Dagboek van een bange Galgo – De vijfde week

Zaterdag 27 oktober

Al die tijd had Yolo dag én nacht zijn veiligheidstuig aan. Het gaf hem een ‘beschermd’ gevoel en voor mezelf was het wel eens handig om hem bij het handvat beet te kunnen grijpen wanneer hij in paniek raakte of uit angst weigerde mee de kamer in te komen of zo. Maar sinds een paar dagen ben ik begonnen met ’s avonds voor het naar bed gaan zijn tuig af te doen. Dat vond hij in eerste instantie
heel eng, het geklik van de sluitingen en dan nog over zijn kop heen. Ik denk ook dat hij zich ‘bloot’ voelde, want hij bleef zich de eerste keer steeds uitschudden en langs mij en Moos schurken met
dat lange, magere lijf haha.

Toch vindt hij het nu wel lekker. Wanneer hij op zijn matrasje naast ons bed gaat liggen rekt hij zich helemaal uit en vindt hij het heerlijk als ik met rustige bewegingen over zijn hele lichaam wrijf > kop, oren, hals, rug, buik, poten, staart … ik mag overal aan zitten, hij geniet ervan. Hij durft zich aan mij
toch al behoorlijk over te geven, zoveel vertrouwen heeft hij wel in mij. En daarna wenst hij, zoals
een echte galgo betaamt, lekker ingestopt te worden onder zachte dekentjes en een kussen onder
zijn hoofd.

Zondag 28 oktober

Vannacht is de wintertijd ingegaan. Dat betekende voor heel veel mensen dat ze een uur langer
konden slapen. Maar dieren kunnen geen klok kijken, die hebben een biologisch ritme, dus …
werden de honden op hun normale tijd wakker, want er moest gewoon geplast en gepoept worden. Derhalve liep ik om half zes -nieuwe tijd- al buiten. Brrrr … het was ook voor het eerst weer heel erg koud met slechts twee graden. Yolo heeft nog geen grammetje vet op zijn spichtige lijf, dus vond het dan ook geen bezwaar dat we daarna nog lekker terug naar boven gingen om nog even op te warmen onder de dekens.

Maandag 29 oktober

Aan het eind van de middag ging René de honden uitlaten, omdat ik stond te koken. Ook Yolo ging
mee. Dat gaat steeds beter. De eerste paar keren durfde Yolo dan niet te gaan zitten poepen, maar
ook dat doet hij nu gewoon. Het zijn van die simpele dingen die elke keer een beetje beter gaan.

Dinsdag 30 oktober

Wij zijn een beetje ‘aparte mensen’ … we hebben een ruime huiskamer, maar zitten er vrijwel nooit.
T.v. kijken bijvoorbeeld doen we zelden, maar als we het doen dan alleen in de serre, op een antiek bankje, lekker knus bij de kachel. De grote t.v. in de huiskamer staat dus vrijwel nooit aan.
Dat beseften we pas toen van de week onze jongste zoon zijn gameconsole beneden had gezet om
een nieuw spel te spelen. Op het moment dat de t.v. aan ging wist Yolo helemaal niet wat er gebeurde, al die beelden en geluiden, hij schrok ervan. Dat was weer even een paniekmomentje. Hij ging bij de kamerdeur staan, omdat hij het liefst naar boven wilde vluchten. Pas nadat hij het een poosje had aangekeken en blijkbaar begreep dat er niemand uit dat scherm zou stappen, ging hij terug op de
bank, maar erg op zijn gemak was hij niet. Ach, hij zal er ooit wel aan wennen.

Woensdag 31 oktober

We lagen al enige tijd op bed toen er ’s avonds laat in de buurt iets van vuurwerk werd afgestoken.
Ik schrok er wakker van en keek meteen naar Yolo die naast me op zijn eigen matras lag.
Omdat onze Stroebel altijd zo vreselijk bang was, verwachtte ik dat Yolo ook wel in de stress zou schieten. Maar hoe angstig hij voor van alles is, op de knallen van het vuurwerk reageerde hij nauwelijks. Hij keek mij aan (omdat ik rechtop in bed was gaan zitten), maar legde zijn kop weer
neer en sliep verder. Rare hond. Ik hoop wel dat dat zo blijft tegen de tijd dat oud & nieuw nadert.

Donderdag 1 november

Bij een voormalige buurvrouw kon ik een babybedje ophalen. Dat leek mij ideaal, omdat de honden liever wat hoger liggen in plaats van op de grond. Dus ik dat ding naast ons bed neergezet in de veronderstelling dat het een succes zou zijn. Nou, niet dus ! Yolo weigerde erop te gaan liggen,
vond het een doodeng geval. Hij ging van ellende maar aan de kant van René op het matrasje op
de grond liggen en vond het zelfs prima dat manlief hem ging aaien, alles beter dan op het bedje moeten liggen haha.

Vrijdag 2 november

Het babybedje maar weer weg gehaald, want Yolo’ke was helemaal van slag, omdat hij niet aan mijn kant heeft kunnen slapen. ’s Avonds was hij blij dat alles weer normaal was.

Voor onze prinsjes liggen er altijd fleecekleedjes en kussentjes op de matrasjes. Nu was er een kussentje afgerold en Yolo pakte het tussen zijn voortanden op en legde hem terug op het matras. Blijkbaar lag het niet naar zijn zin, want hij pakte hem weer, draaide hem om en trok hem naar de
plek waar hij hem wilde. Daarna nam hij het dekentje tussen zijn tanden en legde dat over het kussen heen, pas toen het naar zijn zin was ging hij met een diepe zucht liggen.
Ik heb ademloos naar hem zitten kijken hoe precies hij dit allemaal deed. We hebben nog nooit eerder een hond gehad die zo netjes en beheerst zijn bedje in orde maakte.

Nicole