Hoe is het nu met…..Rubia

Het verhaal van Rubia, adoptienummer 17
Rubia kwam op 26 september 2009 in ons leven. Toen we verliefd op haar werden dachten we dat ze een oude dame van 12 jaar was. Maar dat bleek na een halfjaartje heel anders toen ze in ene loops werd. Bij ons grote paniek want ik dacht dat ze een baarmoederontsteking had. (Ze kon toch niet loops zijn, ze was gesteriliseerd.) Bij de da bleek toch echt dat ze loops was. Omdat ze enorm schijnzwanger was en toch al wat ouder hebben we besloten haat te laten castreren. ( als het volledige voortplantingssysteem word verwijderd heet het castreren.) Van binnen zag Rubia er mega gezond en jong uit. Geen pups gekregen (gelukkig). Dus we hebben haar leeftijd bijgesteld naar ongeveer 7.
[full_width][/full_width]
Rubia was in het begin enorm bang voor ons. Ik werd na 1,5 week heel voorzichtig geaccepteerd. Haar baasje heeft wat langer geduurd. Maar dat is gelukkig helemaal goed gekomen. Uiteindelijk is ze de beste vrienden geworden met haar baasje. Wat een pure liefde tussen die 2. Tussen mij en Rubia ook maar dat was wat meer baas-hond. Onze lieve Rubia heeft in haar verleden waarschijnlijk zoveel meegemaakt waardoor ze een zelfbescherming heeft opgebouwd. Ze kon genieten en haar liefde geven maar daarin zat altijd een grens. Er is nooit volledige overgave geweest. Ik vond dat soms jammer maar nooit erg. Ze mocht zichzelf zijn bij ons. Ze had zelf een plekje uitgekozen in de werkkamer boven. Als braaf personeel hebben we daar een mand gemaakt. Als ze alleen wilde zijn, als we boven waren, als we werken waren, als er mensen kwamen zie ze niet leuk vond, ging Rubia heerlijk in haar veilige nestje boven liggen.

Rubia had een verschrikkelijke hekel aan de regen. Maar als de droogoven in de schuur aan stond om zalmhuid of konijnenoren of kalkoenfilet te drogen had ze er in ene geen moeite meer mee, Jaja. Wandelen in de wijk heeft ze vanaf dag een een nare beleving gevonden. Dat is nooit meer veranderd. Maar wandelen op losloopgebieden of op het strand vond ze geweldig! Zolang het er maar niet te druk is. 1x is ze achter een konijn aan gegaan maar ze kwam letterlijk met een hangend pootje terug. Ze had zich verstapt, na een lekkere kluif thuis was het meeste leed alweer geleden. Ook heel grappig was het als ze zich regelmatig vergiste in de diepte van het water, dan ging ze zo koppie onder! En dan mij boos aankijken…. En niet te vergeten haar neusje♥ Als ze iets spannend vond ging die zwarte dop scheef staan.
[full_width]
Na wat verschillende kleine gezondheidsklachten begon ze ongeveer juni 2016 achteruit te gaan. Ze bleek spondylose en artrose in haar rug te hebben. Dus helaas moesten we een traphekje plaatsen. Door de prednison die ze al gebruikte waren we zeer beperkt in pijnstilling keuze. Na een tijdje stoeien met tramadol, waar ze roze olifantjes van zag zijn we over gegaan op Phen-Pred. Even slecht als de Tramadol maar Rubia was weer gelukkig en dat is het enige wat belangrijk is. Eind januari begon ze af te vallen. Op een gegeven moment woog ze nog maar 27 kg. (normaal tussen de 29 en 31kg) Eerst nog wat voedingsaanpassingen en supplementen gegeven. Maar helaas mocht dit allemaal niet baten. Bij de da bleek dat haar longen rechtsachter wat doffer klonken dan de rest en haar leverwaardes 9x hoger dan de max waarde. Waarschijnlijk een levertumor. We moesten afscheid nemen.

Na 4 heerlijke dagen samen is ze op 1 maart ingeslapen. Onze geweldige complemtaire da!!! Uit Zeist is naar ons toe komen rijden om Rubia te laten gaan. Rubia begroete haar alsof ze op Leida had gewacht. Heel bijzonder.
Vanaf het moment dat Rubia de eerste prik had gehad tot dat we haar gingen ophalen bij het crematorium later die dag heeft de zon geschenen. Daarvoor en daarna alleen maar regen……….

Alex en Daniëlle