Mandperikelen

Het is wel even wennen…ik typ deze column nu vanuit een ander huis in een ander dorp, zelfs vanuit een andere provincie!
Onze verhuizing van het weidse Zeeland naar het bosrijke Brabant is een feit en is eigenlijk zonder noemenswaardige problemen verlopen.
Nou ja…natuurlijk waren we poes Maus geregeld kwijt. Die vond al die verhuisdozen één groot avontuur en dook te pas en te onpas in de dozen om te inspecteren of we toch vooral geen belangrijke zaken zouden vergeten! Daarnaast vond vooral Sol het toch wel wat spannend hoor: stel je voor dat ze me zouden vergeten! Paco vond alles al lang goed, zolang we er maar voor zorgden dat zijn eten werd ingepakt!
Ons nieuwe huis is gelukkig in een hele goede staat en er hoefde amper iets aan te gebeuren voordat we erin konden trekken, alleen moesten er “een paar” spulletjes van een Zweedse meubelgigant in elkaar worden gezet. Daardoor konden we voor de echte verhuisdatum al een paar keer in ons nieuwe huisje verblijven en de sfeer al een beetje proeven, altijd leuk én een beetje spannend, want hoe zouden de vierpoters erop reageren?
Nu voorzag ik weinig problemen, want op vakantie zijn ze ook altijd erg makkelijk tevreden: een mand, hun brokken en hun baasje (niet persé in die volgorde) en zij voelen zich thuis! Maar toch, dit is dan wel “voor het echie”, de eerste verhuizing die ze meemaken sinds ze bij ons wonen!
Die eerste keren hebben we saampjes rustig de omgeving verkend: waar kan je lekker wandelen en waar kan je voor een korte avondronde terecht?
Al snel hadden we een aantal fijne bossen ontdekt waar er heerlijk gestruind en gerend kon worden, maar waar vooral veel gesnuffeld werd! Allemaal nieuwe luchtjes en voor Paco en Sol toch wel duidelijk meer indrukken dan langs de overzichtelijke Zeeuwse dijken! Geregeld kwamen ze terug met modderpoten tot hun oksels en een hijgend en puffend baasje erachteraan, om na een goedgevulde bak met brokken voldaan in slaap te vallen!
Zulke fijne plekjes zijn er nu volop in de nabijheid van ons huis, een minuutje of drie met de auto en ze kunnen heerlijk hun gang gaan! Dat is wel iets anders voor hun avondronde: nu we in het midden van een dorpje wonen moeten we het stellen met een klein stukje openbaar groen schuin tegenover ons. De eerste keren is het toch even spannend: mogen we ze hier wel laten plassen, worden we niet op onze vingers gekeken en vooral: lukt het met de poepzakjes? Gelukkig bleek dat alles geen probleem: de op het veldje aanwezige lantaarnpaal en boom worden blijkbaar veelvuldig gebruikt door honden uit de gehele straat, waardoor de grote heg van de overburen minder interessant is om tegenaan te plassen.
En dan die poepzakjes…jeetje zeg, wat een ondingen! Voorheen gebruikten we die maar sporadisch, want in Zeeland liepen we zo naar de dijk waar er volop ruimte was om in het hoge gras eens lekker ongegeneerd te gaan zitten en wij blij waren dat er geen opruimplicht was.
Nu staan we iedere keer te frutselen met zo’n zakje terwijl er twee aangelijnde honden rondcirkelen, hoe vaak we al niet in de knoop hebben gezeten zo!
Maar goed, al doende leert men hopelijk! Ik had nog de hoop (…) dat door de langere wandelingen overdag de nood tot een grote boodschap ‘s avonds wat kleiner zou zijn, maar nee hoor, er wordt lustig doorgeproduceerd. Buitenlucht maakt hongerig blijkbaar…

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen de dag van de verhuizing was aangebroken waren we er helemaal klaar voor: alles was ingepakt (inclusief poes Maus, die, nu ze eenmaal écht ingepakt was, het helemaal niet meer zo leuk vond en dat ook luidkeels liet horen!). En wij waren toch wel erg benieuwd hoe onze spulletjes in het nieuwe huis zouden staan (en nou ja, of ze er überhaupt in zouden passen!).
Er waren wat meevallers (zo bleek de buffetkast inderdaad nét in de serre te passen), maar ook enkele tegenvallers. De leuke elektrische haard met ombouw stond gewoon niet zo mooi in de woonkamer als gedacht en kreeg óók een plekje in de serre, wat oogluikend werd toegestaan door Paco, want die zag zijn gezellige warmtebron al weer vertrekken naar Maus haar speeldomein. Gelukkig hebben we de vloerverwarming nog!
Het grootste probleem bleek echter dat de hondenbedden van de mannen écht te groot waren voor de wat kleinere huiskamer. We hebben er mee geschoven en staan puzzelen, maar uiteindelijk konden we maar één ding bedenken: er moesten andere manden komen! Met heel veel pijn in mijn hart heb ik hun prachtige zelfgemaakte manden te koop gezet in een lokale verkoopgroep op internet en ze waren binnen no-time verkocht. Dát ging snel, maar er moest natuurlijk ook iets voor in de plaats komen!
Gelukkig kwam ik tijdens de verhuizing nog een enorm rond kussen tegen dat ik ooit had gewonnen tijdens een fotowedstrijd. Het was ongeveer even groot als de vorige manden, maar door de vorm deed het wat minder massief aan.
Toen ik het gevaarte in de woonkamer legde was het écht groot, meer maatje Sol dan Paco, dus zou het logisch zijn dat ik voor Paco één maatje kleiner zou gaan bemachtigen. Dat bleek nog niet zo makkelijk: deze kussens werden al niet meer verkocht en er bleek weinig andere keus te zijn. Na veel zoeken dan eindelijk een maatje kleiner gevonden en op de dag dat de oude manden werden opgehaald konden gelijk de nieuwe kussens de kamer in!
Paco vond het al snel best, maar Sol keek toch wel een beetje vreemd op, waar was zijn eigen mand nu gebleven? Om hem wat te helpen klopte ik uitnodigend op het grote kussen (ondertussen Maus er vanaf plukkend, die is zo nieuwsgierig als iets!) en riep ik vrolijk: “Kom maar Sol! Plaats!”
Niet helemaal overtuigd kwam hij mijn kant opgelopen en stopte voor dat grote gevaarte. Ik klopte er nogmaals op en kirde: “Wat een fijn mandje! Kom maar plaats!” Tja, als brave hond wil je natuurlijk je baasje plezieren en hij zette één poot op het kussen en trok deze snel weer terug. Het knisperde! Zijn poot zonk erin weg! Véél te eng zo’n ding! Na nog twee pogingen stond hij dan eindelijk met vier poten op het kussen, stokstijf en plofte toen in één keer neer.
Het kussen hield zich goed, Sol echter niet. Doodstil en stijf als een plank lag hij daar, totaal niet ontspannen en met grote ogen lag hij daar op zijn ‘kussen des onheils’.
Paco daarentegen had het kleinere kussen al ontdekt en lag er al bijna op, ware het niet dat Maus ook dáár al op lag te spinnen. Dus wéér Maus weggehaald, Paco gezegd dat hij gerust mocht gaan liggen (dat hoef je hem geen twee keer te vertellen) en ondertussen Sol nog eens gerustgesteld.
Een beetje minzaam ging Paco liggen, na eerst zes rondjes linksom, drie rondjes rechtsom gedraaid te hebben. Toen hij eenmaal lag ging hij er eens uitgebreid voor liggen en zijn conclusie was dat het kussen toch écht iets te klein was voor hem, dat liet hij middels een kijk-mij-nou-eens-zielig-zijn-blik duidelijk weten.
Zelf ging ik op een afstandje zitten en tja…het zag er qua interieurdesign práchtig uit, maar de mannen waren het daar zelf duidelijk niet helemaal mee eens. Sol lag zo strak als een veer en Paco… die bleek dus jaloers te zijn op het nog grotere en nog zachtere kussen van Sol!
Ik riep de heren maar eens bij me, gaf ze een aai en liet ze vervolgens zélf maar hun mand kiezen. Sol vloog op het kleinere kussen af en ging er opgelucht op liggen en Paco stapte op het grote kussen, ging gelijk liggen en kreunde van genot. “Eindelijk snapt het baasje wat ik nodig heb!”, leken ze te denken!
Dus zo komt het dat je hier nu na een wandeling in de bossen de mannen hun avonturen nog liggen te verwerken op een kussen dat véél te klein lijkt voor de één en veel te groot voor de ander.
Ze lijken er in ieder geval meer dan tevreden mee te zijn!

 

 

 

 

 

Ach, voor zowel voor de baasjes als voor hen zal gelden: Oost west, mand best!

Lonneke