Adoptie Finn

Met 2 bejaarde honden in onze roedel zei ik regelmatig tegen Pascal dat als er eentje (of beiden) zou wegvallen dat ik er zelf geen nieuwe hond bij wil. Nee echt niet en ik had ook niet mijn vingers gekruist op mijn rug.
Voorheen hadden we altijd 2 opvanghonden tegelijk maar door de grootte van eigen roedel kon dat
niet meer. Het is anders niet te doen met uitlaten en ook qua financiën zit er een limiet aan.
Dit zijn allemaal verstandige gedachten, wetende dat de bejaarden van ons hun langste tijd hebben gehad. Opa Darcy en Tatì zijn 13/14 jaar en het is logisch dat je denkt dat de oudjes het eerst gaan.
Ook onze podenco Oos kon ons ontvallen want bij hem was een zeer agressieve tumor weggehaald
en hij onderging chemotherapie. Met bijzonder goed resultaat!

Een harde les overkwam ons in september, toen mijn zeer geliefde galgo Huubje onverwachts ingeslapen moest worden nadat er vergevorderde botkanker bij hem was geconstateerd.
Ruim 7 jaar jong. Een mokerslag.

Het verlies van deze bijzondere jongen zorgde er bij mij niet voor dat ik verlangde naar een nieuwe hond. Maar gaandeweg merkten we dat onze muurbloem, Cuby, een galgomaat miste. Vanwege zijn ingetogen, bescheiden karakter merkten we dat niet meteen. Cuby is bij ons gekomen als zeer bange hond (zacht uitgedrukt) en het heeft 5 jaar geduurd voor hij op het punt kwam waar hij nu is. In april hebben we hem 6 jaar en pas sinds kort komt hij naar ons toe voor een aai of knuffel. Hij komt op de bank naast mij liggen, zelfs zo dichtbij dat ik wat bekneld zit maar niet beweeg want HIJ is uitzichzelf naar mij toe gekomen! Regelmatig kijken we elkaar aan of fluisteren ‘kijk eens’ als we zien dat Cuby dichtbij komt of zelfs een beetje vrolijk staat te kwispelen.

Cuby

In de maanden na het overlijden van Huubje viel tijdens wandelingen met andere galgo’s op dat Cuby uitbundig ging doen. Heel hard op andere galgo’s afrennen, nog net zonder op te stijgen want zijn staart was net een helicopter. Meestal merk ik aan hem wanneer er andere galgo’s in de buurt zijn want dan gaat hij in plaats van achter mij, naast mij dribbelen en piepen. Het begon anderen ook op te vallen en wetende dat galgo’s graag samen zijn besloot ik na te denken of we een galgo vriend voor hem moesten gaan zoeken. Cuby kan prima met onze andere honden overweg, maar hoogbejaarde galgo dame Tatì biedt hem geen galgo-feeling meer. Ze is meer op zichzelf en duldt geen gedoe om zich heen.
De podenco’s zijn meer op zichzelf. Einzelgängers, freelancers. Ook de whippetmixjes Wickie en Juul hebben hun eigen stijl en zijn vaak te ruig in alles voor Cuby, ‘het braafste jongetje van de klas’.

Nog in diepe rouw om Huubje voelde het raar om te kijken naar andere honden en iets van enthousiasme te voelen. Geen verraad want een vervanger vinden zoals Huubje is onmogelijk.
Maar een andere ziel helpen is natuurlijk heel mooi. Het rondkijken is zenuwslopend, dat is voor een volgende opvanghond vaak al zo moeilijk. Laat staan het zoeken naar een ‘eigen’ hond. Het aanbod is
zo enorm groot, de ene hond nog dringender dan de ander.

Ik voelde me altijd al aangetrokken tot zwarte galgo’s, en helemaal als ze witte haartjes op hun snoet hebben. Uiterlijk zou er niet toe moeten doen maar nadat ik een aantal jaren geleden bij een transport in Tricht kennismaakte met Scooby galgo Oscuro in het echt…. hoopte ik zelf ooit zo’n spetter te mogen adopteren.
En zo viel mijn oog op Finn, eerst alleen met zijn chipnummer op de website van Scooby. Door allerlei omstandigheden kwam er maar geen duidelijkheid of hij met katten kon, en in de tussentijd bleek langzitter Tudor dringend een opvangplek nodig te hebben.
Lang verhaal kort, vlak voor kerst kwam het transport met Tudor èn Finn naar Nederland. Na enkele weken bleek Tudor toch niet met katten te kunnen samenleven en vonden we een ander opvanggezin voor hem (hij is nog ter adoptie).

Finn bij Scooby
Tudor en Finn

Finn bleek helaas ongelofelijk bang, dat was een tegenvaller want voor Cuby zou ik geen bange maat gekozen hebben. Dus de twijfel sloeg toe.
Terwijl Finn zich meer ontwikkelde, twee stapjes vooruit, één stapje terug, kwam door omstandigheden oudgediende ex-opvanghond Bilbo bij ons terug in de opvang. Een uitbundige, vrolijke clown en ik was benieuwd of Cuby daar blij van werd.
In tegendeel, onze oudjes werden chagrijnig van die spring-in-het-veld maar ook Cuby vond het hoogst onprettig. Dat lompe speelse gedoe is niks voor een nette meneer die rustig op de bank ligt te doezelen.
Inmiddels hadden we al besloten om Finn te adopteren, omdat hij een geweldige hond is maar ook omdat het nadenken, zoeken en piekeren tot rusteloosheid leidt. We zien hem vooruit gaan, zijn karakter komt steeds meer tot uiting en hij ligt goed in de groep.
Vlak voor Bilbo naar een ander opvanggezin vertrok deed galgo Harry zijn intrede bij ons. Een lieve, rustige galgo heer met een prachtige zwarte ruwharige vacht. Harry is zeer mensgericht en ontzettend lief. Als de bank al vol was probeerde hij via de rugleuning naar je toe te klauteren om zich vervolgens gewoon te laten zakken, ongeacht wie daar al lag. Cuby vond dat onbehoorlijk en kon dit vrijpostige gedrag niet waarderen. Een snauw en dan stapte hij van de bank af om af te druipen voor Harige Harry. (Harry is inmiddels geadopteerd).

Natuurlijk hebben we bewust voor Finn gekozen, het is gewoon mooi om te zien hoe Cuby op andere honden met een open en vrij karakter reageert, het bevestigt de juiste match met Finn. Ze liggen vaak bij elkaar, waarderen elkaars beleefdheid en wonder boven wonder spelen ze met elkaar! Ik heb van de week voor het eerst in bijna 6 jaar tegen Cuby geroepen ‘Cuby hou eens op!’ omdat hij joelend, blaffend en stampvoetend Finn stond uit te dagen om te ravotten. Het was al laat op de avond anders had ik ze laten gaan hoor.

Zo zie je maar hoe een juiste match ontstaat, ongeacht wat je van te voren allemaal denkt te weten.
Een rustige verlegen hond zou een vrolijkerd erbij moeten hebben en vaak is dat ook zo. Maar mister Cubes heeft ons geleerd dat er uitzonderingen op de regels zijn en in dit geval is het een hele mooie grote zwarte ‘uitzondering’
Finn betekent wit, blank en blond en gezien de immense populariteit van die naam wilden we liever een andere naam voor ons nieuwste roedel lid bedenken. Omdat hij nog zo bang is en al wel zijn naam kent hebben we gekozen voor Vinnie. Wij zijn er blij mee want in mijn favoriete muziekgenre zijn er meerdere artiesten met deze naam. En Vinnie, die merkt het verschil niet.
De hondenpenning met zijn nieuwe naam èn toepasselijke muzieknoten is besteld.


Vinnie is lekker thuis, voor altijd.

Miranda