Update van Sam (Chechu): op weg van underdog naar upperdog.


Vijf weken is Sam (Chechu bij Scooby) bij mij en Negan, de galgo die ik al had. En wat doet hij het goed. Van een bange hond die van de voordeur in een streep op de bank kroop, naar een hond die mij heftig kwispelend en blij begroet als ik thuiskom.
Door alle nieuwe indrukken slaapt hij nog steeds een gat in de dag. Het moet ook heel vermoeiend zijn om in een nieuwe omgeving te leven waar alles anders is dan je gewend was en je ook nog last hebt van een hoop vervelende ervaringen in je rugzakje. Maar Sam is een snelle leerling en bloeit langzaam maar zeker op. Het is een mooie en vooral hele lieve maat voor Negan en mij. Hieronder een kort overzicht van de vorderingen van Sam.

De eerste twee weken stond de etens- en drinkbak in de huiskamer zodat hij ongestoord kon eten en bij zijn drinken kon als hij wilde. Stukje bij beetje zijn de bakken opgeschoven richting keuken. Nu is hij er als de kippen bij om alvast uit de voorraadton te eten als er uitgedeeld wordt. En als hij zijn eten op heeft komt hij altijd even een knuffel halen, zo lief.

Aan de riem lopen ging al wel overdag, maar ’s avonds in het donker vindt hij het eng en gaan we soms, met heel veel geduld en aanmoediging, metertje voor metertje vooruit. Compliment voor Negan die heel geduldig wacht op Sam. Ik denk dat Sam geen overzicht heeft als het donker is, maar dat zijn mijn mensengedachten. Zijn behoeften doen aan de riem is ’s avonds ook echt een uitdaging, maar overdag is het geen probleem meer. En soms licht hij ook al een klein beetje zijn poot op tegen een boom. Als we daarna weer thuis thuiskomen dan racet hij de trap op om op de bank te ploffen in een uitdagende speelhouding met zijn kop plat tussen zijn voorpoten. Niet echt de bedoeling, maar wel leuk om te zien hoe hij opbloeit en steeds vrijer wordt.

Voor vreemde mensen of honden wilde hij het liefst wegrennen (het tuigje is echt geen overbodige luxe). Nu wijkt hij nog wel uit of stopt hij even, maar soms loopt hij op mensen en zelfs op vreemde honden af om voorzichtig te snuffelen. En dan te weten dat Sam de underdog was in de paddock bij Scooby.

 

 

Omdat Sam in het begin niet los kon lopen heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de gastvrijheid van zijn pleegmoeder, Connie, waar hij voor het eerst in een gewoon huis heeft geleefd. Bij haar in de tuin kon hij rennen en spelen op bekend terrein en merkte ik na twee weken dat Sam naar zijn naam begon te luisteren en dat hij steeds weer naar me toekwam en me volgde. Toen heb ik Sam, na 3,5 week, met Negan en twee andere bekende honden op een omheind veldje in de buurt losgelaten, voor mijn gemoedsrust en de veiligheid van Sam met gps-tracker. Dat ging fantastisch. Hij heeft zelfs een beetje gerend en gespeeld.

We gaan zeker vijf keer per week naar het bos, soms samen met een grote roedel windhonden van een kennis. Negan kan los en Sam loopt nu aan een lijn van 8 meter. Hij weet dat hij verder weg kan en zelfs nu blijft hij bij mij en vraagt soms bevestiging door even tegen me aan te lopen.

 

 

Elke dag bloeit Sam verder op, elke dag laat hij weer iets meer van zijn mooie en stabiele karakter zien. Want Sam heeft, ondanks zijn angsten, een hele rustige aard en stabiel karakter. Zijn pleegmoeder gaf hem de bijnaam SuperSam en dat past helemaal bij hem.
Miranda

filmpje van Sam https://www.magisto.com/video/OQURJl8PCj4xVkZhCzE