Over boomkonijntjes en De Tas (1)

Vorig jaar was het ons wederom gelukt om een vakantiehuisje te vinden dat voldeed aan onze wensen: midden in de natuur, niet te ver rijden, niet te duur én natuurlijk een verhuurder die twee honden én een kat welkom wilde heten zonder al te veel extra kosten.

Bepakt en bezakt togen we dit keer naar Luxemburg: voor ons een geheel nieuwe bestemming en het was dan maar weer eens afwachten hoe het daar zou bevallen.

Op ons gemakje tuften we richting het zuiden, dit keer zowaar niets vergeten (zoals vorige keer toen we opeens halverwege erachter kwamen dat we wél poes Maus bij ons hadden, maar geen kattenbak… Gelukkig was er een dierenzaak vlakbij en hebben we van onze koffiepauze maar gelijk een shoppingbreak gemaakt. Helaas niet tax-free, maar ach…)

De heren Paco en Sol lagen al bij het oprijden van de snelweg te ronken op hun bedjes (ja…die zijn we óók al eens vergeten….) en waren zo stil dat we bijna argwanend werden en ons afvroegen of we ze toch echt niet per ongeluk thuis hadden gelaten.
Nu is dat praktisch onmogelijk, want aan iedere vakantievoorbereiding gaat een drentelparade van heb-ik-jou-daar aan vooraf; álles moeten ze in de gaten houden en je struikelt geregeld over een hond die zich zeer strategisch heeft opgesteld tussen vakantietas en kledingkast!

Poes Maus is overigens onovertroffen daarin: die loopt behalve gruwelijk in de weg ook nog eens luidkeels te verkondigen dat deze vakantievoorbereidingen afgaan van de door haar beoogde schoottijd. Horen we haar even niet, dan is het nog veel gevaarlijker, want het is al meer dan eens voorgekomen dat ze het zichzelf gemakkelijk heeft gemaakt in de weekendtas (die je net met veel moeite hebt dichtgeritst) of onderop in de krat met levensmiddelen.
De rapen zijn helemaal gaar als ze niet tussen de vakantiespullen ligt, maar in een la is gekropen of zich op een plank ver achterin een kledingkast heeft genesteld uit protest tegen al die drukte en pas na uren zoeken en roepen met een dwingende “MRAUW!” aangeeft dat ze nu wakker is en er alsjeblieft-dankuwel wel uitwil en graag eten wil…
Tegen die tijd zijn de “Vermist: poes Maus”-posters al bijna opgehangen en komt van vakantiespullen inpakken niets meer terecht, want dan ben ik alle meest idiote plekken al aan het nazoeken!

Maar goed; dit keer verliepen de voorbereidingen en de reis vrij voorspoedig: de hondjes waren tevreden, wij gerustgesteld dat we alles bij hadden en Maus had zich na een korte (maar zeer luidruchtige) mauwpartij teruggetrokken in de speciaal voor haar gecreëerde ruimte achter de voorstoelen tussen het hondenvoer en haar kattenbak in. Ze heeft een enorme hekel aan reizen in
haar vervoersmandje, maar blijkbaar vindt ze autorijden met een tuigje aan een riem prima…
Had ik al gezegd dat het een vreemde kat is?

Toen we nog een paar minuten van ons huisje af waren zijn we eerst even met de honden een stukje gaan wandelen, want de keer dat Sol op het vakantieadres uit de auto mocht na een kort ritje en gelijk een enorme plas deed tegen het tuinmeubilair en Paco doodgemoedeerd ging zitten poepen naast de vijver (“Dat doen ze anders nooit!”) staat nog in ons geheugen gegrift.

Daarna hoppakee, de auto weer in en kijken waar ons huisje lag. Ha, daar is ons dorpje en….oh, dat was ons dorpje! Het bleken letterlijk enkele huizen aan een straatje te zijn en die waren we in een oogwenk voorbij. Dus gedraaid, het paadje omhoog in en ja hoor, daar was ons huisje!
De eigenaar stond al klaar en verwelkomde ons.
Ja hoor, de honden mochten er natuurlijk gelijk uit en dus konden Paco en Sol ook gelijk de boel verkennen. Ik zag de beste man al kijken en hij vroeg: “Maar waar is de derde hond?” Ehh…hond?
Ik had in de aanvraag toch echt twéé honden en een kat aangegeven. De man keek uiterst verbaasd. “Een kát?”
Precies op dat moment kwam Maus nieuwsgierig achter de autoruit kijken en de man begon te lachen.
Hij had vanuit de verhuurorganisatie doorgekregen dat er drie huisdieren zouden komen en was uitgegaan van drie honden, maar een kat was gelukkig ook geen probleem.
We hoefden er zelfs geen extra verblijfskosten voor te vragen, want het was maar een klein beestje!
(We hebben maar niet gezegd dat ze een énorm ego heeft…!)

Snel alles uitgeladen en degene die het eerste gesetteled is, is eigenlijk altijd Maus. Die loopt heel relaxed een rondje, onthoudt waar de etensbakjes en de kattenbak staat en zoekt dan een plekje bij het raam uit om alles goed in zich op te kunnen nemen.
Sol zoekt meestal enigszins nerveus naar zijn eigen kussen én naar de etensbak (allebei even belangrijk!) en Paco checkt met een kennersoog of de bank galgoproof zou kunnen zijn en vanuit waar hij het beste uitzicht heeft om konijntjes te spotten.
Pas daarna kunnen wij neerploffen en lekker uitrusten; verschil moet er zijn!

Lonneke

Morgen deel 2.