Mijn verhaal: Connie

Dieren zijn mijn leven. Mijn liefde voor dieren begint al vroeg en kreeg ik als het ware met de paplepel ingegoten.

Toen ik uit huis ging kwamen er al snel katten en jaren later, toen we gingen verhuizen naar een huis met een grotere tuin kwamen er kippen en 2 varkentjes bij. Toch ontbrak er altijd nog een hond, maar omdat we allebei hele dagen werkten is het er nooit van gekomen. Totdat er 5 jaar geleden iets gebeurde waardoor die mogelijkheid zich ineens voordeed. Ik las alles over honden om te kijken welke het beste bij ons en onze leefwijze zou passen en keek elke dag op de websites van de asielen. En toen stuitte ik bij het opruimen ineens op een oude folder van Scooby en zag de galgo. Ik ging me erin verdiepen en las over het harde en trieste leven van deze dieren in o.a. Spanje. Ja, een galgo, dat moest m worden.

Dat werd internet afstruinen en dan kom je terecht in de wereld van de vele stichtingen, die allemaal hun best doen om de galgo’s naar Nederland te halen om ze daar een beter leven te kunnen bieden via opvang en adopties. Ik zag de ene beauty na de andere en ik moest een keuze maken. Vreselijk moeilijk, maar ik vond het voor onze eerste hond wel belangrijk dat hij al in Nederland was en er al het eea over bekend zou zijn. Uiteindelijk werd ik gegrepen door Colombo en het geluk wilde dat hij in de opvang in Breda zat, waar ik ook woon. Colombo is het uiteindelijk niet geworden, want hij was wel heel erg bang en dat durfden we nog niet aan. Maar Anneke vertelde dat de hond die bij haar in de opvang zat, misschien wel bij ons paste. We gingen naar Tricht en maakten kennis met Tigre. Wat een heerlijke hond. We hadden het idee dat hij ons ook erg leuk vond, want hij leunde direct tegen ons aan (een veel meer voorkomende actie van galgo’s, maar dat wist ik toen nog niet). Tigre, the lean machine was een echte mensenhond en wij vielen als een blok voor hem. Dus huis en tuin werden helemaal galgoproof gemaakt en toen mocht Tigre komen. Hij kreeg bij ons de naam QB (Cuby). Omdat alleen maar alleen is kwam al snel de behoefte aan een tweede hond (voel je hem al aankomen? haha). En daar kwam Mafalda, die AV (Evi) ging heten.

En ja hoor, na een paar maanden begon het weer te kriebelen, het galgovirus had ook mij te pakken. Maar in tegenstelling tot weer adopteren hebben we er voor gekozen om de galgo’s op een andere manier te helpen en op te gaan vangen. Tosco was onze eerste opvanghond. Tegen alle verwachtingen in ging het ons redelijk goed af om ze weer los te laten. Dat had alles te maken met de manier waarop Greyhoundfriends de adoptie voorbereidde met o.a. een gedegen huisbezoek. Dus als de juiste adoptant voor de hond kwam, vonden we het alleen maar geweldig dat hij/zij daar mocht gaan wonen. Uitzonderingen daargelaten, want sommige honden gaan echt onder je huid zitten, vooral als je ze intensief hebt verzorgd of als ze lang bij je in de opvang zijn geweest.
De keuze maken welke nieuwe opvanghond mocht komen vonden we eigenlijk veel lastiger. Wie had het het hardst nodig (en tegen wie zeg je dus eigenlijk nee), de lijst is vaak eindeloos. QB is nu ruim 11 jaar en we zijn inmiddels zo’n 20 opvanghonden verder, maar de liefde voor dit ras groeit nog steeds. Het blijft ons elke keer weer verbazen hoe zachtaardig, grappig en rustig ze zijn en hoe snel ze zich aanpassen, ook de bangerdjes die overduidelijk een heel verdrietig verleden hebben gehad. Nee, dit virus gaat niet meer over en hier hoef ik ook zeker geen vaccin voor. Zeg nou zelf, je smelt toch helemaal als je in de ogen van een galgo kijkt.

Connie