Dagboek van een bange Galgo – De achtste week


Zaterdag 17 november
Mannen en (vooral kleine/jonge) kinderen … in de ogen van Yolo zijn die nog steeds heel griezelig. Gelukkig gaat hij zo zoetjes aan de mannen in ons eigen huis een beetje accepteren.
Nee, niet wanneer ze met zware schoenen de trap af komen klossen, want dan blaft hij de hele buurt
bij elkaar. Als ze rustig de kamer in komen, niet meteen oogcontact zoeken, maar wel het hele rijtje honden een aai geven, dan vindt Yolo het prima wanneer hij ook een aai over zijn kop krijgt.
Hij schiet niet meer alle hoeken van de kamer op, blijft redelijk ontspannen op de bank liggen en laat het gelaten toe. Dat is wel fijn, want komend weekend gaan onze zoons samen op de honden, katten
en kip passen, omdat wij een weekendje weggaan. Ik ben er al wel een beetje zenuwachtig voor, het is de eerste keer dat ik/wij er ook ’s nachts niet zijn. Ik hoop zo dat het goed gaat ; dat Yolo niet volslagen in paniek raakt, dat hij zich laat aanlijnen en netjes meeloopt, dat ze hem goed vasthouden en niet laten ontsnappen … pffff …. Kan er nu al haast niet van slapen.
Waarom gaan we dan weg, zul je je afvragen? Nou, dit was een verjaardagskadootje voor mij en dat
was al besproken voordat we besloten dat er nog een hond bij zou komen > dat was 2 dagen ná mijn verjaardag.

Zondag 18 november
Zonnig weer, dus goed om eens een paar uur flink te gaan klussen op de moestuin, nadat René een eindje met de honden gelopen had.


Aan het eind van de middag kwamen we thuis in een halfduister huis, want het wordt natuurlijk steeds vroeger donker buiten. Blijkbaar hadden de honden het idee dat we dágen weg geweest waren, want we werden met veel gejoel onthaalt. Ik knipte het licht in de huiskamer aan en zie onze zwarte sprinkhaan heel hard met zijn kont schudden en met vier poten van de grond af stuiteren. Hij sprong
op de bank en er weer van af en weer gek doen, zelfs met zijn kop erbij zwabberen. Het was zo’n dolkomisch gezicht. Hij kan zo ontzettend blij zijn als ik thuis kom.
Dit keer stond manlief vlak achter mij. Normaal gesproken zou dat voor Yolo een reden zijn om in een hoekje te kruipen, maar nu bleef hij enthousiast staan wiebelen en stuiteren. Hij kwam zelfs helemaal likjes geven op mijn hand en hij zou BIJNA René ook begroet hebben. Hij keek hem wel aan, maar bleef op een kleine afstand staan terwijl zijn staart heen en weer zwiepte. René en ik waren zwaar onder de indruk van zijn blijdschap. Een hele stap vooruit !

Maandag 19 november
Brrrr …. Er staat een ijzig koude wind hier aan zee. De honden wilden uiteraard gewoon een flink stuk wandelen vanmorgen, maar eenmaal thuis kropen ze allemaal diep onder de dekens op de bank,
om er de rest van de dag niet meer onder vandaan te komen. Yolo geniet intens van zijn nieuwe,
luxe leventje.


Woensdag 21 november
Vorige week was Yolo voor het eerst op het strand geweest. Voordat we erheen gingen moest hij in de auto en daar snapte hij niks van. Vanmorgen echter hupte hij er met een grote boog in ene keer in.
Ik denk dat hij meteen al bedacht dat we iets leuks gingen doen. Op de Strandweg had ie het echt door, want hij klom zomaar over de stoelleuning naar voren en ging pontificaal op de bijrijdersstoel zitten om goed naar buiten te kunnen kijken. Eenmaal op de plaats van bestemming stond hij te dringen voor de deur om er als eerste uit te mogen. Zo grappig om te merken dat hij al zo snel begreep dat het daar erg leuk is.
Dit keer gingen we echt naar het water toe, dat was natuurlijk ook heel spannend, maar leuk spannend. Zijn neus maakte overuren en hij wist wederom niet waar hij moest kijken en snuffelen.
Hij wilde ook gaan rennen net als Moos en Dirkie, maar dat kan nog steeds niet.
Op het filmpje kan je goed zien hoe interessant hij alles vindt.


Na het strandavontuur was hij zo uitgeput dat hij uren heeft liggen slapen, lekker tegen zijn grote vriend Moos aan.

De rest van de week is er eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gebeurd.
Hoe ons weekendje weg vergaan is, is komende week te lezen.

Nicole