Hier weer even een leuk verhaaltje over Lois/Luce

Ik heb het idee dat ze in haar tweede jeugd zit of misschien is ze haar jeugd aan het inhalen? Ze is erg ‘baldadig’ en het timide en afwachtende, wat ze eerst tentoonspreidde, is duidelijk minder en soms zelfs afwezig.
Ze eist nu op de gekste momenten de aandacht op en als ik dat niet geef gaat ze heel klagelijk ‘janken’ en met een scheef koppie naar mij kijken.
Op de bank zit ze soms bijna op mijn schoot of ligt zo bovenop mijn benen dat ik geen kant op kan.
Ach dat zijn leuke dingen. En het heeft lang geduurd voordat ze dit durfde.

kaasMaar vandaag spande ze toch wel de kroon.
Vanmorgen zat ik met mijn boterham het nieuws te kijken en een beker karnemelk binnen handbereik. Helaas ook binnen neus-en-mond-bereik van Lois die er ontspannen voor was gaan zitten en heerlijk lebberde van mijn karnemelk. Ik had dit pas in de gaten toen ze bezig was.
Tja, kan gebeuren dacht ik toen, maar met het middageten had ik de kaas op het aanrecht liggen. Ben ik naar de kamer gegaan. Lois pakte toch nooooooit wat van het aanrecht. Toen, tot mijn ‘hilarische’ verbazing komt Lois binnen met het pondstuk kaas. Ze liet het op haar kussen vallen en ik zag twee tandafdrukken van haar gebit. Ze keek ernaar alsof ze zeggen wilde; “Nou dat heb ik toch maar mooi voor mekaar gekregen!!”
Natuurlijk heb ik ook hier wat van gezegd en heb ‘streng’ naar haar gekeken, maar in mijn hart moest ik enorm glimlachen om zoveel moois wat ik zag. Het vertrouwen dat ze had om de kaas te pakken en uit mijn beker te drinken ….. Ja als je het te weinig vindt wat je krijgt, dan moet je aan zelfbediening doen en zeker als de kansen zich voordoen.
Nu alles maar opruimen en hoog wegzetten!

Groetjes , Trudy en Lois