Over boomkonijntjes en De Tas (2)

Vervolg Deel 1.

De dagen die volgen hebben meestal hetzelfde ritme: lekker uitslapen, manlief loopt de eerste ronde met de honden over het hellende bospad naar een verzameling oeroude rotsformaties en ik zet een ontbijtje klaar.
Natuurlijk zitten Paco en Sol dan weer klaar voor hun vaste vakantieritueel: het uitlikken van een yoghurtbakje. Maar ditmaal heeft ook Maus door dat er wat te halen valt en tja…waar kan je die nu
mee verblijden? Nou, heel veel hoor: een klein frommeltje kaas staat al garant voor een hoop tevreden gesmek, maar het meest gewilde is toch wel mijn zachtgekookt eitje, dat ze mag uitlikken als ik deze op heb!

Daarna natuurlijk even bijkomen van dit alles, even wat lezen of een puzzeltje maken en bekijken waar we naartoe gaan deze dag. In de tussentijd liggen de vierpoters nog wat na te soezen totdat Maus of Paco buiten wat zien bewegen. In een oogwenk staan ze voor het raam met ogen zo groot als schoteltjes. Sol komt er natuurlijk ook bijstaan, maar heeft eigenlijk geen idee waar alle ophef over is. Toch wil hij niet achterblijven en doet daarom net of hij ook iets ziet (al is dat meestal helemaal uit de richting, maar goed…)
Ook wij kijken even mee wat deze opwinding allemaal veroorzaakt en hophophop… daar piept aan pluizige bruine staart achter de bosjes uit. Paco denkt waarschijnlijk aan een bijzondere konijnenvariant en Maus ziet er een langharige soortgenoot in. Sol kijkt nog steeds semi-aandachtig naar een geknakte zonnebloem en heeft niets door.
Heel rustig hopt de pluimstaart dichterbij en dan plots komt deze uit de struikjes. Het is een eekhoorn!
Hij zit daar doodgemoedeerd op ons grasveldje, een metertje of twee van ons raam en de ogen van Maus en Paco rollen bijna uit hun kassen.
Als Meneer Eekhoorn dan ook nog eens allerlei lekkers bijeen gaat verzamelen en uitgebreid loopt te paraderen met zijn prachtige staart valt het Sol uiteindelijk ook op! Voor zeker vijf minuten staan ze alledrie doodstil te turen en Paco valt uiteindelijk bijna om van verbazing als dit bruingestaarte konijntje opeens vliegensvlug een boom inklimt.
Een boom!
Paco kijkt vragend en totaal overrompeld naar ons. In de twaalf jaar dat hij konijntjes observeert heeft hij nog nooit een konijn een boom in zien klimmen! Dáárom krijgt hij ze nooit te pakken? Of zou dit een genetische variatie zijn?
Na een paar minuten verdwijnt Meneer Eekhoorn met flinke bolle wangen weer naar huis en houden Sol en Maus het wel voor gezien. Paco staat daarentegen nog bijna een kwartier met een zorgelijke blik te kijken of hij nog ergens een glimp kan opvangen van dit achtste wereldwonder!

Dit voorval herhaalt zich bijna iedere dag en het is geweldige katten- en galgotelevisie!
Meneer Eekhoorn laat zich zelfs een aantal keren zien als wij het paadje naar ons huisje oprijden;
hij steekt dan over, kijkt nog even om en verdwijnt dan in de struikjes of in een boom.
Meteen hangt Paco dan in je nek om er niks van te missen!

Maar goed, zodra het live-spektakel voorbij is, gaan wij weer verder met plannen. We hadden het geluk dat het bijna iedere dag enorm goed weer was en dat we vlakbij diverse wandelroutes zaten die keurig waren aangeven en (voor mij én Sol niet geheel onbelangrijk) ook voorzien waren van diverse bankjes!
Zelfs vanuit ons huisje liepen we zó de natuur in, maar de mooiste tochten hebben we toch wel gemaakt door de prachtige en imposante rotsformaties die op zo’n kwartiertje rijden van ons dorpje lagen. Zelfs daar was het heerlijk rustig en kon Sol lekker los mee hobbelen terwijl Paco aan de lange riem meeging.
Dat laatste was soms amper nodig, want de route voerde ons soms door zó’n smalle rotsspleten, dat het gewoon onmogelijk was dat Paco ook maar de kans zou krijgen om naar links en rechts af te dwalen!

Manlief is gezegend met een lichte variant van claustrofobie en had het op sommige punten zwaar:
de rotswanden waren zo dicht opeen dat je er soms zijwaarts doorheen moest en als je echt pech had, dan moest je een stukje door het donker! Dat was ook voor Paco en Sol nieuw, hoe zouden zij daar op reageren?
Gelukkig bleken zij totaal niet onder de indruk van pikdonkere, smalle ruimtes; sterker nog: ze leken het wel leuk te vinden, zo samen op avontuur!
De beste variant was: manlief voorop (zodat hij snel kon doorlopen), Sol erachteraan, Paco vóór mij en ik als laatste.

De enige keer dat dit niet helemaal ging zoals gepland was tijdens een lange doorgang van bijna 200 meter in het donker. Dit was voor manlief te gortig en hij zou een andere route nemen die óver de berg liep terwijl ik met Paco en Sol de spannende route zou nemen.
Het leek mij wel verstandig om in dit geval Sol áchter mij te laten lopen, ook omdat het onmogelijk was om elkaar te passeren in het geval van tegemoetkomend verkeer in de rotsspleet. Die mensen zouden zich vast en zeker een hoedje schrikken als er opeens een zwart, harig monster uit de duisternis op zou doemen!
Helaas lette ik niet goed op; ik was nog wat aan het prutsen met de zaklampfunctie op mijn telefoontje toen Paco vond dat het allemaal wel heel lang duurde. Hij drentelde de smalle spleet al in en Sol volgde hem op de voet…ehh…poot in dit geval!
En Sol is een hond van vaste gewoontes, dus tja…HIJ moest voorop, net als anders! Hij wrong zich voorbij Paco, wat amper lukte en toen pas voelde ik een rukje aan de riem rond mijn middel. Paco was aan het einde van de lijn en stond stil. Ik riep hem terug en hij kon zich nog nét omdraaien (lang leve de dunne galgo!) in de smalle gang en drentelde terug, maar Sol had deze luxe niet. Na drie pogingen zag ik plots zijn kont achteruit de ingang uitkomen, de enige manier om weer terug mijn kant op te komen!

Daarna ging het gelukkig beter: Paco met korte riem voorop, ik erachteraan en Sol volgde op de voet. We kwamen niemand tegen, maar op een gegeven moment werd de doorgang wel héél laag en héél donker.
Je zou de passage net kunnen nemen door heel erg door je knieen te gaan en zo een paar passen te zetten, maar met mijn lijf (dat aardig vol braces en ander ondersteuningsmateriaal zit), was dat onmogelijk.
Teruggaan wilde ik ook niet, want de route die manlief nam over de berg was voor mij niet haalbaar. Dus dan maar op mijn billen gaan zitten en zo wat proberen te schuiven.

Dat ging met veel moeite totdat mijn zaklamp uitviel en ik precies op dat moment mijn hand op iets glads en glibberigs zette.. Aargh!
In een reflex duwde ik Paco weg, viel achterover tegen Sol aan en deed verwoede pogingen mijn zaklamp weer aan te krijgen. Toen dat eenmaal gelukt was zag ik dat ik ….een stuk klimtouw vast had gehad dat was achtergelaten!
Opgelucht en enigszins beschaamd schoof ik door en trok me met behulp van Sol (handig, zo’n stevig formaat hond!) open hobbelde door naar de uitgang.
Daar stond manlief al met een rood gezicht van de inspanning te wachten.
Mét de rugzak met een hapje en drankje voor onderweg voor ons én de hondjes.

En laat deze rugzak nu voor een enorm loyaliteitsconflict zorgen bij smulpaap Sol!
Want in de rugzak (gedragen door manlief), zaten volgens hem een onuitputtelijke voorraad Hemelse Lekkerheden en Goddelijk Water.
Reden genoeg om daar dichtbij in de buurt te blijven, zeker gezien het feit dat de pauzes wat veelvuldiger worden aangezien ik wat minder verre afstanden kan lopen. En iedere keer als De Tas opengaat, komt er als bij toverslag ook iets lekkers uit voor de honden.
Dat was prima bij de twee rustmomentjes die we op kortere en makkelijkere stukjes pakken, maar bij vijf of zes is het wel een beetje overdreven.
Maar één blik op die verwachtingsvolle snoet van Sol (en Paco ook, maar die kan zich op zo’n bankjes-uitrustplek ook prima vermaken door wat rond te snuffelen en in de verte te zitten turen…) en dan komt er toch maar weer een klein stukje gedroogde kip of iets uit wat met één grote hap-slik-weg beweging wordt weggetoverd.

Zodra we dan weer in beweging zijn loopt manlief meestal voorop, op de voet gevolgd door Sol. Ik loop een stukje daarachter met Paco aan de lange lijn. Op een bospaadje is dat ook geen enkel probleem:
Sol kijkt af en toe even om om te kijken of de helft van zijn roedel er nog is en loopt dan weer netjes bij manlief. Bij een bochtje in de weg blijft Sol staan tot we weer in beeld zijn en sprint weer door.

Echter, op een bochtig parcour tussen rotsblokken door raakten we elkaar om de paar meter uit het zicht en dat waren de momenten dat Sol verscheurd werd door twijfel: volgt hij het baasje (met De Tas) of wacht hij tot ik in het zicht kom?
Bij te lang wachten gebeurde het meest verschrikkelijke: hij zag mij niet én De Tas niet!
De horror!
Na veel getwijfel sprintte hij heen en weer om toch maar een glimps van beiden op te kunnen vangen!

Maar De Tas wist hem ook te overreden om dat zéér enge trapje met van die metalen treden af te gaan: hoe goed we hem ook begeleidden en aanmoedigden, hij durfde er niet vanaf.
Hoog gepiep steeg op uit de kloof en echode tegen de rotswanden. En tja…hem “eventjes” optillen is ook niet iets wat je zomaar doet!

Net toen ik bedacht dat we dan maar terug moesten gaan, haalde manlief onder aan het trappetje De Tas van zijn rug om even een slokje water te pakken.
Sol zag dat, twijfelde geen moment en stapte vastberaden en met zijn blik gefixeerd op De Tas zó de trap af en sprintte naar manlief.
De moed van Sol gaat door de maag!

Zo hebben we een aantal geweldig mooie stukken natuur gezien en bij thuiskomst in het huisje werden we vaak eerst verwelkomd door Meneer Eekhoorn op het bospad en Maus voor het raam!
Dat is gezellig thuiskomen!

Daarna was het een eenvoudig hapje eten, lekker uitrusten (met Maus bovenop me, want die had nog wat aandacht in te halen natuurlijk!) en ‘s avonds keken wij een filmpje terwijl Paco en Sol in een diepe, diepe slaap waren.
Sol droomde volgens mij van een goedgevulde, onuitputtelijke voorraad lekkers in De Tas en Paco droomde van boomkonijntjes!

En wij? Wij dromen al weer van onze volgende vakantie naar het prachtige Luxemburg, mét Paco, Sol en Maus! In een ander huisje, met een andere prachtige omgeving om te ontdekken en nieuwe avonturen om te beleven!

Lonneke