Elmo FKA (Formerly Known As) Tosco en zijn belevenissen in het Zuiden

Tja, wat kan ik vertellen over de eerste dagen dat Elmo (voorheen Tosco) bij ons was. Wij zijn al zo gewend aan hem in ons roedel, dat ik toch wel even terug moet denken.
Wat ons werd verteld was dat Elmo erg plotseling kon schrikken en doodsbang was van (kleine) kinderen en kinderwagens. Daarom was zijn speciale wandeltuig, dat om zijn borst sluit, mee verhuisd van Breda naar Munstergeleen. En inderdaad, dat kwam snel van pas toen Elmo met mij een klein stukje de straat door moest lopen, terwijl de carnavalsstoet een eindje verder voorbij kwam. Dat was een behoorlijke uitdaging voor hem en mij op dat moment. Gelukkig was het maar een kleine wandeling en een kort moment. We zijn snel naar een plek gegaan waar hij de stoet niet meer zag, helaas zal hij met zijn goede, grote oren nog wel even de hoempapa en tralalala hebben meegekregen.
Nadat zijn gloednieuwe penning met naam en telefoonnummer binnen was gekomen, was het eindelijk zo ver dat hij los kon lopen en een lekker kon rennen in een omheind gebied waar wij dagelijks wandelen. Dat was best spannend, niet dat ik verwachtte dat hij bij me weg zou lopen. Vanaf het moment dat hij bij ons was heeft hij de eerste weken als een magneet achter me aan gelopen. Als ik opstond, was hij er ook, om met me mee te lopen.
Maar spannend omdat hij plotsklaps zou kunnen schrikken van mensen of geluiden. En inderdaad tijdens een van de wandelingen, waarbij hij niet aangelijnd met ons wandelde, verdween Elmo met een rotvaart de andere kant op, toen een gezin met twee vrolijk kwekkende kinderen op ons pad kwam. Gelukkig was hij net zo bang om ons kwijt te raken, dus kwam hij ook weer snel terug nadat hij de stemmen van de kinderen niet meer hoorde. Dat was wel effe schrikken…
Maar als je hem nu zou zien, dan herken je hem niet meer van die tijd. Hij loopt nog steeds wel een stukje om als het wat drukker is met mensen, of kinderen, maar nu maakt hij enkel een klein bochtje, aan de rand van het pad. En alleen nog maar als het meer dan twee of drie mensen zijn… Echt een stuk verbeterd…
En hij is gek op andere honden. Als hij een viervoeter ziet aankomen zet hij een spurt in en schiet als een raket op hem of haar af. Sommige baasjes zie je zich dan wel even schrap zetten, tot ze merken dat hij heel vriendelijk zwaait met zijn grote vaandel (staart ).
Deze dagen begint hij zich ook buiten steeds beter op zijn gemak te voelen bij zijn kleine broertje Neo. Die doet behoorlijk dominant bij het wandelen en laat het Elmo weten als hij vindt dat hij te ver weg of te snel gaat, door hem in zijn nek te duwen en te blaffen. Maar de laatste tijd laat Elmo zich niet meer weerhouden om Neo gewoon te passeren, lekker wedstrijd doen, Neo kan hem toch niet bijhouden. En als er een andere hond is die achter Neo aangaat, nou dan komt grote broer Elmo er eens even tussen en gaat hem beschermen, met een diepe blaf en een grote borstel op zijn rug. Gelukkig blijft het bij waarschuwen …
[full_width][/full_width]

Zijn neus wordt volgens mij steeds een beetje beter, ook al gaat het langzaam. Nog elke dag zie ik Elmo veranderen, zich meer op zijn gemak en thuis voelen. De schrikreacties en hyperalertheid lijken stilletjes aan te verminderen. Hij durft de koekjes thuis en zelfs soms buiten gewoon aan te nemen. Het is een lust om hem te zien genieten en rennen tijdens het wandelen, elke dag bij de beek en in het bos. En tot mijn opluchting heeft hij niet zo’n groot jachtinstinct. Hij heeft wel de neiging om op verkenning te gaan, maar komt toch elke keer als het me opvalt en ik roep, weer terug bij me lopen, geweldig..
Dus wij zijn blij met onze keuze voor Elmo (hij luisterde eigenlijk meteen naar zijn nieuwe naam) en hebben de indruk dat hij het ook naar zijn zin heeft bij ons!

Groetjes,
Anouska

[one_half][/one_half][one_half_last][/one_half_last]