Dagboek van een bange galgo (update)

Yolo anderhalf jaar bij ons.

Goh, wat vliegt de tijd. Is het écht al anderhalf jaar geleden dat wij reikhalzend naar de komst van
Yolo uitkeken ? Een hond die ik puur op basis van wat summiere gegevens en een handvol foto’s had uitgezocht. Wat wist ik nou helemaal van hem ? Het was een mannetje, zwart, groot, toen bijna 4 jaar
en heeeeel angstig, waardoor hij al een jaar in Scooby zat. Maar de foto’s zeiden mij genoeg. Zoals hij erbij stond, kon je echt wel zien dat hij nog een lange weg te gaan had, maar in zijn ogen zag ik liefde
en vertrouwen. Ik wist zeker dat wij het zouden redden met elkaar.
Op zaterdag 29 september 2018 kwam hij in Ospel aan. Werd rechtstreeks uit de bus naar ons toegebracht. Hij was te angstig, te schichtig om eerst nog lekker los door de ruimte te kunnen struinen. Voor zijn veiligheid kreeg hij een mooie brede halsband om en moest hij ook meteen in een goed passend tuig gehesen worden met een dubbele lijn aan mij vast. We zijn dan ook zo snel mogelijk met hem vertrokken, want van alle drukte daar raakte hij steeds meer in de stress.
Vanaf het moment dat ik hem zelf naar de auto droeg, omdat hij niet durfde te lopen, heeft hij gelukkig wel zijn vertrouwen -bijna letterlijk- in mijn armen gelegd.

De eerste weken was het een hele strijd om hem te laten wennen aan het leven in Nederland. Werkelijk álles was doodeng. Je zag doorlopend de paniek in zijn ogen met bijpassend gedrag. Bij elke beweging of elk (hard) geluid dook hij in elkaar en als het tegenzat plaste hij meteen alles onder. Niemand mocht iets tegen hem zeggen of naar hem kijken, want daar raakte hij al door van slag. Laat staan dat iemand anders dan ik hem zou kunnen aanraken. Hij heeft wat rare bokkensprongen gemaakt om te kunnen ‘vluchten’.
Buiten was het helemaal een ramp. Niet alleen waren grote vrachtwagens en knetterende motoren heel akelig, maar rollators en kleine kinderen ook. Zo’n verplicht veiligheidstuig (met een dubbele lijn aan mij vast gemaakt) was in zijn geval echt geen overbodige luxe. Als hij dat niet aan had gehad dan was hij de eerste week gegarandeerd al ontsnapt geweest.

Langzaamaan ging het toch elke keer een beetje beter. Twee stapjes vooruit en eentje terug, maar desalniettemin een stijgende lijn. (te lezen in alle afleveringen van Dagboek van een bange galgo)
Nu is hij dus reeds anderhalf jaar in Nederland. En wat is hij in zijn gedrag gegroeid. Vandaag de dag durft hij zoveel meer dan wij ooit hadden durven hopen.
Oké, buiten is het nog niet altijd optimaal, daar is hij nog steeds wat schrikkerig. De ene dag erger dan de andere, maar de meeste geluiden en bewegingen zijn acceptabel voor hem. Maar evengoed kan hij nog volslagen strak staan wanneer het bijvoorbeeld waait en er blaadjes ritselen en bomen bewegen. Dan duikt hij in elkaar alsof hij een pak rammel kan verwachten. En natuurlijk kan een vreemde hem niet zomaar benaderen, zéker niet als iemand naar hem kijkt en zijn naam noemt, dat werkt averechts, hoe lief bedoeld ook. Je kan dan beter ergens rustig gaan zitten en hem, zonder naar hem te kijken, iets lekkers proberen te geven. Dat wil weleens lukken.
Ook wanneer wij bezoek krijgen wil het nog steeds wel fout gaan (voornamelijk bij mannelijk bezoek). Wanneer het bezoek aangekondigd komt, moet ik vlak ervoor met hem naar buiten zijn geweest om te plassen, want als ik dat niet doe dan wordt het een waterballet en kan ik de hele benedenverdieping gaan dweilen. Dus ónaangekondigd bezoek wordt vrijwel altijd geconfronteerd met dit gênante fenomeen, waarbij ik mij altijd moet verontschuldigen en uitleggen wat er aan de hand is.
Kleine kinderen zijn nog steeds z’n grootste nachtmerrie. We hebben geen idee waarom, maar we vermoeden dat hij wellicht vaak gepest is door kinderen. Het is soms lastig om uit te leggen dat hij niet geaaid wil worden, wanneer kinderen of hun ouders dat vragen. Hij ziet er prachtig en lief en zacht uit, dus kinderen willen juist toenadering zoeken. Dat resulteert dan nogal eens in discussie met verbaasde kinderen, niet begrijpende ouders en een zwaar gestreste hond.

Sus, Yolo en Moos

Waar hij dan wél in gegroeid is ?
Hij vertrouwt mij volledig en René voor 90% (dat is al heel wat). ’s Morgens neemt hij zijn boterham met smeerworst aan vanuit zijn hand en wanneer manlief zomaar ergens rustig zit dan durft Yolo erbij te komen staan en zelfs iets lekkers aan te pakken. En hij gaat ook gerust mee voor een rondje-hondje, zonder dat er eerst strijd is om hem zijn riem om te doen.
Mensen die hij regelmatig bij ons thuis ziet, kunnen hem soms al eens aaien of iets lekkers geven.
Zelfs onze jongste zoon, die nog thuis woont, begint hij eindelijk te accepteren en te vertrouwen

Meneer ligt graag bij ons op bed. Liefst ergens tussen ons in. Dan kan René hem zelfs helemaal aaien en knuffelen. Sterker nog … Yolo gaat zélf helemaal tegen hem aan liggen. Soms zelfs met zijn buik een klein beetje omhoog gedraaid. Jaja, je weet niet wat je meemaakt.
Ook heeft hij er lol in om met kussens, kleedjes of een hondenspeeltje te gooien. Liefst in zijn eentje als niemand kijkt, dan heeft hij de grootste pret.
Yolo is nog steeds niet gecharmeerd van vreemde mensen, maar vreemde honden vindt hij reuze interessant. Door zijn nieuwsgierigheid vergeet hij dan weleens dat er bij die honden ook baasjes horen. Dat levert soms hilarische taferelen op, omdat hij dan, zonder het door te hebben, naast wildvreemden staat, zich soms laat aanraken, maar zich dan te pletter schrikt zodra hij het doorheeft hahaha
Uiteraard zijn onze eigen honden (en de katten) zijn houvast. In tijden van nood kan hij altijd bij ze terecht. Even stijf tegen een ander aan gaan staan kan heel genezend werken. Of een poetsbeurt van kater Kees kan hem helemaal doen ontspannen. Yolo heeft zijn maatjes écht nodig voor steun en bevestiging.

Hoewel Yolo vaak als een stuk duct-tape aan mij vast geplakt zit, durf ik hem nog steeds niet los te laten lopen. De eerste keer dat ik dat probeerde (vorig jaar februari) was op het strand. Met een heeeeele lange lijn aan hem vast, zodat ik hem makkelijk zou kunnen pakken indien het mis zou gaan … dácht ik …. Dat ging in eerste instantie hartstikke goed, alleen had ik er geen rekening mee gehouden dat hij samen met Moos de zee in zou rennen, achter een paar meeuwen aan. Ik zag ze allebei voor mijn ogen keer op keer kopje onder gaan en niet meer terugkomen. Zonder nadenken ben ik het ijskoude water ingedoken om ze te redden. Dat heeft me een paar schoenen en een -net nieuwe- telefoon gekost, maar de honden waren tenminste veilig. Enfin, daar ben ik dusdanig van geschrokken dat ik het lange tijd niet meer durfde te proberen. Alleen in de hondenspeeltuin en bijv. in Oss tijdens een windhondenevenement.
Een paar weken geleden heb ik het nog eens geprobeerd. Hij bleef keurig bij me, maar Moos was mee en nam het rit aan, dus ging Yolo erachteraan, zomaar minuten lang uit het zicht. Dan raak ikzelf dusdanig in paniek, omdat ik veel te bang ben dat hij onderweg ergens van schrikt, met alle gevolgen van dien. In al die jaren bij GFNL hebben we al te vaak van zulke akelige dingen gezien/gehoord. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben, dus blijft hij netjes aan de lijn voorlopig. Niet alleen HIJ, maar ook IK moet eraan toe zijn hahaha. Gelukkig heeft hij er sinds kort een nieuwe wandelmaat bij, Prins Harry (over hem vertel ik in een ander verhaal). Die mag ook nog niet los, dus lopen we gedrieën aan elkaar vast als een mooie eenheid.

Kortom : Yolo heeft nog wat issues, maar het gaat wonderbaarlijk goed met hem. Veel beter en sneller dan ik had durven hopen toen hij aankwam in Nederland. We zijn echt ongelofelijk trots op hem !

Nicole