Vos wordt beste vrienden met rescue greyhound.

Toen een boer een babyvos in zijn akker zag, ging hij naar het huis van zijn buurman om hun wapen
te lenen, zodat hij het dier kon schieten. Gelukkig voor de vos was de buurman niet thuis, dus belde
de boer een plaatselijke reddingsgroep om de vos te verwijderen.
De babyvos in het veld kreeg een tweede kans op het leven dankzij Sydney Fox Rescue, een organisatie
die babyvossen redt en huisvest. Sydney Fox Rescue zal de vossen onvruchtbaar maken, vaccineren en microchippen, ze vervolgens in speciale omgeving houden en ze nooit weer vrijlaten in het wild.
Ze worden in Australië beschouwd als een “plaag”, omdat ze verantwoordelijk zijn voor het doden van een groot aantal inheemse dieren in het wild. In plaats van vossen op humane wijze te verwijderen, heeft de Australische regering een plan voor de bestrijding van de vossen ingevoerd, met inbegrip van programma’s voor het afschieten. De overheid moedigt ook individuen aan vossen die ze tegenkomen op hun privé-eigendommen te doden.
Toen de babyvos – met de naam Willa – arriveerde, behandelde het team van Sydney Fox Rescue haar voor verlamming door een teek, waarna ze ondergebracht werd bij Sugarshine Sanctuary, een dierenopvang in het noorden van New South Wales, Australië.
Willa begon Isabel (Izzy) de windhond in de opvang te volgen.


Net als Willa was Isabel aan de dood ontkomen. Ze was een ‘mislukte’ race-windhond en omdat ze
niet langer waardevol was voor de race-industrie, had haar eigenaar haar naar de dierenarts gebracht om haar te euthanaseren. Een vrouw hoorde de eigenaar praten met het personeel van de dierenarts
en stond erop Isabel mee te nemen naar de dierenopvang. Na te zijn gered, werd Isabel geadopteerd door Kelly Nelder, de mede-oprichter van Sugarshine Sanctuary. Isabel vond Willa meteen leuk en hun vriendschap bloeide op. “Isabel heeft een zeer zachtaardige en tolerante aard,” vertelt Nelder.
“Ze laat Willa helemaal over haar heen springen, steelt haar eten en kruipt tegen haar buik.”

Op Willa’s eerste dagje naar het strand was zij aanvankelijk nogal bang. Zoals Nelder uitlegt,
verbergen vossen zich graag undercover, dus buiten op een open vlakte is beangstigend.
Maar Isabel bleef bij Willa’s kant en zorgde ervoor dat haar vriendin van het strand genoot. “Isabel is een zeer snelle hardloper, maar ze vertraagde haar tempo en liep in de buurt van Willa”, zegt Nelder. “Kort daarna waren ze samen gaten aan het graven en stoeiden in de duinen.”

Willa is dol de strandavonturen met Isabel, maar haar favoriete activiteit is sluipen op Isabel en proberen haar staart te stelen. “Het heeft een eindeloze fascinatie voor haar”, zegt Nelder. “Ze sluipt achter haar, kijkt een tijdje naar haar staart, neemt een aanloop en als zij haar staart vastpakt, probeert ze het net als met speelgoed naar haar verborgen plek te brengen, Willa lijkt zich niet te realiseren dat Isabel’s staart aan haar vast zit!” Daarentegen houdt Isabel ervan Willa’s hele hoofd in haar mond te stoppen en het zachtjes vast te houden, vooral wanneer Willa te druk doet.

Wanneer ze binnen zijn, kruipen Willa en Isabel bij elkaar, en Isabel likt het hoofd en
de buik van haar vosvriendin.

Een ongediertebestrijdingsorder heeft het voor individuen illegaal gemaakt om vossen als huisdieren
in New South Wales te houden, en andere Australische staten hebben een vergelijkbaar beleid.
Gelukkig was Willa vóór het verbod geregistreerd als een huisdier, dus zij is vrijgesteld en kan blijven wonen in het Sugarshine Sanctuary.
“Er zijn geen slechte dieren”, zegt Nelder. “Ja, wilde vossen kunnen dodelijk zijn voor dieren in het wild, maar als ze in een beschermde omgeving worden gehouden en goed verzorgd worden, zijn ze niet langer een bedreiging maar zijn het mooie, grappige dieren met veel persoonlijkheid. Ze moeten niet worden gedood alleen omdat ze als vos zijn geboren, maar helaas betekent de huidige plaagbestrijding precies dat. ”
Gelukkig voor deze bijzonder vriendschap kan niemand de twee uit elkaar halen.


Bron: