huis om van mij en mijn zussen allerlei honden-dingen te leren. Na een paar dagen kwam zijn vrouwtje hem weer ophalen, maar zij zag dat het hondje bij ons veel gelukkiger was.
Ze vond het eigenlijk zielig om hem bij ons weg te halen en toen is er in goed overleg besloten dat Moos (voorheen Vito) bij ons zou blijven wonen.


Maar goed, toen zaten we dus met een klein broertje, van toen 9 weken, opgescheept. Het jochie huilde inderdaad best veel, maar hij mocht samen met mij in het grote bed van de baasjes slapen en dat deed hem erg goed. Hij was ook nog totaal niet zindelijk, dus dat moest ie ook nog leren. Hij werd elk uur naar buiten gezet, maar ik moest dan dus verplicht mee om het goeie voorbeeld te geven. Daar ging mijn rust, ‘zucht’. Inmiddels heeft ie gelukkig aardig door hoe het moet. Mijn grote zussen vinden hem wel een beetje druk soms en zijn een enkel keertje wel een beetje jaloers,
omdat Moos en ik wel eens wat extra aandacht krijgen. Nou, daar moeten die meiden maar aan wennen. Die komen zelf heus niks tekort.

Die kleine heeft trouwens wel veel bijnamen, zeg ; Piep-Moos of Calimero, omdat ie een jankerd is, Jat-Moos, omdat ie altijd van iedereen zijn eten probeert te pikken, Maf-Kees (Kees?), omdat ie
altijd heel raar slaapt, meestal op hele gekke plekken, rare manieren of bovenop één van ons. Wat ik tegenwoordig ook vaak hoor is: “Verdikkeme jongens, schei uit!”. Dan is het vrouwtje
een beetje boos op Moos en mij, want dan zitten we heel erg te klieren samen. Dan blaffen en grommen we naar elkaar en bijten in mekaars nekken en oren en maken heel veel herrie, hihi. Wij vinden dat zelf wel een leuk spelletje, maar het vrouwtje horen we dan wel zuchten. Ik zei net wel ‘die kleine’, maar het ventje is inmiddels bijna net zo groot als ik. Hij eet als een bootwerker (zoals ze hier zeggen) en groeit als kool. Ik hoorde het baasje pas zeggen dat hij veel op zijn vader moet lijken, want er zit maar weinig whippet in. Dat geloof ik zelf ook wel, want Moos is lang niet zo fijn gebouwd als ik (nou heb ik natuurlijk ook wat Italiaans bloed in m’n aderen stromen, hè). Ze denken hier allemaal dat Moos wel een flinke knul gaat worden. Mijn baasjes zijn ook heel benieuwd of Moos z’n échte zusje (Sira) en broertjes (Don en Tikker) inmiddels ook al zo groot aan het worden zijn ?????

Nou ja, ik wil tot slot zeggen dat ik het wel heel knus vindt zo met z’n vieren. Het is elke dag een gezellige, drukke boel hier in huis. Volgende keer zal ik weer meer vertellen.
Groetjes en een pootje van Dirkie.

————————————————————————————————————————————————
2 november 2009
Hallo lieve mensen,
Vandaag ben ik tussen de regenbuien door erop uit geweest naar de duinen, nou de luchtjes die je daar in je neusgaten krijgt, nou, nou; hazen, konijnen, je weet niet wat je ruikt doch ook iets groter. Stond ik ineens oog in oog met een stier, (Black meets Black). Nou, daar ben ik maar niet mee gaan spelen. Volgens mij kan hij mij toch niet bijhouden, dus waarom zou je dan die
moeite doen, toch?

Verder was het een en al herfsttooi. We hebben heerlijk twee uur lang gewandeld tussen al die bladerpracht. Het was weer een geweldige zondagmiddag, ik wacht al af wat de dag van morgen weer zal brengen. Die baas en bazin hebben elke dag wel weer een verassing in petto. Ze zeggen, die twee bazen van mij, dat het steeds beter gaat met mij, ook in de stad met al die geluiden
om mij heen. Waar ik mij perfect op geprepareed heb, zijn de restaurants, want daar valt nog wel eens wat van tafel en als ik die bediening met een zielige blik aankijk, komen ze mij meestal wel wat lekkers brengen. Dus een oproep aan mijn medeviervoeters, zet je beste pootje uhh…zieligste blik ‘aan’ en je hebt voordeel. Alle goeds medeviervoeters en de rest aan bazen en bazinnen.

Een poot en lik van Philippa.

————————————————————————————————————————————————
26 oktober 2009
Een inkomend bericht over Hortelana.

 

Goed morgen, Hellen,

Hoe is het met je,

Mijn kleine Cinderella gaat de trap omhoog als een grappige geit, mijn mooi mini-galga met haar mooie, zwarte nagels, ja, ze lijkt een Gothic galga! Als ik zit, komt ze al voor knuffeltjes, maar ze is nog steeds heel erg bang, als ik haar aan de riem neem voor een wandeling in de tuin. Het zal zijn tijd nodig hebben, voordat ze me volledig vertrouwt. Het zal zo fantastisch zijn voor haar en mij!! Osi is heel voorzichtig en lief voor haar, ze worden een prachtig paar.

Hier stuur ik je een foto van mijn liefjes in de woonkamer vanochtend. Ik wens je een fijne zondag met al je dieren.

Groetjes,
Marina & Osi & Lana

————————————————————————————————————————————————
28 september 2009
Dit weekend mochten 2 12-jarigen, Rubia en Pancho, naar hun eigen mandje gaan. We zijn blij met ieder hondje dat zijn familie vindt, maar wanneer een oudje een familie vindt, geeft je dat toch wel een extra kick. Je weet dat ze al vele jaren hebben moeten slijten in slechte omstandigheden, Vervolgens komen ze dan in een asiel terecht, waar ze weer jaren alleen maar in een klein hokje zitten, in totaal 12 lange jaren. Als ze dan eindelijk in Nederland zijn, zitten ze al lekker warm in een opvanggezin en worden met liefde en zorg omringt, maar een gezinnetje voor ze vinden is niet altijd makkelijk….zou je denken. Men gaat er toch altijd van uit dat je een hond zo jong mogelijk aanschaft, die oudjes heb je immers niet zo lang. Toch vinden we altijd weer mensen met een
groot hart, die deze hondjes kunnen waarderen. Ze geven zoveel liefde, warmte en je hoeft ze haast niets meer af te leren. Ze bijten immers niets meer kapot en als je weggaat, gaan ze lekker slapen, na het genieten van hun uitje of maaltijd. Ook trekken ze hun sprintje nog, wandelen nog graag of kunnen soms heel komisch overkomen. En als je dan naar hun lieve koppie kijkt, dan kun je niet anders dan smelten.

Hoe lang je ze mag hebben, dat kunnen we helaas niet zeggen, maar misschien worden ze wel 16 jaar of misschien 14 jaar. Wie weet, maar je weet wel dat je een hondje de tijd van zijn leven hebt gegeven in zijn/haar laatste jaren. Met die fijne ervaringen maken ze hun laatste reis en dat voelt als baasje heel goed. Het verdriet blijft, want juist deze hondjes maken een onuitwisbare indruk en gaan diep in je hart zitten. Maar spijt, nee echt niet. We wensen beide families heel veel geluk met deze 2 lieverds.

We onthouden u dan ook niet het eerste mailtje over Rubia:

Morgen Hellen,

Ow, wat is het een scheet van een meid. Ze is nog angstig voor Alex, maar dat komt zeker goed. Met onze relatie gaat het al wat beter. Tijdens het wandelen duwt ze soms
haar kop tegen mijn hand aan. Binnen rondlopen heeft ze nog niet gedaan. Ze gaat rechtstreeks haar mand in. Dat komt vanzelf wel.

Ik ben zo trots op haar. Ze kan perfect alleen zijn. We hebben een klein cameraatje in huis, zodat we haar kunnen filmen als we weg zijn. Ze geeft geen krimp en blijft heerlijk liggen slapen. ZO KNAP.

Autorijden vind ze super spannend. Ze kijkt haar ogen uit. Volgens mij heeft ze vroeger ook veel in de auto gezeten. Dan gaat ze zitten en legt haar hoofd op de hoofdsteun en kijkt zo naar
buiten, zo leuk! Al regelmatig pakt ze wat aan uit mijn hand. Soms zit er wat vertwijfeling in en doet ze het niet.

We zijn al zo gek op haar. Ze zit al diep in ons hart!!

Groetjes
Daan en Alex

————————————————————————————————————————————————
Hallo lieve allemaal,

Ja, deze week flink aan mijn stutten getrokken en ik heb mijn beste pootje neergezet. Ik ben heel aardig en lief geweest, niets stuk gemaakt, heel aardig geweest tegen mede viervoeters en hetgeen wat men mens noemt. Dus eigenlijk weinig te melden, dan dat ik met mijn bazin minimaal elke dag aan het rennen ben geweest en ik ben iedere dag met haar mee geweest naar haar atelier.

 


Doch vandaag, zoals jullie zien op de foto’s ben ik naar een opening geweest van haar prachtige schapen, die ze daar neergezet had, toppy. Echt een beestenboel van varkens, paarden en natuurlijk haar schapen. Ze staan mooi in museum de koperen knop in Hardinxveld Giessendam. Maar luitjes een weekje rust mocht ook wel, ik heb stiekum in de agenda gekeken van haar de komende week…druk maar daar later meer over. Ik blijf verslag doen van mijn ontdekkingen en ontwikkelingen met die twee bazen van mij. O ja, gisteren had ik een voorafje geitenkaas gewikkeld in spek, mmm, ze weten wat een freule lust.
Lik en poot
Philippa

————————————————————————————————————————————————
Beste Luitjes,
Jeetje wat heb ik het druk gehad. Ik mag overal mee naartoe met die baas en bazin van mij. Dagelijks strek ik dat beenderengestel van mij gemiddeld 3 uur. Kijk zij heeft dat handig bekeken, komt zij ook nog eens buiten. Ik maak wekelijks nieuwe vrienden en vriendinnen. Veelal kom ik er ‘s morgens in mijn renuurtje velen tegen en die dweilen maar proberen om het van mij te winnen, mooi niet natuurlijk. Ik geef ze het nakijken allemaal.


Tevens ben ik de afgelopen week weer naar school geweest. Nou en ik kreeg de complimenten van de meesteres, dat ik in mijn gedrag gegroeid was en ben, nou ik knik gewoon ja tegen haar, dat dat leuk is om te horen, doch als ik mij omdraai denk ik gelijk van ‘mens zeur niet, je hebt hier wel met een freule te maken die manieren heeft van een hoog niveau’. Maar oké,
ik laat ze in die waan. We oefenen, wat ik geleerd heb op school, samen op een plaats waar niemand ons ziet.

En de bazin is verder gegaan om mij te gaan vereeuwigen uiteindelijk in brons. Tevens hebben we gisteren een portret afgeleverd in een galerie. Mooie dingen hebben ze daar zeg (www.evagallery.com) Die eigenaresse Eva, een schat van een mens, heeft een ruwharige teckel. Nou, daar heeft mijn bazin een portret van gemaakt, een lief beest, kan er aardig mee overweg.
Soms zet ik een poot op haar als ze vervelend is en in mijn pootjes ligt te bijten. Ze hadden gisteren een opening dus viel veel van tafel zoals stukjes oude kaas en beenham. Het was dus een eldorado voor mij. Nou lieve mensen een lik en poot van mij.
Philippa

————————————————————————————————————————————————
Hallo, daar ben ik weer … Dirkie.
Nou, inmiddels is het gips van mijn pootje af. Oh, wat was ik blij zeg. Ik heb 3,5 week met die ellendige spalk rondgelopen en was het echt heel erg zat op het laatst. Ik kon er niet meer tegen dat ik me niet goed kon bewegen en het begon ook allemaal zo te schuren en zeer te doen. Ik wilde het er steeds af knagen, maar het vrouwtje gaf me elke keer een standje en zei
dan: “Nog een paar daagjes volhouden, Dirkie.” Nou, ze kon me nog meer vertellen. Ik wou het eraf,hoe dan ook, dus ging ik hysterisch zitten likken en knauwen en als ik geen reaktie kreeg, ging ik zachtjes piepen. Ja hoor, eindelijk nam het vrouwtje me mee naar de dierenarts, want ze dacht ook al dat het niet meer zo goed zat.We hadden gelijk, want toen het gips eraf was, bleek ik een aardig wondje te hebben op mijn polsgewrichtje van het schuren van de spalk tegen mijn dunne velletje. De dokter voelde aan mijn teentje en zei dat het wel ietsjes scheef aan mekaar gegroeid was, maar dat het wel heel goed vast zat. Ik vond alles prima, ik was opgelucht dat ik dat blok aan mijn been kwijt was en aan mijn teen had ik ook geen pijn meer. Joepie! Thuis kon ik tenminste weer lekker met mijn galgo-zus Cuqui dollen, maar als ik te druk deed haalde het vrouwtje ons weer uit elkaar. Ik moest nog heel voorzichtig doen. En toen er visite was met honden,
gingen ze allemaal ergens heen om te rennen en mocht ik niet mee, gemeen hè. Het was voor mijn eigen bestwil … en bedankt, hoor.

Nu zijn we al bijna drie weken verder en ik ren al wel weer door de huiskamer en de achtertuin. Dat vindt het vrouwtje allemaal al wel goed, behalve als ik overdwars via de muur en het bankstel met een soort salto om wil keren voor een nieuwe spurt, dan wordt ze nog wel een beetje boos op me, dus dat doe ik alleen maar als ze niet kijkt, hihi. Binnenkort mag ik voor het eerst mee naar het strand en dan mag ik daar los, zeggen ze. Dat is heel dichtbij en het heeft een vlakke ondergrond en dan zal ik me waarschijnlijk niet zo gauw bezeren. We zullen het meemaken, want ik weet nog helemaal niet wat het strand is. Misschien dat ik dat later nog wel eens mag vertellen aan jullie.
Nou ja, het gaat nu in ieder geval goed met mij.
Groetjes, Dirkie.

————————————————————————————————————————————————
Isis, een voormalige puthond.
Isis is nu drie en een half jaar bij ons en wat gaat het goed met haar. Ze is enorm lief en aanhankelijk en komt regelmatig haar knuffeltje halen. Ze vertrouwt alle mensen, laat zich door iedereen bewonderen en aanhalen. Onbegrijpelijk voor een hond die door haar baas in een put is gegooid.

Als Isis het idee heeft dat er even geen aandacht voor haar is, gaat ze midden in de kamer staan, kijkt of ik het wel zie en gaat dan allerlei rare sprongen maken. Zodra ik begin te lachen, komt ze huppelend naar me toe voor haar knuffel. Soms heeft ze de dolle vijf minuten, dan rent zo van beneden naar boven, rent door de kamers en over de bedden en komt dan weer met grote vaart de trap af rennen, door de kamer de tuin in. Ook heeft ze een knuffel waar ze graag wat meeheen en weer rent. Vaak gooit ze die omhoog en zodra deze op de grond ligt wordt het met beide voorpoten ‘gevangen’. De tuin is haar favoriete plek. Ze staat soms minutenlang alleen maar te staan en om haar heen te kijken. Ze ligt graag languit in de zon en als
die weg is neemt ze ook genoegen met een warm kussen in de schaduw.

Isis is een vrolijke, speelse en soms ondeugende hond en ik ben nog altijd blij dat ik haar vier jaar terug leerde kennen in Scooby en dat ik haar een half jaar later op ben gaan halen.
Ik hoop dat ze nog vele jaren mag genieten van haar warme mandje. José, Roos en Isis

————————————————————————————————————————————————
Beste mensen,
ik ben inmiddels alweer 5 weken bij mijn nieuwe familie. Ik heb al een hoop dingen meegemaakt en geleerd, ik zal jullie wat voorbeelden geven:- de katten zijn eigenlijk best wel leuk, niet zo eng meer.
– als je met katten wilt spelen, krijg je klappen. Da’s dan weer wat minder leuk.
– kussentjes van de bank kun je heerlijk verscheuren en dan het hele huis mooi versieren met veren!
– baasjes vinden het niet leuk als je de planten in huis verpot en snoeit.
– baasjes vinden het wel leuk als je op hondenspeeltjes, botten en kluifjes knaagt en dat doe ik graag. Win-win situatie dus.
– baasjes vinden het niet leuk als je per ongeluk ook een beetje aan de eikenhouten vloer knaagt.
– baasjes vinden het ook niet zo leuk als je een gat in de muur maakt.
– als je braaf gaat zitten en liggen krijg je iets lekkers.
– als je buiten braaf komt als je wordt geroepen, krijg je ook wat lekkers.
– als je buiten niet komt als je wordt geroepen, gebeurt er eigenlijk gewoon niks. Tja ze mopperen, pff lekker belangrijk!
– het is ontzettend leuk om door het water en het riet te rennen samen met Carmelo, vooral als het modderig is.
– als je erg stinkt, moet je in bad in de trimsalon van mijn baasje beneden. Niet zo leuk dus.
– als je een beetje stinkt, zetten ze de tuindeur open, zodat je lekker kunt tuinieren.
– baasjes vinden het niet leuk als je de grote palmboom wilt uitgraven.

De Nederlandse taal valt ook nog niet mee hoor;
– als ze “Pablo” zeggen, bedoelen ze mij denk ik. Als ze een andere naam roepen, ga ik voor de zekerheid ook maar even kijken, je weet nooit wat voor lekkers je mis kan lopen.
– met “vreetschuur”, “dief”, “viespeuk”, “hooligan” en “vandaal” schijnen ze mij ook te bedoelen, maar ik daar snap ik niks van.
– “zit” en “af” begrijp ik met nog een beetje hulp van de armbeweging van de baasjes.
– oh ja, deze hoor ik ook regelmatig “nee”, meestal op strenge toon. Schijnbaar doe ik dan iets wat ze niet zo leuk vinden, maar daar ben ik nog niet helemaal over uit.

Nou dat was het dan weer even, ik hou jullie op de hoogte van mijn avonturen.
Tot schrijfs,

pootje van Pablo.

————————————————————————————————————————————————
Belcho

Na twee weken in mijn nieuwe huis, gaat alles goed met me! Ik heb inmiddels weer heel wat ervaringen op gedaan. Ik heb even moeten wennen aan mijn nieuwe baasjes en omgeving, maar ik
voel me nu behoorlijk thuis. Afgelopen week ben ik een keertje losgebroken uit mijn riem. Het vrouwtje was erg geschrokken, maar dat was nergens voor nodig. Ik ben braaf naar huis gelopen en heb netjes voor de deur zitten wachten. Ik krijg nu een “tuigje” in plaats van een halsband. Dan kan ik niet meer losbreken en hoeven mijn baasjes zich geen zorgen meer te maken.

Afgelopen donderdag ben ik naar de kapper geweest. Ze hebben me letterlijk naar binnen moeten dragen, maar ben als een vorst behandeld. Ze hebben me lekker gewassen en
geplukt. Nu ben ik echt een knappe hond. Ik zag er natuurlijk al goed uit, maar nu ben ik weer helemaal blitzzzz. Er zijn allemaal mensen naar mij komen kijken de afgelopen dagen
en de meeste hadden allemaal lekker dingen bij zich voor mij en mijn nieuwe vriendin Woepie. Ik eet en drink verder goed.  Ook het uitlaten gaat prima. Ik loop netjes mee aan de riem en doe
wat ik moet doen. Ik heb een nieuwe hobby en dat is tuinieren. Vooral de waterplanten in de vijver heb ik al regelmatig proberen te planten buiten de vijver. Maar volgens mij
is dat toch niet helemaal de bedoeling. Al bij al gaat het dus echt goed met me. Ik krijg met de dag meer zelfvertrouwen en begin me als een echte pubber te gedragen. Tja, dat hoort er natuurlijk gewoon bij. Mijn baasjes proberen me zo goed mogelijk op te voeden, maar daar heb ik natuurlijk niet altijd even veel zin in. Maar ach, we doen allemaal erg ons best. Dus het zal vast goed komen
met ons.Namens ons allemaal super bedankt voor al jullie inzet, en ik laat zeker nog iets van me horen!Belcho.

————————————————————————————————————————————————
Bindi’s nieuwe thuis.
3 Augustus j.l. was Bindi’s geluksdag. Ze werd toen n.l. naar haar nieuwe thuis gebracht. Het kersverse vrouwtje stond al midden op de weg de straat af te turen, samen met Jans, een 11 jarig Jack Russeltje.

Ze hadden de week ervoor al kennis met elkaar gemaakt tijdens een lange wandeling. Bindi begon hevig te kwispelen, want ze herkende beiden meteen. Bij Truus was het liefde op het eerste gezicht. Bindi is gek op wandelen en zwemmen, dus heeft Truus een longeerlijn van 10 meter gekocht, zodat Bindi naar hartelust kan spelen en zwemmen.

Tijdens ons bezoek bij Truus, Jans en onze Bindi was het duidelijk dat Bindi het helemaal SUPER heeft daar. Ze is lief, blij, ontspannen en nu al duidelijk gehecht aan Truus. Ze gaat
goed om met Jans, luistert goed naar Truus, ziet er prachtig, gezond en glanzend uit. Bindi is heel gelukkig! Je ziet het aan haar blik.

————————————————————————————————————————————————
Een ingezonden bericht.

Hallo Hellen,

Hierbij een paar foto’s van Luka en Cidius op vakantie. Ze makenhet uitstekend! Met Luka gaat het gewoon goed. Ze is sociaal en heel lief. Ze vindt mee uit gaan en wat in de natuur rondscharrelen heerlijk. Ze eet ook heel regelmatig en heeft Cidius’ bank ingepikt. Maar er is ook voor Cidius weer een bankje in de maak.

Tot nu toe is er een leren tas van mij gesneuveld door Luka’s tanden, maar ik heb de indruk dat ze begint te begrijpen dat er een bak met speelgoed staat die hiervoor bedoeld is. Cidius wil eindeloos spelen, hij moet af en toe een beetje afgeremd worden.

Hartelijke groet, Joke P.S.: ook in de auto hebben ze ieder hun plek gevonden en gaat reizen probleemloos. Luka houdt van autorijden: als we gearriveerd zijn blijft ze gewoon gezellig liggen en vindt ze het jammer dat het alweer op is.

————————————————————————————————————————————————
Een gezellige picknick.
Wij, Anneke en Claire, gingen met onze honden Mike, Angelo, Sandy, Tula, Kaatje en opvanghond Zappa naar Roosendaal om eens lekker verwend te worden. De organisatie “Dier en Project” had voor mens en hond een picknick georganiseerd en de opbrengst was natuurlijk voor het goede doel. Het was een perfecte dag voor een picknick: mooi weer, droog, niet te heet. De locatie was een omheind scoutingterrein, dus de honden konden veilig los. De ontvangst was voortreffelijk: er stond een lange tafel klaar met de lekkerste gerechten voor de mensen en heel veel bakjes met lekkere hapjes voor de honden.

Al vond een enkele hond dat hij wel erg lang moest wachten tot er iets op de grond viel. De honden hadden veel plezier met elkaar. Tussen het rennen en spelen door kwamen ze links en rechts een lekkertje halen. En de mensen kwamen ook niks tekort.De pers was in grote getale aanwezig en de honden lieten zich geduldig interviewen.

Op de terugweg kwamen we langs de woonplaats van Bella, de eerste geadopteerde hond van onze stichting Greyhound Friends. Dus we besloten – weliswaar onverwacht – om even langs te gaan. Gelukkig waren ze thuis en werden we hartelijk ontvangen. De – zes! – honden die we bij ons hadden konden mee naar binnen. En als ze zin hadden, door de achterdeur weer naar buiten, naar de mooie achtertuin van Bella. En daar hadden ze zin in: weer werd er gespeeld en gerend en gedonderjaagd, nu met Bella en haar podencovriendin Gaia.

Het was geweldig om te zien dat Bella zich helemaal goed voelde in haar nieuwe thuis, zelfs met haar kattenvriendjes. En ze was ook heel tevreden met haar mooie rode ligbank, vertrouwde ze ons toe. Het was een leuke dag en het was geweldig om te zien hoe goed het met Bella gaat. Anneke en Claire

————————————————————————————————————————————————
Hallo,Ik ben Dirkie. Ik ben 8 1/2 maand oud en nu ruim 3 weken in Nederland.
Ik heb het heel erg naar mijn zin hier. Ik woon in een lekker gezellig, druk gezin met 4 grote kinderen en 2 andere honden, mijn galgo-stiefzussen Cuqui en Mulata. In de korte tijd dat ik hier woon, heb ik al een hoop meegemaakt. Zo is er al heel veel visite geweest om mij te komen bewonderen. Iedereen zegt dat ik wel een baby lijk, omdat ik zo klein ben (ik ben een kruising whippet/Italiaanse windhond), maar ze vergissen zich daar echt in, hoor. Ik, een baby? Há, echt niet, ik ben gewoon zoiets als een St. Bernard, Deense Dog of Ierse wolfshond, hoor. Ik doe er in ieder geval niet voor onder. Anderhalve week geleden ben ik met mijn gezin mee geweest naar Lommel, omdat mijn vrouwtje ging vergaderen met de andere vrouwen van de stichting GFNL, die mij dus naar Nederland hebben gehaald.Het was daar zo gezellig en er waren zoveel andere, veel grotere, honden waar ik lekker mee kon spelen, rennen en stoeien. Ik liet mij daar echt
niet kennen, hoor, ik deed even hard mee met de rest. Ik rende ze er allemaal uit. Alleen heb ik me op een bepaald moment een keer lelijk verstapt en deed mijn pootje een beetje zeer. Natuurlijk deed ik alsof er niks aan de hand was en rende gewoon vrolijk verder. Zelfs de volgende dag (want we bleven een nachtje daar slapen) speelde ik nog met alle andere honden, al moest ik toen soms wel even hinkelen.

Op maandag had mijn vrouwtje de dokter gebeld, maar die zei dat ik eerst maar een pijnstiller en wat rust moest nemen. Oh ja joh! Nou, dat had die dokter gedacht! Ik doe gewoon waar ik zelf zin in heb. Mijn vrouwtje dwong mij soms om in mijn mandje te blijven liggen, maar als ze even niet keek was ik er alweer uit om met Cuqui te dollen natuurlijk. De dag erna was mijn pootje wel een beetje dikker en mijn vrouwtje vond dat geen goed teken en belde weer naar de dokter. Oei, toen deed ze mijn riem om en nam ze me mee daarheen, want de dokter wilde het even bekijken. Wat een gemene vrouw was dat, zeg, Ze kneep in mijn teen en dat deed heel erg pijn. Ik had haar wel willen bijten, zeg (maar ik ben een lief hondje, dus ik deed dat natuurlijk niet, hè). En weet je wat ze zei? Ik moest naar het dierenziekenhuis om een foto te laten maken, want het was misschien wel gebroken! Onderweg in de auto zat ik een beetje te bibberen, want ik wist niet wat er ging gebeuren. Ik moest daar in het ziekenhuis blijven, helemaal alleen, zonder vrouwtje. Gelukkig waren de ‘zusters’ heel aardig. En de dokter had me eerst een beetje verdoofd voordat ie me ging onderzoeken, dus toen deed het niet zo zeer. Toen ze de foto hadden gemaakt, belden ze mijn vrouwtje op dat mijn teen helemaal doorgebroken was en mijn pootje in het gips moest. Wat een kledderzooi was dat. Maar ze deden er wel een mooi groen verband omheen. Aan het eind van de middag werd ik weer opgehaald. Ik was helemaal moe van alle toestanden en viel meteen in slaap. Thuis werd ik erg verwend, want iedereen vond mij wel een beetje zielig. Ik vond dat wel leuk, hoor en ging expres nog wat zieliger kijken, hihi.

Nu zit het gips er al een week omheen en ik ren ermee alsof het er altijdal omheen heeft gezeten. Zelfs de trappen kan ik op en af. En ik speel met mijn zussen en de buurhondjes. Ik geef er niks om. Ik ben tenslotte een ‘grote, stoere hond’ !!! Ik moet deze week nog wel terug voor contrôleen volgende week wo rd mijn gips vervangen (dat is dan ook wel nodig, want ik knaag elke dag een randje ervan af en ik spetter er ook tegen als ik sta te plassen). Als ik 4 weken in het gips heb gezeten, mag ik weer proberen om zonder dat blok aan mijn been te lopen. Ik laat nog wel weten hoe het dan met me gaat.

Pootje van Dirk(ie).

————————————————————————————————————————————————
Broer en Zus
Vandaag kwam Philippa (=Mica) spelen bij haar broer Zappa. Ze hadden elkaar alweer een poosje niet gezien en het was gelijk FEEST!

Philippa is een prachtige jongedame geworden en Zappa een stoere jongeman. Maar toen ze elkaar zagen waren het weer twee puppen: rennen, spelen, kuilen graven, donderjagen, sneller dan het licht, tot hun tong op hunknieën hing.


————————————————————————————————————————————————
Claire Ruijs
Hallo mensen,hierbij wat fotootjes van mij bij mijn nieuwe gezin in Velserbroek. Het is daar bere spannend! Ze hebben konijnen, die zijn interessant zeg en hun keutels kun je lekker opeten, handig hè? Maar die katten… wat een enge schepsels zijn dat zeg! Hier in huis wonen er zelfs 4! Ze hebben me niks gedaan hoor, maar… ze kijken naar me…met van die doordringende ogen… brrr… ik heb van narigheid op de grond geplast toen ze opeens allemaal naar de keuken kwamen om te eten! Gelukkig mag ik steeds achter Carmelo staan als ik bang ben.

 

 

Carmelo is mijn nieuwe Galgovriend. Ik vind hem geweldig!! Hij rent en stoeit met me, helemaal leuk! We zijn ook lekker de hele dag op botten aan het kauwen, heerlijk. Ik mag
ook iedere dag mee in de auto naar de paardenstal. De paarden staan nu op het weiland, dus de paddock is leeg. Carmelo en ik hebben daar nog een gezamenlijke hobby ontdekt: tuinieren! Ons baasje loopt wel steeds te mopperen dat we er een zootje van maken, maar volgens mij doen wij gewoon goed werk, de grond moet tenslotte flink diep omgespit worden voor een goede drainage.
Gister kwam 1 van de paarden even naar stal, wat groot zeg, zo’n beest! Maar ze deed gelukkig niks en ik mocht even rustig snuffelen. Ben wel even geschrokken van die zwiepende staart. Bij de stal woont ook een poes. Ik heb me laten vertellen dat hij ook een zwervertje was, hij is aan komen lopen en nooit meer weggegaan. Soort zoekt soort zeggen ze wel eens en dat klopt hoor, Carmelo, poes en ik zijn alledrie zwervertjes en we kunnen het heel goed vinden samen! Die poes is echt heel lief tegen me, kijkt ook niet zo eng. Hmm…. dat geeft toch weer wat hoop voor die
rare schepsels thuis.


Ze hebben bij die stal ook kippen, dat is leuk zeg, die kun je opjagen! raar dat mijn baasje dan boos wordt… mijn enthousiasme moet toch juist worden gewaardeerd? We gaan ook iedere dag een paar keer wandelen. Ik mag nog niet los, mijn baasjes zijn bang dat ik dan wegloop, ik moet eerst nog wennen, zeggen ze. Ik schijn nu soms nog bang te zijn buiten. Dan bedoelt
ze waarschijnlijk dat ik bang ben voor grote bewegende schaduwen van de bomen in de harde wind, ja die vind ik inderdaad eng… het lijkt soms net of ze naar me toe komen… brrr… maar gelukkig kan ik me ook in dit geval verschuilen achter Carmelo.Al met al bevalt het me hier best goed, ik ben braaf, ik eet goed, ik ken al wat Nederlandse woorden zoals “zit”, ik ben zindelijk,
ik knuffel graag….ik ben eigenlijk gewoon een toppertje!Nou tot schrijfs maar weer mensen!

Pootje van Pablo.
————————————————————————————————————————————————
Philippa op bezoek bij haar opvangmama.

Beste allemaal,Gisteren heb ik, Philippa (mijn vorige naam was Mica), met mijn baasjes Tineke en Karel een bezoek gebracht aan mijn opvang-moeder Fransje en
zowaar was Anneke van de Greyhound Friends er toevallig ook. Ik sta ook op de foto met Fransje en op een andere foto geef ik Anneke spontaan een kusje.

 

Lieve mensen, ik was zo blij dat ik mijn hondenvriendje Fato en vriendinnetjes Rucca, en Lizzy weer zag. heerlijk met ze in de tuin kunnen rennen en spelen. Ik heb ze allemaal wel erg gemist. Fato was in het begin soms een beetje knorrige, oude heer, want hij wil niet laten zien dat hij eigenlijk ook een beetje bang is. Dan denk ik: Kom op jongen, laten we lekker keten! Ook Rucca was even een beetje humeurig, omdat ze me weer een poosje niet gezien had, maar dat veranderde snel. Je kunt zo fantastisch door de tuin slalommen tussen de fruitbomen en de heggen.


Fransje heeft nu weer een lief meisje uit Spanje. Ze heet Betti, maar wij allemaal vinden dat niet zo’n leuke naam. Zelf vind ik Belle of Bella wel aardig of Sandy. Ik heb in haar oor gefluisterd,
dat ze om een nieuwe naam moet vragen. Ik heb tenslotte ook een hele mooie naam gekregen. Waar of niet. Ik kan goed met haar opschieten. Lizzy, de ruwharige podenco is ook een hele lieve schat en we zijn dan ook dikke vriendinnen. Dat zien jullie wel aan de foto’s. We hebben heerlijk gespeeld met de pruimen die in de boomgaard van Fransje als sneeuwvlokken uit de boom dwarrelen.Ik wist niet dat we op bezoek zouden gaan, dus het was voor mij een aangename verrassing!
Mijn baasjes hebben ook nog pruimen mee gekregen van Fransje. Het was dus erg gezellig en ik verheug me al op een volgend bezoek.Philippa

————————————————————————————————————————————————
Westerwoldeweekend.
Geen onvertogen blafje!
Op vrijdagmiddag togen Claire en Anneke naar een Groningse boerderijcamping om te genieten van een heerlijk hondenvakantieweekend. Iedereen bracht z’n eigen hondje(s) en tentje mee. Bij aankomst stond er al een grote tent klaar, met een paar picknicktafels en banken, waar de deelnemers zich aan elkaar voorstelden. Onder die deelnemers bevond zich een dame met twee koningspoedels in traditioneel leeuwentoilet, een moeder en dochter met allebei een Beagle en twee vrouwen met twee golden retrievers. Verder was er een Belgische met een jonge,
heel uitgelaten middenslag Schnautzer, Anita met de zo langzamerhand beroemde galgo Gonzo, een jong stel met een mixhond uit Turkije, Claire met opvanggalgo Zappa en Anneke met mixje
Sandy. En tot slot natuurlijk de twee mensen die deze hondenvakanties organiseren. Een flinke groep bij elkaar.

 


Historisch
Na een koude nacht begon de zaterdag met een gezamenlijk ontbijt: alles stond klaar om aan te vallen. We kregen uitleg wat we die dag gingen doen:te voet n aar Bourtange, waar we met de honden een kanotocht zouden maken en dan te voet weer terug. Het was prachtig weer en er was een mooie route uitgestippeld waarlangs de honden veilig los konden lopen. Onderweg kregen
we vragen voorgelegd om onze kynologische kennis te testen. Toen moesten we de honden aanlijnen om door het historisch stadje te lopen ,erg leuk! Daar kwamen we aan op de plek waar ze Canadese kano’s verhuurden. Na de lunch doken we de kano’s in.

Barbecue
Zappa dook niet alleen zijn kano, maar vrij snel ook het water in. Afijn, hem weer aan boord gehesen en droog gewreven. Het Schnautzertje sprong ook
tweemaal lekker overboord. De rest van de honden wist het droog te houden. Na vijf uur kwamen we terug op de camping, waar we heerlijke lekkernijen op de barbecue aantroffen.

 

 

Opgelucht
Tegen middernacht zocht iedereen z’n tentje op, al kwam er niet veel van slapen. Het kwik zakte onverwacht richting vriespunt. Zappa wurmde zich bij Claire in de slaapzak, maar kon de volgende ochtend de uitgang niet meer vinden! Een heel gedoe: de slaapzak liep alle kanten op en uiteindelijk kwam z’n koppie tevoorschijn. Helemaal opgelucht keek hij om zich heen…Simpel
Bij het ontbijt keek iedereen wat slaperig. Maar met een prachtige wandeling voor de boeg kreeg iedereen er snel weer zin in. Al lopend moesten we allerlei spelletjes doen met de honden. Bijvoorbeeld je hond van A naar B op z’n buik te laten kruipen. Hoe zouden de baasjes dit oplossen?Anneke dacht heel simpel: ik doe het gewoon voor, maar Sandy had geen
aandacht voor haar voorbeeldig gedrag.

Kakelvers
Zappa deed het allemaal opmerkelijk goed, zeker voor een nog maar zes maanden oude hond.Zo zie je maar wee r waar een hondenschool al niet goed voor is: jong geleerd
is jong gedaan! Gonzo vond het weer veel belangrijker om broodjes te pikken. Die had dus een topweekend: niet alleen een eigen luchtbed, een eigen slaapzak en een gloednieuw zwemvest,
maar ook nog kakelverse broodjes toe!

Aanrader
Moe, maar geheel voldaan keerden de twee- en viervoeters naar de camping terug. Ook de tweede dag was voorbijgevlogen. We hadden een heel leuke groep en minstens net zo belangrijk: onder de honden is ook geen onvertogen blafje gevallen! Een aanrader voor iedereen, zo’n weekend!Voor belangstellenden, zie: http://dogwalktrail.nl/ Klik  vervolgens op Westerwoldeweekend.

————————————————————————————————————————————————
Hierbij een berichtje van een gezonde, speelse Bella
Het gaat allemaal erg goed. Ik mag hier lui op bank en bed liggen en heerlijk genieten van de wandelingen in de polders en bossen, loltrappen met andere hondjes en katten…. jazeker ook katten ;). Als rasechte kat onder de honden, kan ik met mijn soortgenootjes best overweg. Kijk maar naar de foto’s. Mijn vrouwtje is best wel lief, we krijgen regelmatig een groot stuk vlees. Nou groetjes van mij en een pootje voor de mensen daar!

Bella

————————————————————————————————————————————————
Van vijver naar zandbak.
Flynn, Jessy en Angelo (allen broertjes) zijn als pupjes van rond de 8 weken jong, vanuit Spanje naar Nederland gekomen. Dat is nu bijna 3 jaar geleden. Ze waren allen ziek, maar ze zijn er bovenop gekomen. Toen ze rond de 5 maanden waren, kwam het jongensachtige, puberale gedrag naar buiten. Ze hadden de grootste lol samen, waarbij ondeugend zijn aan
de orde van de dag was.

 

De vijver was wel heel erg aantrekkelijk. De prachtige lelie’s waren vanaf dat moment geen lang leven meer beschoren en het heldere water werd modder. Wat wil je als 3 kleine ‘monsters’ er met 12 spartelende poten in zitten te wroeten. Dat was dus niet meer te doen. Ik heb er even over na zitten denken en haalde vervolgens de hele vijver (nu ja, vijverTJE) leeg en besloot
er een zandbak van te maken. Iedereen vond het zonde, maar oh oh oh, wat hebben ze een plezier. Er wordt naar hartelust gegraven.


Hond gelukkig, vrouwtje gelukkig. Wat wil je nog meer?

Anneke Schalkwijk

Dit bericht delen:
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone