Wat anderhalf jaar kan doen

Anderhalf jaar geleden adopteerden we Pelo, een getraumatiseerde hond. Een hond met talloze angsten en doodongelukkig bij ons de eerste tijd. Die eerste weken heb ik me wel eens afgevraagd of we geen fout hadden gemaakt met zijn adoptie. Ik had geen spijt dat wij hem hadden geadopteerd maar vroeg me wel af of wij de juiste baasjes waren die hem gelukkig konden maken. Hij was doodsbang voor Jasper, hij werd gepest door onze kat Jack en plaste elke nacht de hele woonkamer onder. We hadden nog maar weinig ervaring met honden en onze vorige hond Olly (Anton) was een hond die nooit problemen heeft gehad. Maar we waren vastberaden hem gelukkig te maken en hadden daar alles voor over.
We adopteerden een stabiel maatje voor hem; Nero was vanaf dag 1 zijn steun en toeverlaat. Jasper bleef geduldig en gaf hem de ruimte om te leren dat hij hem geen pijn zou doen.

Nu zijn we anderhalf jaar verder en de laatste tijd hebben we het er vaak over hoeveel er veranderd is in die tijd. Hoe gewoon we het nu al weer vinden om een brutale, ondeugende hond in huis te hebben in plaats van een zielig hoopje hond. Mensen die op bezoek komen vragen of het echt dezelfde hond is die nu kwispelend op ze af komt in plaats van trillend weg te rennen.

Pelo was het eerste jaar bang om aangelijnd te worden. Zodra hij het tuigje zag begon hij te trillen en ik moest hem dan heel rustig benaderen. Nu kwispelt hij als hij het tuigje ziet en heeft niet eens het geduld om op zijn beurt te wachten. Als ik Nero zijn tuigje omdoe propt hij zijn kop er bij in waardoor er 2 kopjes door hetzelfde tuigje steken. Of hij hapt speels en kwispelend in het tuigje. Ik hoef geen hond meer uit hoekjes te lokken.

tn_img_2525 tn_img_2689

Pelo is een moederskindje en houdt er niet van zonder mij weg te gaan. ’s Avonds laat Jasper de honden uit en Pelo wilde dan nooit mee. Hij bleef eigenwijs naast mij op de bank zitten. Jasper moest dan het tuigje naar de woonkamer meenemen, hem daar aanlijnen en mee trekken of ik moest naar de schuur lopen zodat Pelo mee kwam en dan snel de deur dicht doen als hij binnen was. De laatste maand rent Pelo opeens blij mee als Jasper vraagt aan de honden of ze mee gaan wandelen. Ik hoef niet meer mee en het tuigje hoeft niet meer in de woonkamer om gedaan te worden.
Ook slaapt Pelo opeens op de bank met zijn kop op Jaspers schoot en wil met hem spelen. Onze voorheen bange hond is nogal een ruwe speler. Hij hapt in je handen en armen (en billen) en vindt het geweldig als je met hem worstelt. Probeer hem om te duwen en hij wordt wild. En daar kiest hij Jasper voor uit want hij is nog ruwer met hem dan ik. Dit hadden we niet verwacht anderhalf jaar geleden.

Tijdens wandelen ontweek Pelo in het begin alle mensen. Met een grote boog liep hij om iedereen heen. Nu rent hij vrolijk kwispelend op mensen af om vervolgens lekker tegen ze aan te hangen, in de hoop dat ze gaan aaien. Of het bekenden of wildvreemden zijn, het maakt hem niet uit! Het zorgt regelmatig voor verontwaardigd kijkende mensen maar ik ben alleen maar trots op hem. Hij staat dan ook als hanghond bekend in de wijk. Hij weet ook precies van wie hij altijd snoepjes krijgt; dan zet hij zijn puppy oogjes op tot hij een snoepje krijgt. Of hij pakt ze zelf als hij er bij kan. Veel eigenaren van kleine hondjes zijn niet gewend aan een hond als Pelo die zijn lange neus op ‘zak-met-snoepjes’ hoogte heeft!

De eerste maanden bij ons had Pelo nachtmerries; als er iets bij hem in de buurt bewoog als hij lag te slapen werd hij luid blaffend en happend wakker. Alsof hij bang was dat hij werd aangevallen. Ik weet nog goed dat ik tegen Jasper zei “Nou we hoeven ons geen zorgen te maken dat Pelo bij ons in bed kruipt want hij is zo aan zijn rust gehecht als hij slaapt”. Je raadt het al, deze hond kruipt nu regelmatig bij ons in bed en de nachtmerries zijn verleden tijd. En gepikeerd dat hij is als je hem weer uit bed stuurt, brutale aap!