Geffense Plas olé

Geffense Plas olé

Afgelopen zondag was één van de leukste dagen van het jaar voor Omar en Mali. Japie, Debbie en ik mochten ook mee, maar het was een echt galgofeestje bij de Geffense Plas. Het zesjarig bestaan van Greyhoundfriends was een gezellige reünie en de ideale gelegenheid om kennis te maken met andere honden (en baasjes) en om los te lopen (ook voor de baasjes). Mali mocht direct aan de bak toen we aankwamen. We waren net op tijd voor de traditionele doggywalk met tien te adopteren hondjes. Mali is vaak nogal bang als er vreemde mensen in de buurt zijn. Ze verbergt zich achter Omar, of één van ons, maar blijkbaar wist ze nu dat ze haar beste pootje voor moest zetten. Netjes en rustig liep ze naast Debbie, terwijl Inge haar verhaal vertelde voor de grote schare geïnteresseerden. Omar liep mee als morele ondersteuning, maar die vatte zijn taak niet zo heel serieus op. Zeker niet toen de natuur riep en er even flink door de knieën gegaan moest worden, om een fikse keutel te draaien. Tsja, dan sta je er gekleurd op. Nog dagen werd via social media op dit optreden gereageerd, ondanks dat Debbie onmiddellijk claimde dat haar hond dit anders nooit deed en zelfs ontkende Omar te kennen. Mali trok zich er niks van aan en liep stoïcijns door tussen de belangstellenden. Hopelijk heeft ze iemands hart veroverd!

De honden lieten we bij het water los, eerst nog met tuig aan, later alleen met een halsband. Omar heeft daar al wat ervaring mee, maar niet eerder ging hij zo vrij zijn eigen gang. Voor Mali was het de eerste keerlos in Nederland. En het ging boven verwachting goed. Allebei bleven ze een beetje voorzichtig, maar meerdere keren barstten ze los in een volledige sprint. Vooral als ze door het water sjeesden was dat een prachtig gezicht. Wat een lol hebben die beesten in simpelweg rennen.

Japie hielden we dicht bij ons, want af en toe denderde er een grote groep galgo’s en podenco’s op topsnelheid langs. Onder zo’n trein wil je je blinde dwergpoedel niet hebben (al spurtte de ziende dwergpoedel van Mireille lekker met al die snelheidsduivels mee). Tussen al het ren-, spring- en snel-terug-naar-de-baas-want-er-zijn-enge-mensen-gedoe door kwamen we de twee hondjes tegen die we in eerdere jaren in de pleeg hebben gehad: Maggi de podenco en Mirron de gouden galgo. Maggi is altijdwat afstandelijk, maar kwispelde wel toen we een aai gaven. Misschien weet ze al dat ze volgende week bij ons komt logeren. Mirron herkende ons direct en kwam ons begroeten. We noemden hem Leo, want zo heette hij toen hij bij ons was, maar dat vond hij niet erg. Prachtige, lieve hond, die elke keer dat we hem zien een beetje meer zilver in zijn gouden vacht krijgt. Het was een geslaagde, gezellige dag, waar de honden enorm veel lol aan beleefd hebben (en wij ook). Alle drie waren ze bekaf en ze vielen direct in slaap toen ze zich in de auto geïnstalleerd hadden. Ze hebben zich zo ingespannen dat Mali zelfs op woensdag nog spierpijn had en af en toe een iepje slaakte bij het opstaan of strekken. En sinds die enorme overvloed aan nieuwe indrukken lijkt ze nog minder bang voor vreemden geworden te zijn ook.

Martijn

Dit bericht delen:
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone