Scooby transport 13 januari

Zaterdag 13 januari kwam er weer een Scoobytransport aan in Ospel.
In eerste instantie zouden er 6 honden aan komen voor GF maar helaas vond de dierenarts in Spanje het niet verantwoord om die kleine Jupp mee te laten reizen. Ze is nog wel heel erg mager en te zwak. Om die reden zit Jupp in een pleeggezin en krijgt nu extra goed voer om aan te sterken. Er worden voor de zekerheid extra bloedproeven bij haar gedaan om te kijken of verder toch echt alles in orde is.
Toen de honden de bus uit kwamen viel Taizon meteen op met zijn grote lijf, hoge staart en aparte kleuren.
Laion is weer zo’n black beauty met hele mooie ogen en zachte uitstraling. Laion is ter adoptie
Darky met zijn ontzettende guitige kop en trouwens ook weer zo n prachtig zwartje. Darky kreeg meteen mooi nieuw tuig i.p.v. een halsband om, zodat het oortje, dat kapot was, alle tijd krijgt om verder te kunnen genezen.
Laura met steeds 1 oor omhoog en dat kleine tengere lijfje, zo aandoenlijk galgaatje.
En ach, die arme Pannecila, liefdevol door pleegmoeder ‘Poppy’ genoemd, wat had ze het moeilijk. Ze durfde niet te lopen. Ze durfde alleen met gestrekte nek naar de grond te staren. Maar toen aaide een meisje hem en dat koppie ging meteen omhoog, en zoals vaak bij de honden die vreemde mensen eng vinden, kinderen vinden ze niet eng. Panecilla is bij een opvanggezin.

Dank aan alle mensen die dit steeds weer mogelijk maken, de verre reis, de ontvangst, de pleeggezinnen.
Vooral Dominique wil ik heel hartelijk danken. Het is meestal zo vreselijk druk op de locatie in Ospel en dan komen er bijvoorbeeld 10 zwarte honden, dus wie is wie. Domi pikt de juiste zwarte er uit, krijgt de bangertjes met beleid aan de riem, troost ze, draagt ze, en kou of geen kou, haar wollen mensenvest gaat uit en wordt over de honden heen gelegd.
Gewoonlijk laten we foto’s zien van de aankomst. Nu willen we graag laten zien hoe het met de honden daarna is gegaan.

Taizon is geadopteerd. Dit is wat er over Taizon verteld is:
Na paar uur heel veel heen en weer te zijn gelopen in de werkruimte, is er nu rust in de tent. Het liefst wil Taizo (ga hem toch Taizo noemen) dat ik bij hem kom zitten. Het gaat heel goed, zowel buiten met andere honden als het verkeer. Hij loopt gewoon mee en snuffelt een beetje. Hij vindt sommige reuen tijdens de wandelingen erg leuk, dan gaat hij kwispelen. Hij loopt naar alle honden eigenaren en mensen buiten toe voor een aaitje over zij koppie.
Gister met twee kinderen was hij heel lief en liet zich geduldig aaien. Hij liep zelf naar ze toe. Hij heeft gisteren al gespeeld met Pina en Musa buiten. Met de 8 meter lijn gaat dat goed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laion. Dit is wat het opvanggezin vertelde:
Eerste nacht ging is goed gegaan. Hij gunde zich gistermiddag en avond zelf nog niet veel rust. Durfde eerst niet op de kussens of bank te gaan liggen, maar na de avondwandeling en gaf hij zich over aan zijn vermoeidheid en drufde hij wel op een kussen te gaan liggen. Lekker met z’n allen de eerste nacht beneden door gebracht en Laion is zelfs op de bank erbij gekropen.
Binnen vind hij niets eng, wilde zijn eigen spiegelbeeld uitdagen om te gaan spelen en de tv is ook reuze interessant. Hij heeft z’n behoefte nog in de tuin gedaan, aan de riem is dat nog niet gelukt. De wandelingen gaan ook goed. Bij thuiskomst vanmiddag wilde hij spelen…het is echt een schatje die heel graag knuffelt. En ook niet onbelangrijk: hij lijkt totaal niet bang te zijn voor mannen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Darky is geadopteerd. Zijn nieuwe huisgenoten vertelden dit over hem:
Alles gaat goed met Darky. Hij heeft zijn plek op de bank al gevonden. Wandelen aan de lijn gaat ook goed en hij komt al als we hem roepen, met een stukje ham als beloning;-)
We zijn vandaag naar het hondenpark gegaan en daar heeft hij echt van genoten, lekker los dollen met de vriendjes. Zo’n ballen werper vindt hij maar niks, dan maar onderhands gooien. Toen het tijd was om te gaan kwam hij netjes als we hem riepen. Het verbaast me elke keer hoe snel deze honden zich aanpassen. Wat een lieverds toch!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laura is geadopteerd. Haar adoptiemoeder vertelt over Laura:
Het is een klein meisje maar niet echt bang. Wat schuchter voor nieuwe dingen, maar ze flipt niet. Ze laat zich makkelijk aanhalen. De eerste nacht is goed gegaan. Ze ligt graag in de bench naast haar nieuwe galgobroer Ace. Ze meldt zich keurig als ze naar buiten moet.

 

 

 

 

 

 

 

 

Panecilla verblijft in een opvanggezin en die zegt over haar:
Ze vindt het allemaal nog eng, maar is ook erg nieuwsgierig. Ik heb haar in de mand gelegd. Af en toe zakt ze even weg, maar ze wil ook zien wat er gebeurt. Een stukje leverworst kon ze toch niet weerstaan. Pannecila gaat nu al de goede kant op. In Ospel durfde ze niet te lopen en hebben we haar steeds moeten dragen, maar de volgende dag durfde ze al zelf de tuin in, die mooie meid.