Een brief van uw geadopteerde hond….

Als je ooit een hond hebt gered, heb je ongetwijfeld de uitdrukking gehoord of zelfs gebruikt: “they rescued me.” Maar vergis je niet. Je hebt dit fragiele leven gered. Dat leven dat zijn tijd op aarde had, werd gemeten in dagen. De hond maakt je gelukkig, maar ken je de grenzeloze, oprechte dankbaarheid die je vriend voor jou heeft….

Mijn leven is niet altijd gemakkelijk geweest. Er werd tegen me geschreeuwd en dingen gedaan die geen enkele hond zou moeten meemaken. Ik laat de littekens misschien niet zien, maar geloof me, ik heb ze. Ze doen pijn. Ik had altijd het gevoel dat ik iets verkeerd had gedaan. Ik was slecht. Misschien had ik iets gedaan om dit te verdienen. Maar het was mijn leven. Dus ik heb er het beste van gemaakt. Ik speelde toen ik kon.
Ik heb geprobeerd mensen gelukkig te maken. Maar wat er ook gebeurde, het eindigde altijd hetzelfde.

Natuurlijk heb ik een aantal fouten gemaakt. Maar niemand luisterde. Ik moest naar buiten. Ik wilde geen puinhoop maken in huis. En die keer kauwde ik de schoen op … Ik verveelde me. Ik was eenzaam.
Misschien wilde ik gewoon wat aandacht. Maar niet zoals de aandacht die ik kreeg. Dat doet pijn.
Ik kan nog steeds de pijn voelen. Elke dag.

Toen veranderde het allemaal. Ik werd in de auto gedwongen en meegenomen. Zo’n koude plaats.
Ik zat vast in een kooi. Ik was bang. Ik kon andere honden horen. Blaffen. Altijd blaffen.
De geluiden maakten me bang. Maar ik denk dat ze ook bang waren. Maar het was niet allemaal erg.
Van tijd tot tijd kwamen mensen langs. Families. Kinderen. Ze zouden tegen me praten en glimlachen.
Maar ze hebben me nooit naar huis gebracht. Was er iets mis met mij? Ik zou een goede hond kunnen zijn.
Ik wilde luisteren. Ik wilde ze gelukkig maken. Maar niemand wilde mij. Dat doet pijn.

Langzaamaan raakte ik eraan gewend om hier te zijn. De koude vloer. De kooi. De bezoekers.
Ik mocht zo nu en dan spelen. En het eten smaakte altijd goed. Maar in mijn achterhoofd voelde ik altijd
dat er iets mis met me was. Waarom heeft niemand me ooit willen hebben?
Dit deed nog erger dan elke pijn die ik ooit had gevoeld.

Maar op een dag kwam je. Ik heb zo mijn best gedaan om goed te zijn, maar ik kon niet stoppen met trillen. Kwispelend met mijn staart. Omhoog springen. Ik kon het in je ogen zien. Je zou voor eeuwig mijn thuis zijn. Maar ik wilde dit niet verknoeien. Ik leek altijd dingen te verprutsen.
Misschien verdiende ik het niet om gelukkig te zijn. Maar toen je knielde en je neus op mijn gezicht zette, voelde ik het. Liefde. Ik had dat nog nooit eerder gevoeld. Dankzij jou – ik wist wat het betekende om me gewild te voelen. Nodig zijn. En dus bracht je me naar huis. Zoveel nieuwe geuren.
En het ding dat je om mijn nek hebt gedaan met die glimmende dingen die rinkelen … Ik vind het geweldig.
Ik ben geen grote fan van wat je eraan toevoegt als we gaan wandelen, maar ik ben er wel
aan gewend. Speelgoed en lekkernijen. Dit is het leven.

Maar ik denk dat het belangrijkste dat ik met je wil delen dit is… Ik zal fouten maken.
Ik kan een ongelukje hebben. Ik blaf misschien. Ik mag iets kauwen dat ik niet mag.
Maar ik probeer het. Onthoud, er is veel pijn in mij. Ik heb veel meegemaakt.
En het deed allemaal pijn.
Maar elke dag die ik met jou doorbreng, geneest me. Je liefde verlicht mijn pijn.
Ik wil nooit iets doen om dat te verliezen. Je hebt me nieuwe hoop gegeven. Een nieuw leven.
En ik zal voor altijd dankbaar zijn.
Voor altijd gelukkig.
Met jou.

Geschreven door Scott H.
Bron