Verschillende angsten bij een hond

Er zijn veel soorten angsten, de een is niet te vergelijken met de ander. Het is eigenlijk teveel om te beschrijven of te benoemen.
De honden uit Spanje of andere zuidelijke of Oostbloklanden durven, wanneer ze in Nederland zijn, heel vaak niet door een deur of schieten weg als ze een bezem zien of ineens een aai over de kop krijgen.
Als dat het geval is dan is het voor de meesten, die bekend zijn met de buitenlandse honden, een ‘makkie’.
Ook zijn er honden die uit de bus komen of op Schiphol de bench uit en met een flinke kwispelstaart en vol vrolijkheid Nederland binnen stappen.
De honden hieronder beschreven zijn gelukkige honden geworden, honden waarvan ik dacht “dit komt nooit meer goed”.

In 2006 kwam Calvina in opvang, ze was al 2 x geadopteerd geweest.
Calvina verstopte zich in kasten, gooide eerst de kasten leeg en ging in een hoekje liggen. Het liefst in een slaapkamerkast, want dat was nog rustiger en verder weg van het huiselijke leven.
Of ze rende alleen maar de trap op en af, op en af. Ze klom in de tuin tegen muren en schuttingen om te ontsnappen.
Als er een dichte deur was beet ze tot bloedens toe haar tanden kapot op de deurknop. Eenmaal lag er zelfs een hele tand voor de deur op de grond.
Maar vooral bewegende lichten, dat gaf bij haar doodsangsten. ‘s Morgens om half 5 begon het al, denderende vrachtwagens langs het huis en Calvina vloog in paniek tegen alles op, want ook door de gordijnen zijn de koplampen te zien.
Het vreemde van dit hele verhaal is dat tijdens wandelen, op een losloopgebied voor honden, een keer de riem uit mijn hand werd gelopen door twee rennende honden en Calvina daar los liep en de grootste schik had en steeds even met haar neus tegen mijn hand aan kwam. Ik heb haar na een tijdje op het gemakje aan kunnen lijnen. Maar zo zag ik twee verschillende honden, de vrije blije hond en de angstige huishond.
Calvina is geadopteerd en heeft tot zeer hoge leeftijd mogen wonen in een huis in België, aan het eind van een doodlopende weg waar geen [zwaar]verkeer komt. Calvina heeft geluk gehad.
(helaas kwamen door dementie haar oude angsten weer boven in de laatste maanden van haar leven)

Wanneer Eliza in opvang komt is het een hele verandering betreffende angst.
Eliza wilde heel graag in een bench, die hier normaal niet in huis staat. Ze ging steeds achter de bank liggen, dus haalde ik er een uit de schuur en had deze half achter de bank neergezet, waar ze dankbaar gebruik van maakte. Die bench gaf haar een veilig gevoel.

Yoda is ook nog vaak in mijn gedachten. Hij heeft zichzelf na vier jaar weten te bevrijden van zijn 1 meter ketting, zonder afdakje binnen bereik of iets tegen de hete Spaanse zon of slagregens. Bekogeld met stenen door langslopende kinderen.
Zijn vrijheid heeft hem een gebroken kies op geleverd, vanwege het doorbijten van zijn ketting en op een loopje verdween hij in de bergen. Twee vrouwen met een kattenpension die in de buurt woonden hadden Yoda in veiligheid gebracht.
En toen was hij in Nederland en dan kan je niet 4 jaar van je af schudden.
Hij was zo gewend om binnen een straal van 1 meter rondjes te lopen. Vooral als hij stress had kon ik hem niet uit die modus van rondjes draaien af krijgen.
Yoda is op behoorlijke zware homeopathische middelen gezet en na adoptie heeft hij deze zelfs nog een hele tijd gekregen.
Het gaat nu heel erg goed met Yoda.

Laura is een hond die panisch werd als ze maar dacht of voelde dat er een riem aan haar hing.
Na weken oefenen lukt dat aardig, maar o wee als je de riem vastpakte. Al was de riem meters lang, zodra de lijn aangeraakt werd dan gooide ze zich achterover en kwam op haar rug terecht. Echt doodeng dit soort capriolen.
Laura is geadopteerd en geniet van haar wandelingen, reist met trein en bus, rent naast de fiets en hardlopen met baasje is helemaal top.
Alleen waar het druk is vindt ze nog steeds niet fijn en buiten laat ze zich na een paar jaar nog steeds niet ‘pakken’.

Toen was daar pupje Cher. Met drie maanden kwam ze in asiel PAWS en al vol angsten voor de mens .
Met vijf maanden jong kwam ze naar Nederland in opvang.
Maanden heeft dit meisje haar poep en plas laten lopen zodra ze een tuigje of halsbandje om kreeg. Buiten lopen was het ergste van het ergste. Mee in de auto was een half jaar lang iets vreselijks, ze poepte, plaste en moest steeds spugen.
Veel geprobeerd om dit te verbeteren, maar het bleef hetzelfde. Totdat ik een uur voor vertrek met de auto een Calmsure pilletje gaf, vanaf die tijd ging het in de auto met sprongen vooruit.
Cher is geadopteerd, loopt heerlijk door de bossen te rennen en gaat mee op de paardenbok.

Anneke