Afscheid van Reza

Hoi Anneke,

Wij willen je graag laten weten dat we Reza hebben moeten laten inslapen…Met heel veel pijn in ons hart hebben we haar zondag 16 september moeten laten gaan. Ze had net weer haar anabolenenting gehad, ze stond inmiddels ook op zwaardere pijnstillers vanwege haar artrose, maar het ging nog. Ze at wel slechter en liep langzaam, maar ze had er nog lol in. Tot zaterdag de 15e. Ze stortte helemaal in. Ze kreeg hoge koorts, wilde niet eten, niet drinken en liep erg moeilijk, maar wilde rondjes lopen, bijna omvallend. Ze was heel onrustig. Ze was ook niet echt meer te bereiken, zeg maar. De volgende dag kon ze niet meer staan. Ze had ook de bekende blik in haar ogen. ‘Het is genoeg geweest, ik wil niet meer’. Ze was in een andere dimensie leek het. Ze kon nu alleen nog maar liggen, ik heb haar gekoeld en dan viel ze in slaap. Dit konden we haar niet langer aandoen. We hebben de dienstdoende dierenarts gebeld, we konden komen en met zijn drieën zijn we bij haar gebleven tot ze haar laatste adem uitblies. Ze mocht lekker mee naar huis, we hebben haar in de kamer gelegd. Hannah wilde er niks van weten (dit ruikt raar en is niet Reza hoor). We hebben haar de volgende dag naar het huisdierencrematorium gebracht en een mooie urn voor haar uitgezocht.


Reza heeft ons mee de windhondenwereld in genomen. Ik zag haar foto op de site van GINN en het dagboek wat Petra Postma bijhield over haar en ik wist dat zij onze hond was. We zijn toen naar jou gekomen voor het adoptiegesprek, het kon mij niet snel genoeg gaan! Na een week leek het of ze al jaren bij ons woonde. Toen Reza ernstig gewond raakte in Amersfoort, door het ongeluk met een rollijn, tilde Sander haar op en meteen was ze rustig, de paniek was weg. Ze woonde toen 3 weken bij ons. Ze is in onze ziel gekropen, ons ‘kampertje’. Ze had een gouden hart en kon praten met haar ogen, ze was een knuffel Eerste Klas, stabiele coach voor Hannah, tot het laatst toe had zij de leiding. Reza zou komende januari 15 worden, ze heeft bijna 10,5 jaar bij ons gezin gehoord, wat zijn we daar dankbaar voor! Maar nu moeten we verder zonder haar. Hannah is door een heel diep dal gegaan, hartverscheurend. Niet willen eten, zoeken naar Reza, erg gestrest en onzeker, in de rouw. Hannah heeft nog nooit als enige hond ergens geleefd en heeft houvast nodig van een stabiele andere hond. Ze is ondertussen ook alweer ruim 13 jaar. We hebben haar op alle mogelijke manieren ondersteund, ik heb een Dap verstuiver en halsband gekocht, we hebben beneden geslapen, haar gevoerd, andere honden opgezocht, alles wat je maar kan bedenken. Ze kan nu sinds een week of 2 weer spelen en komt uit haar schulp. Ze geniet weer van dingen. Dat is een hele geruststelling en we genieten er zo van! Er zijn nog moeilijke momenten, maar de ontspanning overheerst nu weer bij haar. We zijn op de goede weg. Maar het gemis zal altijd blijven.
Het heeft even geduurd voor we de moed konden opbrengen om deze e-mail te schrijven, het heeft er enorm ingehakt bij ons allemaal.
Tot slot, lieve Anneke, bedankt voor jouw liefde en belangstelling voor Reza.

Groetjes, ook namens Sander en Jesse,
Nathalie