Scooby transport 12 mei

Afgelopen vrijdag reed er vanuit Spanje een bus vol met honden en katten naar het Noorden. Zaterdag was de een na laatste stop in Ospel en daar verlieten een aantal honden en katten de bus. Het is altijd weer een opluchting als de bus met de kostbare lading veilig en wel arriveert. Er zaten ook ‘oude bekenden’ in de bus zoals Tayler, Excalibur en Milly. De laatste twee reisden nog naar Tsjechië en Tayler reisde door in Nederland.
Voor GFNL kwamen er vijf honden aan: Reutje Chenel en de teefjes Carbonera, Luna, Loca en Prins. Iedereen stond met gezonde spanning te wachten op hun hond of kat. Het is zo’n ontroerend moment als je hond de bus uit komt. En het maakt niet uit of het nu een eigen hond is  of een pleeghond. Ik gun iedereen een keer deze ervaring. Echt een om nooit te vergeten.
Elke hond kreeg een tuigje en een veilige lijn en daarna reisden ze verder naar hun (tijdelijke) thuis.

Een kleine impressie:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een nacht en een dag in hun nieuwe huisje:

Chenel is een heerlijke knuffelkont en een rustige, vriendelijke heer. De thuisreis is zonder problemen gegaan. Hij is zo verschrikkelijk lief en super aanhankelijk. Heel erg mensgericht. Tegen iedereen die binnenkort enthousiast. Niet bang voor de man des huizes.

Carbonera is een lieve schat. Ze is ondernemend, energiek voor haar leeftijd, aanhankelijk en lief. Ze is niet bang voor geluiden of mannen en heeft heerlijk geslapen op een groot kussen naast de bank waar Josie en Charlie slapen. Het gaat heel goed met de kinderen en de andere 2 honden. Ze is zeer leerbaar qua wachten op eten of stoppen met piepen en na 2 x buiten aan de riem trekt ze bijna niet meer.
Ze komt uit haarzelf naar je toe en vraagt om meer knuffels door haar grote natte snuit in je elleboog te duwen.

Luna was onrustig in de auto maar toen we eenmaal in Tricht aan kwamen vond ze het heerlijk in de tuin, ze scharrelde er in rond alsof ze al helemaal thuis was.Tegen de avond gingen we naar binnen en verder dan de keuken wilde ze niet, de TV was aan en dat vond ze helemaal niks. Eigenlijk wilde ze slapen maar ze durfde niet goed en zat te vechten tegen de slaap. Op een gegeven moment viel ze om en nog gaf ze zich niet gewonnen. Toen we naar bed gingen hebben we de deuren open laten staan zodat ze zelf kon kijken waar ze wel rustig durfde te liggen. Ze kwam de slaapkamer in, plofte in een mand en toen heb ik haar niet meer gehoord tot de volgende ochtend. Gelukkig maar want ze had die slaap zo hard nodig. Kortom, het gaat goed met Luna meisje. Ze is best een brutale dame en wil graag aandacht.

De eerste nacht is prima verlopen voor Loca. Ze loopt goed aan de lijn. Ze vindt knuffelen en aaien heel fijn. Is binnen nog wel wat verlegen en ze ligt het liefst rustig in de bench. Ze moet nog wat wennen aan vreemde geluiden buiten maar dit is heel goed te corrigeren door gewoon door te lopen. Loca is niet bang voor andere honden en begroet ze heel rustig en netjes. Ze vindt het ook heel leuk om een wandelingetje te maken. Binnen iz ze nog verlegen en vind het moeilijk om haar plekje te vinden en ligt ze het liefst in de keuken in de bench waar het rustig is, al komt ze steeds wat vaker even bij ons kijken.

Prins is na aankomst direct door gegaan naar de dierenarts. Ze had twee grote wonden en die wilde ik voor het weekend nog even laten bekijken. Dat was maar goed ook want ze bleek ook flinke koorts te hebben. Bij thuiskomst werd alles in huis en tuin besnuffeld en daarna ging ze slapen. Even wat eten naar binnen werken en toen weer slapen. De hele nacht door. Vanmorgen had ze gelukkig geen koorts meer. Deze dame heeft al heel wat meegemaakt. Ze mag nu eerst een tijdje rust, herstellen en aansterken. Een dapper, maar nog kwetsbaar meisje.

Onze speciale dank gaat uit naar de medewerkers van dierenkliniek Dikketje Dap in Eindhoven, die via assistente Antoinette direct bereid waren om Prins te helpen. Dierenarts Anne nam uitgebreid de tijd om alles goed uit te leggen en er werd ook een Scooby-prijsje gemaakt. Top dames! Onze hartelijke dank hiervoor.

Connie