Zo onbeduidend en gewoon.

Eigenlijk is wat ik wil vertellen nauwelijks de moeite waard.
Bijna te onbelangrijk om op te schrijven.
Zo alledaags, zo onopvallend. Zo weinig spectaculair ook.

 

 

 

 

 

Meestal worden we rond half 8 ’s ochtends wakker.
Met een luide geeuw rekken Kendall en Monte zich uit. Monte loopt enthousiast naar Paul, Kendall komt kwispelend naar mij. We staan op. Met de jongens achter zich aan loopt Paul naar de badkamer. Ik ga alvast naar benden en zet theewater op en de radio aan.
Ik haal 2 eieren uit de koelkast om te koken, pak de crackers, zet 2 theekoppen klaar, vul de waterkoker, hang een theezakje in de theepot en kijk op mijn horloge. Bijna half 9. Als ik nog had gewerkt zou ik nu de kinderen verwelkomen bij de deur van de klas. Maar ik werk niet meer. Daarom denk ik niet als juf maar als oma: dat onze kleinzoons nu hun jas aan de kapstok hangen en hun klas binnen stappen.
Ik hoor gestommel in de garage, Paul is weer thuis.
Kendall en Monte komen me in de keuken uitbundig goedemorgen wensen. Ze duwen hun snuit in mijn ochtendjas en wachten op het stukje worst dat ze altijd krijgen. Daarna krijgen ze hun ontbijt.
Ik schenk thee in, het water voor de eieren kookt, we zitten tegenover elkaar aan de ontbijttafel en luisteren naar het nieuws. De jongens liggen op onze voeten.
Na het ontbijt ga ik douchen en aankleden. Daarna kijken wat er voor vandaag op de agenda staat. Huishoudelijke klusjes, de tuin vegen, bezoek aan mijn maatje van Humanitas, op pad met mijn camera of gewoon een eind wandelen. Een boek lezen is meer iets voor ‘s middags na vieren. Tenzij het regent. Dan lees ik eerder.
Nou nee, wacht even, dan doen we vaker een spelletje. Rummikub of Triominos.
Soms hoop ik zelfs dat het de hele dag blijft regenen want spelletjes doen als het regent vind ik zo knus en gezellig. Simpel hè!
Maar het regent niet en nadat de ontbijtboel is opgeruimd, het huis is gestofzuigd en de resterende huishoudelijke klussen tot morgen kunnen wachten maken we plannen voor de rest van de dag.
Paul gaat met de jongens wandelen. Dat wil zeggen, ze gaan naar een gebied waar ze lekker los kunnen rennen. Ik ga wandelen en neem natuurlijk mijn camera mee. Daarna ontmoeten we elkaar halverwege en gaan we lunchen bij een van onze favoriete restaurantjes.
Na de lunch rijden we een rondje door de polder om  bloemen en verse asperges te kopen rechtstreeks bij de kweker. Heerlijk!
Op de terugweg rijden we langs de bollenvelden. Wat mooi! We voelen ons een beetje toerist in eigen land. Alsof we op vakantie zijn.
Stoppen om een foto te maken? Met de jongens?
Maar die liggen languit en slapen. Nou, volgende keer dan maar.
Het is bijna 4 uur als we thuis zijn. Kendall en Monte eten het restant van hun ontbijt op. Daarna ploffen ze op hun kussen. Een diepe zucht en hun ogen vallen dicht!
Ik kijk naar ze. Hoe ontspannen ze liggen. Vol vertrouwen. Omdat ze voelen dat ze veilig zijn.
Als ze zo relaxed naast elkaar liggen kan ik bijna niet stoppen met naar ze te kijken!
Heel zachtjes zet ik een muziekje aan en pak mijn boek.
Paul zet 2 glazen wijn neer.
“Wat ’n cadeautjes hè?” en hij knikt met zijn hoofd richting Kendall en Monte. “Absoluut!” En we proosten op dit moment, op deze dag.
Tijd voor het avondeten. Kendall en Monte weten dat ze iets lekkers door hun eten krijgen. Ze smullen van hun bordje brokken.
Daarna ruim ik de keuken op en Paul gaat met de jongens uit.
We kijken het nieuws en daarna luisteren we muziek en lezen een boek.
Het begint te regenen. Spelletje doen? Ja, gezellig!
Tegen 11 uur gaan we nog een laatste blokje om met Kendall en Monte.
Daarna wordt het tijd om ons klaar te maken voor de nacht. We poetsen onze tanden, sluiten de gordijnen van de slaapkamer.
Kendall en Monte zoeken hun kussens op naast ons bed. Ik leg een plaid over hen heen want het koelt af vannacht. De katten nestelen zich op het voeteneinde van het bed.

We kijken het laatste nieuws.
Een doodgewone dag is bijna voorbij. Doe het licht maar uit.
Zeg maar welterusten en tot morgen.
Twee mensen, twee honden, twee katten.
Niks bijzonders. Of toch wel? Is geluk nog steeds heel gewoon dan?

 

 

N.B. de titel van het boek dat ik las is: Het kleine meisje van meneer Linh, geschreven door Philippe Claudel.
Muziek: Devenire van Ludovico Enaudi.
Regen: niks bijzonders, dezelfde als die bij jou valt!
Maar…. alles begint bij adoptie van een vriend op vier pootjes. Want dan wordt je leven nóg gezelliger!

Echt waar, écht, écht waar!

Mieke