Afscheid

Vanwege werkzaamheden op onze website is het onderdeel Afscheid nog niet volledig.
Onze excuses voor het ongemak.


 

——————————————————————————————————
Canito, eerst  werd je ziek maar het sterven was nog ver, maar steeds kwam het dichterbij.
Nu telt de hemel weer een ster…ons kereltje Canito is er niet meer.


tn_img-20161016-wa0001 tn_img-20161016-wa0000tn_Lola_Tati_29-05-2011

Nadat onze beide Galgo’s Sahara en Savanna ( moeder en dochter) overleden waren begon het bij mij toch weer hinderlijk te “kriebelen.
Niet omdat we geen honden meer hadden, nee, we hadden nog 3 Ierse Wolfshonden en 1 Whippet.En zo kwam het, voor onze Whippet die erg gewend was aan de Galgo’s en ze duidelijk ook erg miste, (wat een smoezen bedenkt een mens dan toch) wilde ik toch weer een Galgo erbij.Door te doen alsof je toch een beetje verstand hebt en omdat we inmiddels ook niet meer zo “piep” zijn, besloten we uiteindelijk om toch maar weer een Galgo erbij te nemen, maar dan een al wat oudere…..Zo gezegd, zo gedaan, contact opgenomen met GreyhoundFriends en een afspraak gemaakt voor de eerst volgende bijenkomst van de club in Oss aan de Geffense Plas. Daar zouden die dag enkele honden gepresenteerd worden.Het hondje Olga dat ik op de site gezien had zou er ook zijn. Wat een dag!!! Toen de “show” voorbij was ben ik nog even op een afstandje naar de honden blijven kijken en merkte dat één van hen mij onafgebroken strak aan keek………………Olga dus!
Naar Gabi gelopen die haar bij zich had en daar aan gekomen stond de Galgo onverwacht rechtop tegen mij aan………u begrijpt het al, het was liefde op het eerste gezicht.Op 1 mei 2011 is ze bij ons gebracht en we noemden haar Lola. Ze werd meteen in ons roedeltje opgenomen en na een paar dagen ging ze al mee naar de hei waar wij dagelijks wandelen.
Vanaf de eerste dag heeft ze altijd goed geluisterd, rende en speelde met de andere honden en ging soms sneller dan de wind tot groot plezier van onze Whippet Tatí.
Hier hadden we dus goed aan gedaan.Het enige dat Lola niet echt prettig vond was aangeraakt worden onder haar buik, dat bleek bij een onderzoek toen de dierenarts niets vermoedend haar buikje wilde onderzoeken. Nog nooit heb ik een hond zo horen gillen, niet van pijn, maar van angst. We schrokken ons echt een hoedje.En toch, gelukkig had ze in mij zo ontzettend veel vertrouwen dat ze na een tijdje bij ons alles toeliet en zich rustig liet onderzoeken. Zolang ik er maar bij was.
Daarbij was ze ook nog eens zo’n verschrikkelijk lief, trouw en zacht hondje.De laatste weken was het duidelijk dat ze aan haar laatste “rondje” toe was. Ze ging niet meer elke dag mee wandelen, maar begroette ons wel weer enthousiast wanneer we terug kwamen.Haar laatste nacht heeft ze liggend tegen mij aan, en mij om de 10 minuten porrend om haar te aaien door gebracht, maar ’s ochtends was het erg duidelijk dat ze niet meer kon.
Ze is met haar snoetje in mijn hals rustig ingeslapen na 5½ jaar trouw en vertrouwen in ons.
Ik mis haar nu al verschrikkelijk!!Her name was Lola…………….Et Leeuwenburgh

IMG_0195

Even een niet zo blij makend berichtje over Xinxinha uit Portugal (Ninja is een poos haar Ned. naam geweest) die na heel wat omzwervingen, via gastgezin Anneke Schalkwijk bij ons in Brabant is gekomen, in april 2006. Xinxinha was een lieve, maar zeer schuwe hond toen zij bij ons kwam, maar langzamerhand ging zij de mensen weer iets meer vertrouwen,maar helemaal heeft zij die argwaan niet van zich af kunnen schudden.Zij was erg op mij gesteld; als we gingen wandelen,voelde ik altijd eventjes haar natte snoet tegen mijn hand en huppelde ze weer vrolijk met de andere honden mee het veld in. Helaas belandde ik na een ongeval voor ruim 3 mnd. in het ziekenhuis en kreeg verschillende vreemde mensen in huis die de dieren verzorgden e.d. en in deze vervelende periode is Xinxinha overleden.Het vervelende is ook dat ik dit pas veel later hoorde en ik heb nooit meer kunnen achterhalen onder welke omstandigheden Xinja overleden is en dit blijft me nog steeds bezighouden,ook denk ik dat heimwee naar het baasje een rol heeft gespeeld.Haar dood heeft me erg aangegrepen, maar een troost is dat zij toch nog vijf en half jaar heel wat vrijheid en aandacht hier heeft mee mogen maken. Met vriendelijke groet, Arja uit Dinther

Op 22 April hebben we Axel in laten slapen op de prachtige leeftijd van tegen de 15 jaar.lommel023Axel is in 2005 bij ons gekomen via GalgoRehoming, hij is door Jacinta meegenomen uit Scooby, voor haar de eerste hond die ze zelf heeft meegenomen, er zijn er nog velen gevolgd. Axel was niet veel gewend, had ruim twee jaar bij Scooby gezeten. Toen hij dus bij ons thuis kwam moest hij aan veel dingen wennen. Maar echte trauma’s had hij gelukkig niet, al ontwikkelde hij wel verlatingsangst.

Hij was dus onze eerste windhond. We hadden altijd herdershonden gehad, maar het gefok en de prijs voor een pup begon ons tegen te staan, daarom besloten we dat we honden wilden gaan helpen. Na een reportage op Animal Planet over de Galgo’s te hebben gezien, was de keuze snel gemaakt. Zo is dus Axel in ons leven gekomen. En wat een geweldige, lieve hond hadden we aan hem. Hij was een grote, sterke reu en  luisterde prima. We hebben hem een prachtig leven kunnen geven, hij was nooit ziek, pas op hoge leeftijd begon er het een en ander mis te gaan, maar hij herstelde wel steeds. Axel is echt van ouderdom heen gegaan.

Toen Axel een jaar bij ons was, besloten we Jojo erbij te nemen, helaas heeft zij maar vier jaar bij ons kunnen zijn. Daarna werd Eefje zijn maatje. Omdat hij al zo ver op leeftijd was, besloten we in september 2014 om Chica er nog bij te nemen. We wilden niet dat Eefje alleen achter zou blijven. Daar hebben we een goede keuze mee gemaakt. Axel heeft dus drie schatten van vriendinnen gehad!

Axel was wel mijn “speciaaltje”, ik heb zo’n bijzondere band met hem gehad. Het gemis is dus groot, zijn lege plek enorm. Maar de herinneringen aan hem zijn prachtig.

Axel, we missen je, Leny, Johan, Eefje en Chica.

Tina, geboren 21 mei 2009 – overleden oktober 2013