Mali

Vertelde ik begin februari nog in een blog hier bij Greyhound Friends over onze timide/impuls-driven (streep door wat je denkt dat niet van toepassing is) galgo Mali. Deze week had ze een bewijs dat ze inderdaad nooit ergens over nadenkt en gewoon maar doet wat in haar opkomt. Omar stond op de hocker naar buiten te kijken, waar helemaal niets gebeurde. Blijkbaar vond Mali dat ontzettend boeiend, dus die sprong enthousiast ook op die hocker. Maar wel helemaal op het puntje. Mali’s gestel is niet zo smal als ze wel zou willen denken, en die bolle buik steekt aan beide kanten nogal wat uit. Ze bonsde met haar buik tegen Omar aan, stuiterde van de hocker af, probeerde nog een draai te maken in de lucht en landde via onze houten wijnpoef op de grond. Ha, lachen, wat een gekke sprong, maar gelukkig goed afgelopen! Totdat een grote, rode streep over haar poot zichtbaar werd en die ineens met een treurig gezichtje omhoog gehouden werd. Auw!

[full_width]

[/full_width]

De houten wijnpoef heeft ijzeren banden aan de buitenkant en daar was ze langs gegleden. We ontdekten een pluk haar achter een van de banden. Mali had een flinke schaafwond en ze vond zichzelf vreselijk zielig. Gelukkig vonden wij haar ook zielig, er werd gesmeerd met zalfjes en geaaid. Er werd op de juiste momenten door haar gehinkeld en op andere momenten als een dolle mina door het weiland gerend (ze vergat het wel eens). Ze lebberde het keurig schoon, maar zat er niet te veel aan. En nu, heeft ze een prachtig litteken erbij. De wond is bijna dicht, prima genezen.
Waar ik altijd verdrietig word van galgo’s met veel littekens op hun lijf, weet ik bij Mali toch niet zeker of ze veroorzaakt zijn door een zwaar en hard leven in Spanje. Ze kan ze prima zelf sparen, ontdekken we steeds meer.
Zoals ook net tijdens de wandeling, waar we een border collie en een koningspoedel tegenkomen. De border collie kennen ze heel goed. Mali tettert hem graag in de oren en hij pikt dat gelaten. De poedel hebben ze al eens eerder ontmoet en dat ging niet helemaal naar Mali’s zin. Ze werd toen na haar eigen getetter in d’r billen gehapt door die hond! Dat wist ze wellicht nog, want nu deed ze alsof de poedel niet bestond. Gewoon negeren. Goede oplossing als je elkaar niet mag. Maar Mali zou Mali niet zijn als ze dat niet vol kon houden. Haar impulsen winnen het weer van haar en ze jaagt achter de poedel aan, trekt haar bek open en hapt naar zijn staart, maar mist. De poedel draait zich om, rent achter Mali aan, trekt zijn bek open en reikt weer naar die billen. Raak! Vervolgens staat Mali met haar rugharen overeind achter mijn benen. Dit had ze toch weer niet gewonnen en ze voelde zich toch zo dapper!
Wanneer werd een negenjarige galgo ook alweer volwassen en vooral…waardig? Of zit dat er gewoon niet in bij deze?

Ps: in de HONDeruits heb ik ook wel eens geschreven over onze twee bejaarde katten, Granny en Gytha.

[full_width][/full_width]

In maart zijn we beide katten verloren. De een aan kanker, een verwacht en gepland einde. De ander zeer onverwacht aan een beroerte. De dames waren oud en ze hadden een mooie tijd gehad bij ons nadat we ze uit het asiel hadden gehaald. Maar toch is het erg leeg in huis ineens en zijn we er erg verdrietig van geweest. Binnenkort gaan we op zoek naar nieuwe bejaarde asielkatten om te adopteren.

Debbie