Ontdekkingstochtjes door de duinen van Hoek van Holland.

Langs de kust, en dus dicht bij strand en duinen wonen is heel fijn. Vooral buiten het zomerseizoen, want dan mogen de honden weer de hele dag op het strand komen i.p.v. alleen op beperkte tijden. Niet dat wij daar nou veel van merken van die tijden, want wij gaan sowieso altijd voor 9.00 uur ’s morgens. Het verschil is alleen dat het buiten het seizoen rustiger is om die tijd. De toeristen zijn weg en mensen die anders ‘verplicht’ vroeg gingen, die gaan nu waarschijnlijk later. Dus gebeurt het heel vaak dat ik de enige mens op die weidse zandvlakte ben en onze hondjes alle geurtjes nog onaangetast voor zichzelf hebben. Dat is heerlijk. Toch heb ik het soms wel even gehad om steeds weer door dat mulle zand te sjokken. Ook als het hard waait en we bijna gezandstraald worden is het niet zo tof. Daarom hebben we ons wandelterrein onlangs maar eens verlegd naar de duinen.
‘We’ zijn meestal Moos, Dirkie en ik. Mulata en Cuqui gaan al enige tijd niet meer mee. Mulata is niet sterk genoeg meer, ze is met haar bijna veertien jaar echt een beetje ‘op’. Cuqui heeft -sinds een jaar ongeveer- altijd pijn na een intensieve wandeling. Zij is ooit in Spanje gevonden met een gebroken bekken en haar ene kant is altijd onderontwikkeld gebleven. Dat geeft niet, maar nu ze richting de twaalf loopt krijgt ze er duidelijk last van, dus gaan we haar niet meer teveel belasten.
Stroebel neem ik niet elke keer mee, omdat het gewoon niet zo fijn lopen is met hem erbij. Dat klinkt onaardig, maar hij luistert serieus niet als hij eenmaal zijn neus volgt. Dan ben ik hem steeds kwijt, omdat hij mij ook totaal niet in de gaten houdt, wat uiteraard ook wel een tikkie lastig is omdat hij nog slechts zo’n 50 % zicht heeft. Daarbij maken hij en Moos altijd ruzie met elkaar, vliegen elkaar letterlijk in de haren, dat is ook niet leuk. Dus laat ik hem nog wel eens thuis. Maar geen zorgen, hoor … Stroebel heeft zijn eigen wandelmomentjes apart met mij, zodat ik alleen maar oog voor hem heb en hij ook lekker zijn gang kan gaan.
Moos en Dirkie zijn honden waarmee je heerlijk ontspannen kan lopen. Die hoef je bijna niet in de gaten te houden, omdat ze mij geen minuut uit het oog verliezen. Ik hoef ze vaak niet eens te roepen, want ze zijn constant alert op waar ik ben. Daarom mogen ze zelf hun route bepalen. Ik laat hun grotendeels aangeven waar we heen gaan. Dat is best grappig. Zo komen we elke keer op andere plekken. Ook zie je op die manier wat zij spannend, leuk of interessant vinden. Dat is heel goed voor hun ontwikkeling en welbevinden. Ogen, oren en neus worden lekker geprikkeld op die manier. Die van mij ook trouwens. Ze proberen soms tussen bosjes door te kruipen, maar komen er dan snel achter dat dat niet gaat vanwege de doorns die eraan zitten bijvoorbeeld. Of denderen zo een stukje moeras in en beseffen dat ze dan dus nat en vies worden. Of, zoals onlangs, toen ze een konijn zagen toch mooi niet wisten wat ze ermee aan moesten. Ze renden er wel achteraan, echter was het konijn ze te snel af en ze kwamen onthutst terug bij mij. Je had die snoetjes moeten zien …. Jachthonden van niks haha.

Voor mij is het elke keer een verrassing waar we terecht komen. De ene keer zitten we vlakbij het strand en kan je de golven horen beuken, de andere keer struinen we tussen de bunkers door en weer een andere keer is het kruip-door-sluip-door over bijna onbegaanbare paadjes met donkere bosjes.
En na het wandelen heb je geen kind aan ze. Urenlang kunnen ze dan heel diep slapen en hoor je enkel af en toe een heel tevreden zucht.
Het mooie is dat we nog heel lang bezig kunnen zijn alvorens we alles gezien hebben, want er valt een schitterend stuk natuur van maar liefst drieënhalve kilometer lengte langs de zeekant te ontdekken en ook nog een heel stuk langs de rivierkant. Wij vermaken ons voorlopig nog wel.
Nicole


Dit bericht delen:
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone