Hoe is het nu met…….Moos (v/h Vito)

Het verhaal van Moos, adoptienummer 19.

Moos is geboren in Nederland, als kind van (vermoedelijk) een stropershondje. Een zogenaamde Grippet, een kruising tussen een greyhound en een whippet. Hij heeft twee echte broers en een zus. Zijn oorspronkelijke naam was Vito, maar door zijn eerste adoptanten is hij omgedoopt tot Moos. Als pupje van slechts acht weken was hij geadopteerd, maar vijf dagen later werd hij tijdelijk bij ons gebracht om de adoptanten wat rust en bedenktijd te geven. Moos was een ontzettende huilbaby en leek zich niet prettig te voelen waar hij zat. Bij ons werd hij meteen opgenomen door de andere honden en vertroeteld door surrogaatmoeder Mulata. Hij was op zijn gemak. De adoptanten zagen dat en vonden het zielig om hem weer mee te nemen, dus mocht hij bij ons blijven wonen.

[full_width][/full_width]

We hadden een hele kluif aan het opvoeden en grootbrengen van een pup die ook nog eens enorm veel piepte, zodat we hem dus letterlijk overal mee naar toe moesten nemen. Maar al snel kreeg ie door, dat wij hem nooit zouden verlaten en ontwikkelde hij zich tot een stabiele hond.
Hij is als enige hond uit de roedel wel echt waaks en laat zich graag horen. Ook is hij soms wat blafferig naar andere honden, echter wij denken dat dit een beetje onzekerheid is.
Lief is hij zeer zeker. Hij is een grote knuffel, is heel graag onder de mensen. Ook is hij dikke vrienden met onze andere honden, Mulata, Cuqui, Stroebel en Dirkie, onze katten Kees en Toet en zelfs met ons Kipje.
Moos is altijd dol op eten geweest. We hebben eens gefilmd dat hij zijn bak in twintig seconden (!) leeg at. Een anti-schrokbak was/is een must bij hem, hoor. Tot zijn zesde jaar was hij een mager scharminkel, kon hij eten wat hij wilde. Na die tijd kwam er langzaam maar zeker wat meer vet op zijn lijf, waar ik toen heel blij om was. Nu is hij acht jaar en is het eigenlijk een beetje teveel van het goede. Volgens de dierenarts zou hij zelfs een kilo of vier kwijt mogen. Maar ja, een gezapige man van middelbare leeftijd heeft niet zoveel zin meer om te sporten (zelfs op het strand niet en dat vindt hij toch altijd erg leuk) en aan ‘de lijn’ denken is er wat Moos betreft al helemáál niet bij. Zelfs als we hem apart zetten met eten, dan weet hij daarna alsnog wel een extra hapje te scoren ergens.
Ach, hij is verder gezond, blij, enthousiast en vooral erg lief ! Dat is toch het belangrijkst !
Wij zijn stapelgek op onze eeuwige pup !!! En natuurlijk hopen we nog heel lang met hem samen te mogen zijn.
Nicole en René
[full_width][/full_width]