Een nieuw jaar

 

 

 

 

 

 

De eerste column van 2018!
Toch wel een beetje spannend. Waar ga ik beginnen? Wat wordt het onderwerp? Even denken hoor.
Allereerst wens ik iedereen een warm en gezellig 2018!
Ik weet niet wat u ervan vond maar ik was eerlijk gezegd blij dat 2017 voorbij was. Het was een jaar van afscheid nemen. Afscheid van mijn baan, mijn collega’s en vooral afscheid nemen van onze vier honden. De datum waarop ik zou stoppen met werken was bekend, maar het afscheid van de honden kwam onverwacht. Ik was er niet op voorbereid.
Verdrietig en heftig was het. En is het nog wel hoor. Wat zo vertrouwd was, is weg. Je moet opnieuw beginnen met nieuwe huisgenootjes.
Maar wat een verrassing….we hebben weer twee ongelofelijk leuke en lieve jongens in huis rond lopen!
In mei kwam Kendall. Hem heb ik ontmoet in Sevilla bij de shelter van FBM. Liefde op het eerste gezicht!
Daarna, het zal ongeveer medio juni geweest zijn, zag ik een foto voorbij komen van een grote magere galgo. De blik in zijn ogen en de manier waarop hij tegen een muur leunde…. Dat beeld liet me niet meer los.
Dus toen hij eind augustus nog niet was geadopteerd, toen was het voor mij duidelijk: Monte hoort hier bij Kendall.
Eind September heb ik hem gehaald en sindsdien zorgen zij voor heel veel plezier!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P.s. wat ik achterwege heb gelaten in dit verhaal is dat vóór de komst van Kendall, Neva en Pop zijn overleden. Op dat moment was Calima nog over van het oude groepje. En Zusje was er natuurlijk ook. Maar zij had een andere positie: zij was gekomen nadat ze voor onbepaalde tijd volpension inclusief ziekenfonds had gereserveerd. Dat lag dus effe anders! En drie weken nadat Kendall bij ons kwam, overleed Calima in het Pinksterweekend.
Waardoor Kendall alleen overbleef met Zusje. Kendall was erg lief voor Zusje maar hij miste een maatje. Dat was begrijpelijk. Zodoende zijn we gaan zoeken naar een vriendje voor hem. Dat is Monte geworden.

Vanaf het moment dat Monte op Schiphol uit zijn bench kwam, was er met Kendall een klik.
We hoorden Monte zachtjes zeggen: “Hallo, hier ben ik dan, Monte is mijn naam. Ik hoorde dat je je een beetje alleen voelt. Datzelfde geldt voor mij! Zullen we vrienden zijn?” En Kendall heeft toen direct enthousiast ja geknikt.
“Ja, dat wil ik wel! Ik wil je vriend zijn. Heel graag zelfs!”
En toen was het geregeld: dikke vrienden voor altijd!
En samen erg lief voor Zusje. Onze eigen Sunshine boys!

Het was ineens heel anders in huis met twee energieke jongens.
Ze zijn zo groot dat ze moeiteloos hun hoofd op tafel kunnen leggen. En dat doen ze graag en vaak! Om te checken of er toevallig iets eetbaars ligt. In dat geval…. hap – slik – weg is het!
Ze kauwen niet, ze knipperen niet eens met hun ogen, de buit verdwijnt geruisloos tussen de kaken!
Monte was daarin geraffineerder dan Kendall. Maar inmiddels heeft Kendall zijn achterstand helemaal ingehaald.
Ik vind het wel leuk hoor, dat ze een beetje ondeugend zijn.
Want behalve dat zijn ze vreselijk lief en aanhankelijk. Naar ons en naar elkaar. Ze delen werkelijk alles. Vaak zit ik met verbazing naar ze te kijken. Hoe ze dicht tegen elkaar aankruipen, heel voorzichtig. Vaak pootjes over elkaar. Twee lieverds, echt waar.

 

 

 

 

 

En toen kwam de dag dat Zusje ‘s avonds wankelend van haar kussen opstond. Ze tuimelde om, stond op, draaide rondjes, kortom, er was iets niet goed. Ik ging naar haar toe en ze kroop dicht tegen me aan. Haar hoofdje stevig tegen mijn schouder gedrukt. Ze was paniekerig en daarom hield ik haar stevig vast. Na een paar minuutjes herstelde ze zich. Dit is niet goed, flitste het door mijn hoofd.
De volgende dag gebeurde hetzelfde. Eeen keer, twee keer, drie, vier, vijf keer. Ze zakte door haar rechter voor- en achterpootje. Eigenlijk weet je dan intuittief dat het écht helemaal mis is. Dus direct naar de dierenarts. Zij bevestigde wat we al vermoedden. Het was goed mis in het kleine hoofdje van Zusje.
Haar lijfje was op, het was klaar. Met veel verdriet namen we afscheid van een dierbaar dametje.
Samen met de jongens hebben we haar naar het crematorium gebracht.
Nu ook Zusje er niet meer was, realiseerden we dat geen van de honden waarmee we het jaar waren begonnen, er nog was.
Dat was een harde realiteit. De rauwe werkelijkheid.
De kerstboom had niet op een tafeltje hoeven staan omdat Zusje er anders over zou struikelen. En piekeren wat de meest rustige en veilige plek voor haar zou zijn als alle kinderen thuis komen op kerstavond was ook niet meer nodig.
De jongens mochten haar overgebleven potjes Olvarit en de ongeopende beker Griekse yoghurt opeten.

Maar…..het is beter te verliezen dan nooit te hebben gehad!
Neva, Pop, Calima, Zusje, wij hebben jullie kunnen geven wat we hadden beloofd toen jullie bij ons kwamen wonen: een veilig en onbezorgd leven. En dat hebben we waar kunnen maken.
Met deze gedachte troosten we onszelf.

Ik zei het al aan het begin van dit verhaal: 2017 was een jaar van afscheid nemen.
Behalve veel verloren hebben we ook heel veel gekregen!
Onder andere Kendall en Monte. Zij zijn echt de hoofdprijs!
Ze helpen ons om het verdriet om te zetten in lieve en dierbare herinneringen aan de hartelapjes waar we jaren mee samen hebben geleefd.
Ze laten ons lachen als er af en toe nog tranen zijn.
En dus beginnen we met veel plezier samen met Kendall en Monte aan dit nieuwe jaar. Het wordt een mooi jaar, ik voel het!

Mieke