Mijn verhaal: Anneke

20 jaar geleden kwam bij mij ineens een ommekeer in mijn leven.

Na tientallen jaren in asielen in Nederland te hebben gewerkt, zowel als vrijwilligster in de weekenden als fulltime 6 dagen in de week, kon ik het niet meer op brengen om om 6 uur ’s avonds de asieldieren achter te laten. En ze de volgende dag om 8 uur weer te zien.
Vooral in de zomer, de hele avond zitten wij te genieten in de tuin en wetende dat in het asiel de honden in hun betonnen hok zitten.
Na al die jaren wilde ik het roer om gooien en ben eens rond gaan vragen, tot ik bij Resy Haanen terecht kwam, en over opvang hoorde, de honden dag en nacht bij je in huis, dat sprak mij wel aan.
Ik hoefde geen hond meer achter te laten maar voor dag en nacht bij mij.
Het kon voor een week zijn maar ook wel voor 2 jaar.
Het op trekken met deze galgo’s (had er zelf nooit 1 gehad maar wel andere windhonden rassen) was een openbaring. Wat zijn ze uniek.
De allereerste opvang galgo heette Angelo. Na Angelo kwamen er nog een paar opvangers en ieder vroeg zich af: wanneer wij zelf eens een galgo zouden adopteren.

Wij genoten van het opvangen en dachten er zelf niet zo over na.
Totdat er een pupje kwam, half dood, half levend, dit pupje had nog geen naam.
Het doodzieke pupje bleef leven, ik noemde hem Angelo als eerbetoon aan mijn allereerste opvanghond.
Angelo is hier nooit meer weggegaan en is nog 13 jaar en 3 maanden geworden.


Na 20 jaar opvang en 125 opvangers verder kan ik maar 1 ding zeggen, opvangen is mijn leven.
Ik heb nooit gevraagd naar jong of oud, reu of teef, als er een hond in opvang moest vanwege een bepaalde reden dan ging ik ze halen.
Op de terugweg naar huis dacht ik wel eens vluchtig, wat zal ik nu weer in huis krijgen, maar dat vluchtige was altijd snel weer verdwenen en dan dacht ik: ik zie wel.
Ook wist ik bijna nooit of ze wel met katten zouden kunnen maar ook deze vluchtige gedachte vervloog al snel, een windhonden muilkorfje had ik altijd klaar liggen.
Het is op 1 hand te tellen dat er galgo’s bij zaten die echt maar dan ook echt niet met de katten konden samenwonen. Ze passen zich vaak naadloos aan. Het jonge spul wat je handenvol werk bezorgd. De oudere honden waar je er wel 10 van kan hebben en dan merk je het nog niet.
Zoveel honden (galgo’s) en zoveel verschillen maar toch ook zoveel overeenkomsten.
Ik blijf mij verbazen.

Huidige opvanghond Spider

Anneke