Hoe is t nu met……Pablo (Portos)

 

Pablo is afgelopen december alweer 9 jaar geworden.  Hij begint inmiddels een grijze snuit te krijgen, maar verder is het nog een jonge hond!

 

Er is in de afgelopen jaren veel veranderd voor hem. We zijn in 2014 vanuit een eengezinswoning verhuisd naar een appartement voor een paar maanden. Dit leverde geen problemen op voor de honden, ze hebben zich uitstekend aangepast. In 2015 zijn we vervolgens verhuisd naar een vrijstaande woning in Heerhugowaard. Daar hadden we een hele grote vijver, waar Pablo de eerste weken dagelijks in stond om te proberen de kikkers te vangen, wat overigens nooit gelukt is. Wel ving hij kuikens uit de sloot en legde ze allemaal dood op een stapeltje en stond er trots bij te kijken…

 

 

Een hek om de tuin, maakte daar gelukkig een eind aan, ondanks zijn verwoede pogingen om eronder door te graven. In Heerhugowaard ben ik ook een hondenoppas begonnen, Pablo bleek hier een enorme steun te zijn in de opvoeding van de vaak nog jonge honden. Soms bleek bij de kennismaking al dat er geen klik was en dan gingen we ook niet verder met die honden, met andere honden is er juist een hele goede vriendschap ontstaan en dat is zo leuk om te zien (bijvoorbeeld de husky op de foto). Mijn zoon zit in Bergen op school, daar gaan we regelmatig in een ontzettend mooi bos wandelen, de honden genieten daar echt van, snuffelen tussen de bomen en rennen in het open duingebied en ook zo af en toe even lekker door een vieze prutsloot banjeren.
Vanwege relatie problemen en uiteindelijk een scheiding zijn we door een diep dal gegaan, fijn dat de honden er dan altijd zijn om je bij te staan en ik heb ook hard gevochten om alle dieren te kunnen behouden. In oktober 2017 zijn mijn zoon en ik verhuisd naar een kleine vrijstaande woning in Schagen. Ook deze verhuizing hebben de honden weer goed doorstaan, zolang de bank en de bedden er staan, gaan de heren liggen en dan vinden ze alles prima! Voorheen gingen ze ook altijd mee op vakantie met de auto, dus ze passen zich makkelijk aan en voelen zich al snel ergens thuis. Deze week ben ik begonnen met een nieuwe baan, ik kan gelukkig deels thuis werken, dus ze zijn niet zo veel alleen thuis. Want alleen thuis zijn, ook al ben ik gewoon even in de tuin bezig, betekent regelmatig dat er dingen worden gesloopt, kaarsen, prulletjes die nog steeds in een verhuisdoos zitten, een vergeten pizzadoos op het aanrecht of een vuilnisbak die nog niet is verstopt in een kastje… Tja ergens blijft het altijd een pup!