Dagboek van een bange Galgo – de zestiende en zeventiende week

Zondag 13 januari
Nadat we in de speeltuin geweest waren reden we naar huis. Omdat het wat nattig en koud weer was, hadden alle honden een jasje aan gekregen. Yolo had zijn tuig óver zijn jasje aan, dus die moest eerst af voordat hij zijn jas uit kon. Hij schudde zich eens flink uit en gaf aan dat ik hem even stevig over zijn hele lijf moest aaien. Nadat ik dat gedaan had vloog hij, zonder zijn tuig opnieuw aan te hebben, de kamer in en plofte op de bank. Lekker in zijn ‘blootje’. Al die tijd loopt hij al hele dagen met zijn tuig om (de eerste maand zelfs ook ’s nachts), maar hij vindt het zonder toch ook wel prettig. Dus vanaf nu misschien wat vaker dat tuig af doen, als dat zo uitkomt (en verantwoord is)

Maandag 14 januari
Gisteren had ik de bedden verschoond en meteen de hoesjes van een paar sierkussentjes eraf gehaald en in de was gedaan. De kale kussentjes lagen op een stoel in de slaapkamer. Vannacht had ik wel wat geritsel gehoord, maar er verder geen acht op geslagen. Toen de wekker was gegaan en ik mijn bedlampje aanknipte begreep ik wat dat geluid geweest was … Yolo had één van de kussentjes gepakt en had het ding op zijn gemakje helemaal uit elkaar liggen trekken. Een grote, witte pluis hing nog aan zijn lip. Maar die jongen keek me zo lief aan en zijn start wiebelde zo enthousiast dat ik er alleen maar om kon lachen en hem een dikke kus op zijn kop gaf. Wat een boefje. Geruisloos heb ik die pluis van zijn kin gehaald en de rommel opgeruimd.

Dinsdag 15 januari
Moos, Dirk en Cuqui weten het al … als er voor het hekje van de voortuin een toetertje klinkt van een scootmobiel, dan moet je zorgen dat je zo snel mogelijk bij de voordeur staat, want anders rijdt ze al weg. Cato woonde eerst een straat achter ons, maar is nu verhuisd. Toch rijdt ze nog een paar keer per week voorbij om te kijken of de hondjes trek hebben in wat lekkers, want dat vindt ze leuk. Zo ook vandaag. Moos en Dirk schoten overeind bij het geluid en Yolo keek verbaasd wat er aan de hand was, maar dribbelde achter de andere jongens aan naar de deur. Na door een klein kiertje gecontroleerd te hebben of het hek goed dicht zat, deed ik verder open en konden ze naar buiten. Van een afstandje keek Yolo toe hoe de anderen een hondenstripje kregen. Steeds een beetje dichterbij tot hij vlakbij het hekje stond. Cato stak zonder hem aan te kijken haar hand uit en Yolo hapte zo het stripje uit haar hand. Stomverbaasd keken wij elkaar aan. Ze glunderde ervan, ze had de eer de eerste vreemde te zijn waarvan hij iets aanpakte.

Woensdag 16 januari
Elke ochtend om een uur of half vier maakt manlief voor alle hondjes een boterhammetje met smeerworst klaar. Yolo houdt niet zo van dat gedrang bij het aanrecht, dat is te spannend, daarom blijft hij dan nog boven bij mij (ik ben nooit zo snel beneden). René legt zijn boterhammetje dan in het oventje, zodat Moos hem niet kan pikken. Wanneer Yolo zijn tuig om heeft om uitgelaten te worden, krijgt hij toch eerst zijn brood van mij, dat weet hij. Maar vandaag was ik wat vlotter en stond Yolo al snel tussen de andere honden in de keuken te ‘dansen’. Pok-pok-pok deed zijn staart tegen de kastdeurtjes, zo hard stond ie te zwiepen. René zei niks, keek hem niet aan en nu pakte hij gewoon het brood van hem aan.

Vrijdag 18 januari
Mijn lijf deed zeer en ik was heel moe, dus ging ‘een paar minuutjes’ op de bank in de serre liggen. Anderhalf uur later werd ik wakker, omdat Wiep tegen me praatte “Mam, kijk nou hoe je erbij ligt !”
Ik lag op mijn linker zij met opgetrokken knieën. In mijn knieholtes lag Yolo, zijn lijf tegen mijn billen aan en met zijn kop op mijn heupen. Bovenop mijn rechter zij lag Kees languit te slapen en Toet lag er vlak boven op de rugleuning van de bank. In de holte van de elleboog van mijn linkerarm, die een beetje schuin voor mij uit lag, lag Kip als een soort vloerkleedje breeduit te maffen, lekker warm tegen mij aan.
Wat was dat heerlijk wakker worden. Ik wilde me niet eens bewegen om dit geweldige tafereeltje niet te verstoren. Zo uniek vond ik het.
(jammer genoeg heeft Wiep er geen foto van gemaakt)

Zondag 20 januari
Voor de tweede keer naar de hondenspeeltuin in Vlaardingen geweest. Drie keer raden wie er als eerste in de auto sprong … juist … die lange sprinkhaan. Hij had meteen door dat we wat leuks gingen doen. Vlakbij de speeltuin wilde hij al bij mij op schoot klimmen van enthousiasme.
Oeiiiiiii … veel vreemde mensen op de parkeerplaats (met husky’s en ‘sleeën’ op wielen), dat was eventjes een beetje paniek.
In de speeltuin was het druk, want het was prachtig weer, fris, maar met een zonnetje. Er waren heel veel andere windhonden op het veld. Een beetje overweldigend voor Yolo, maar hij werd wel uitgedaagd om een beetje mee te rennen en lekker rond te struinen met de anderen. Steeds kwam hij ons even opzoeken om zich ervan te verzekeren dat we er nog waren. Aan zijn hele houding kon je zien dat hij het naar zijn zin had.
Het was wel grappig, ik raakte in gesprek met de baasjes van galga Lara en de vrouw vertelde dat ze altijd het ‘Dagboek van een bange galgo’ leest en dat ‘die zwarte hond wel erg veel op Yolo leek’. Ze was blij verrast dat het DE Yolo bleek te zijn. Dat zijn leuke dingen om mee te maken.

Maandag 21 januari
3.00 uur, de wekker ging en manlief knipte zijn lampje aan. Yolo, die aan mijn kant naast het bed slaapt, stond op en dribbelde naar de andere kant en ging bij René staan die op het randje van het bed was gaan zitten. Meneertje wilde zomaar geaaid worden. Het was de eerste keer dat hij dit deed. Weer een stapje de goede kant op qua hechting met het baasje.
(Vanaf deze dag is hij dat elke ochtend gaan doen, goedemorgen groeten)

Dinsdag 22 januari
En ineens ging het sneeuwen en niet zo zachtjes ook. Zelfs hier aan de kust viel best een aardig laagje. Alles zag er zo sprookjesachtig uit, dus kleedde ik de jongens lekker warm aan en ging een stuk met ze wandelen. Ze vonden het heerlijk in de sneeuw, snuffelen/snuiven, rondrennen. Yolo natuurlijk nog niet, maar die huppelde naast me en maakte gekke spelbuigingen. Het was weer even genieten.

Vrijdag 25 januari
Manlief zijn vaste vrije dag. Nadat we in de ochtend wat boodschappen hadden gedaan was hij even op de bank gaan zitten en zette de tv aan. Yolo liep wat onrustig heen en weer, want hij wilde wel op de bank, maar Dirkie lag op zijn plek. René gebaarde dat hij naast hem kon komen liggen, maar dat was een stapje te ver. Ik ging een stukje verderop op de bank zitten en nodigde Yolo nogmaals uit om erbij te komen, maar dat wilde hij niet, het was niet de juiste plek. Op het moment dat wij allebei niet keken kroop hij toch ineens tussen Dirk en René in en legde zelfs zijn kop tegen zijn benen aan.
’s Middags deed Yolo het nog een keer, maar dan op de bank in de serre. Dit keer genoot hij zelfs van een uitgebreide oren-kroel-sessie.

Deze week heeft Yolo echt grote sprongen gemaakt, vooral in het contact met René.
Het lijkt wel of zijn zelfvertrouwen enorm gegroeid is vanaf het moment dat hij in de speeltuin los mocht. Misschien realiseerde hij zich dat wij altijd in de buurt zijn en er voor hem zijn als hij ons nodig heeft, dat wij zijn veilige haven zijn.

Nicole