Nieuwjaarslunch

Half december zat er geheel onverwacht in mijn uitpuilende mailbox een uitnodiging van GreyhoundFriends: alle vrijwilligers waren namens het bestuur uitgenodigd voor een Nieuwjaarslunch bij Anneke thuis.
Wat leuk! En ja, natuurlijk waren ook de viervoeters uitgenodigd! Én onze partners, dus dat beloofde een gezellige drukte te worden als je bedenkt hoeveel mensen voor en achter de schermen een steentje bijdragen aan alles wat de GF doet.
Natuurlijk heb ik vooraf nog even geïnformeerd of ik niets mee hoefde te nemen aan eten, drinken of andere zaken, maar nee hoor, alles zou worden verzorgd door ons bestuur. Spannend!

Op de dag zelf was het heerlijk weer en in een rustig tempo tuften we naar het midden van het land waar ik in de verte toch al aardig wat autootjes voor de deur van Anneke en Joop zag staan.
Snel Paco en Sol nog even een nerveuzig plasje laten doen (ze wisten dat er iets ging komen, maar wat?) en door naar de warmte!

Toen de voordeur open ging, leek de drukte nog enigszins mee te vallen, maar pas na het doorlopen van de zorgvuldig hondvrij gehouden hal kon de echte gezelligheid pas beginnen!
Het huis van Anneke en Joop barstte zowat uit zijn voegen met alle mensen en waar je ook keek waren honden: op de bank (dat waren toch voornamelijk de langneuzige exemplaren..), onder tafel, in de mandjes en natuurlijk in de grote en veilige tuin. Een waar hondenparadijs!
En ook de mensen hadden niets te klagen: de koffie en thee vloeide rijkelijk en hoewel ik de meeste mensen wel kende, was het leuk om iedereen weer eens bij elkaar te zien en bij te praten.

En zo divers als we allemaal zijn, één ding bindt ons allemaal en dat is de liefde voor dieren, de Spaanse galgo in het bijzonder. En laten die nu in allerlei soorten en maten aanwezig zijn!
Van jong en uitbundig tot bejaard en bedeesd, ze vonden allemaal wel een manier om zichzelf te zijn. De oude dame snuffelde tevreden aan ieder grassprietje terwijl om haar heen het jongere grut aan het rondracen was. Binnen waren er voor de genieters onder hen volop aaien en af en toe wat lekkers te halen en voor de minder dappere dodo’s voldoende schuilplaatsen om alles eens rustig te bekijken.

Ondertussen was het een drukte van jewelste rond het aanrecht waar ik een glimp opving van allerlei lekkers en even later kraakte de keukentafel onder al het lekkers wat we voorgeschoteld kregen! Alles zelfgemaakt en aan iedereen was gedacht: heel veel heerlijke vegetarische en veganistische hapjes, maar ook een salade met vis en… nou ja..te veel om op te noemen! (Niet teveel om van alles wat te proeven, dat lukte dan weer wel!)

Opeens werd het toch stukken stiller, want met zoveel lekkers in je mond, is het moeilijk praten! Wonder boven wonder gedroegen alle vierpoters zich voorbeeldig en is er niet aan zelfbediening gedaan, wat toch erg netjes was, want het buffet stond voor velen op neus- en tonghoogte! Wel viel er een enkele keer “per ongeluk express” iets op de grond, maar ach, dat mag als je een feestje hebt toch?

Gelukkig was vooraf al gemeld dat we nog een gaatje over moesten houden voor het toetje en jeetje…als ik dat had geweten had ik drie dagen gevast voordat ik kwam! Ik kon gewoon niet kiezen uit dat lekkere zelfgemaakte gebak en heb dat dus ook niet gedaan: gewoon twee stukjes geproefd, onder toeziend oog (en kwijlende mond) van Sol die mij daar best een hapje…ehh..handje mee zou willen helpen!
En alsof dit alles nog niet genoeg was werden alle vrijwilligers ook nog even extra in het zonnetje gezet door een prachtig gegraveerd theeglas met inhoud!

De middag begon al wat op zijn einde te lopen en ik besloot nog één keer met de mannen even de tuin in te gaan waar Anneke toevallig net weer bedreven poep stond te scheppen met een schep van formaat sneeuwschuiver. Het boerenveld achter haar tuin zal dit jaar een superopbrengst hebben met al die extra mest, denk ik zo…
Paco rende nog een laatste rondje en toen duurde het toch nog wel eventjes voordat je echt, écht weg bent. Iedereen gedag zeggen duurt best wel lang als je eigenlijk nog niet weg wil maar aan alle leuke dingen komt nu eenmaal een eind!

Toen ik dan eindelijk in mijn autootje stapte en naar huis reed, hoorde ik al voordat we het einde van de straat bereikt hadden een tevreden geronk aanzwellen. Ook voor hen was het een geslaagde dag!

Ik denk wel dat ik namens alle in het zonnetje gezette vrijwilligers met hun vier- en tweevoetige aanhang spreek als ik het bestuur wil bedanken voor deze letterlijk en figuurlijke heerlijke middag en Joop en Anneke nog in het bijzonder voor hun gastvrijheid.
Bedankt!

Lonneke