Omdat ieder leven telt

Hieronder het verhaal van Trudi Ooms. Zij is niet verbonden aan een opvangorganisatie maar helpt waar nodig. Dit keer kwamen er twee honden voor Podencoworld aan op Schiphol. De podenco’s kwamen van het asiel op Tenerife, Tierra Blanca.


Gisteren had ik weer eens een aankomst op Schiphol.
Eind van de middag, druk op de wegen dus op tijd van huis. Onderweg werd ik al gebeld door een zeer gespannen adoptant. Zij waren er al en wat nu?
Ik zei dat ik net de parkeergarage inreed en met tien minuten bij ze zou zijn.
Ik vind het altijd een goed teken als adoptanten gespannen zijn. Dat heb ik ook met huisbezoeken. Als mensen ongeïnteresseerd zijn of het vervelend vinden dat je een huisbezoek komt doen weet ik eigenlijk al genoeg.
Beiden adoptanten waren er al want er kwamen vandaag twee geluksvogels aan.
Na weer veel te lang wachten kwam de vluchtbegeleider eindelijk de douane door met twee benches.
Één adoptant schoot meteen vol waarop ik dus meteen mee snotter.
Hoe lang en hoe vaak ik dit ook doe ik blijf het emotioneel vinden.
Die oogjes van de honden die proberen te zien wat er nu weer allemaal gebeurd. Gelaten, sommige angstig, anderen enthousiast dat ze eruit mogen.
Dit keer was het een grote Podenco gebruikt als fokteef. Wat een littekens had ze: doorligplekken en slecht genezen wonden.
Ze was pas zeven jaar maar zag eruit als veertien jaar.
Grote tepels van het zogen van ontelbare nestjes waarvan de geschikte pups weer gebruikt/misbruikt werden door wrede jagers.
En toch stapte deze grand lady onbevangen de bench uit en kwispelde toen ze meteen (dubbel) aangelijnd werd.
Haar adoptanten hadden lekkere hapjes bij zich die ze dankbaar aanpakte.
Wat een vertrouwen en wat een elegantie zat er onder die beschadigde “verpakking”.
Het andere hondje was een Podenco mixje dat wat verlegen uit haar bench stapte. Staartje onder haar buikje maar ze genoot van de aanhaling door haar nieuwe baasje.
Ze was wat timide door de onbegrijpelijke reis en al die vreemde handen en gezichten.
Maar daar kwam de grote Podenco met het enorme moederinstinct. Ze ontfermde zich even over het kleintje die zichtbaar meteen wat meer zelfvertrouwen kreeg en zelfs voorzichtig kwispelde.
Ook dan schiet ik weer vol dus maar snel even zogenaamd de paspoorten checken.
Dan mogen ze weg. Op weg naar hun nieuwe forever home. De kleine werd gedragen, de grote Podenco liep keurig mee.
Ik neem afscheid met een brok in mijn keel en ben dankbaar dat er weer twee zieltjes een toekomst tegemoet gaan waar ze gewoon hond mogen zijn en mogen ervaren wat liefde is.
Ik haal de benches uit elkaar en ruim nog wat op. Dan kan ik ook naar huis. Anderhalf uur in de file voor slechts 30 km maar het is het zo ontzettend waard.
Vanmorgen werd ik gebeld door de adoptante van het kleine hondje. Ze had het heel goed gedaan, de hele nacht rustig geslapen en keurig haar behoefte buiten gedaan.
Tenslotte weet je vaak niet of dit de hond nog geleerd moet worden maar mijn ervaring, met vijf Spanjaarden, is dat ze dit heel snel door hebben.
Maar wat ik nu eigenlijk wil zeggen met deze inleiding is: DON’T SHOP ADOPT!
Of het nu uit een Nederlands asiel is of uit een buitenlands asiel adopteer een hond of kat.
Hou de walgelijke broodfok niet in stand. Verdiep je ook eens in het aanbod in de Nederlandse asiels. Vooral in het misverstand dat de asiels in Nederland vol zitten met honden.
Verdiep je voordat je gaat adopteren in het ras waar je belangstelling voor hebt en hou er rekening mee dat sommige honden een rugzakje hebben maar dat je met geduld en liefde heel erg ver komt. Bij vragen of onduidelijkheden kan je altijd de betreffende stichting bellen voor raad en/of advies.
Ook is het een misverstand dat de hond “gekocht” wordt. Ik hoor vaak “hoezo ervoor betalen? Je biedt de hond toch een beter leven?” De kosten voor een hond zijn uitsluitend de kosten die er gemaakt worden om de hond reisklaar te maken. Hierin zitten de dierenarts kosten zoals bloedonderzoek, vaccinaties, sterilisatie (dit geldt niet voor pups),chip, paspoort en transport naar Nederland.
En wist je dat je, als je op vakantie gaat, jezelf kunt opgeven als vluchtbegeleider?
En daar hoef je nagenoeg bijna niets voor te doen. De stichting boekt en betaalt op jouw ticket de reisbench. Op het vliegveld wordt de hond(en) gebracht en de formaliteiten door iemand van de stichting samen met jou aan de balie afgehandeld. De hond gaat door de douane en gaat in een speciale (verwarmde) ruimte in het vliegtuig.
Aangekomen in Nederland worden de benches afgeleverd in de ruimte bij de bagagebanden (niet op de bagagebanden natuurlijk 😊)
Je zet de bench(es) op een karretje en neemt ze mee door de douane. In de aankomsthal word je opgewacht door iemand van de stichting in Nederland en de adoptanten.
Let op! Niet alle maatschappijen nemen honden en katten mee. Transavia, KLM en Tui zijn maatschappijen die wel honden en katten mee nemen.
Op FB staan diverse pagina’s waar je je kunt opgeven en waar je kunt zien wie er vluchtbegeleiders zoekt.

Omdat ieder leven telt…..

Trudi Ooms

Met de grote Podenco gaat het ook goed. Die had niet beter terecht kunnen komen: bij een dierenartsassistente die meteen bepaalde plekken en wonden herkende en wist hoe ze dit allemaal moest behandelen. Er was een enorme klik.

Dit bericht delen:
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone