Dagboek van een bange galgo – tweede helft veertiende week + vijftiende week

Maandag 31 december – Oudjaarsdag
Gelukkig bleef het redelijk lang rustig bij ons in het dorp. Natuurlijk werd er af en toe wel iets van vuurwerk afgestoken, maar het viel mee met de herrie.
Normaal gesproken ga ik ’s morgens tussen half acht en half negen al een eind met de honden
lopen, maar vandaag stelde ik dat uit tot vroeg in de middag, zodat ze zo laat mogelijk zichzelf
even goed ‘leeg’ konden maken, voordat het los zou gaan met de knallen.
Op weg naar het Roomse Duin hoorden we in de verte wel iets, maar het was niet beangstigend.
We hebben ook best lekker kunnen wandelen. Echter op de terugweg was het overal druk op straat
en liep er ergens een groepje jongens wat rotjes af te steken. Dit was geen goede combinatie voor
Yolo, hij raakte er behoorlijk gestrest van. Heel onrustig en schrikkerig.
In huis daarentegen viel het reuze mee. Alle honden lagen ongestoord te slapen en zelfs bij een harde knal achter in de poort was er weinig beweging te bespeuren.
Na het avondeten werd het pas echt een ander verhaal. Vanaf 18.00 uur mocht er afgestoken worden, dus ging het behoorlijk los in de wijk. Onze kinderen vonden vuurwerk vroeger ook geweldig en ik snap die lol ook heus wel, het is toch een beetje spannend tenslotte. Maar met een paar honden over straat moeten waarvan er eentje zich geen raad weet van ellende … tja, dat is niet grappig.
Op een bepaald moment kon ik geen stap meer zetten, omdat de lijn van Yolo helemaal om mijn benen gewikkeld zat en Yolo dus strak tegen mij aan stond. De touwtjes van de anderen waren erin mee gedraaid, dus voordat ik uit de knoop was duurde het wel even. Inmiddels was Yolo in paniek al in de lijnen aan het bijten. Hij wilde zichzelf bevrijden door alles kapot te knagen. Gelukkig was ik sneller dan hij en zijn we -na toch nog een rap plasje en poepje- gauw naar huis gegaan. Omdat Lokus teveel opgefokt was heb ik het ventilatieroostertje in de kamer dicht gedaan, dat scheelde enorm in volume van buitenaf.
De honden kregen vers vlees en zijn daarna eigenlijk vrij snel gaan slapen op de bank. Lichtjes aan, muziekje aan, tv aan (zonder geluid) voor wat bewegend beeld. Jongste zoon zou tot twaalf uur thuis blijven, dus konden wij een paar uurtjes naar vrienden. De buurman had aangeboden om na twaalven door het raam te kijken om de honden in de gaten te houden, omdat hij zelf toch op straat zou staan, zodat wij tenminste ook nog even konden wegblijven om te proosten op het nieuwe jaar. Om 1.00 uur kwamen wij thuis, ietwat angstig voor hoe we het huis zouden aantreffen, maar dat viel reuze mee.
Er was niks kapot, geen plas of poep in huis, alleen een paar honden die rustig waren gebleven en
zoals altijd blij waren om ons te zien. Hoera !

Dinsdag 1 januari
Rond half acht werden we wakker. René met zere handen, want die had hij verbrand aan een steekvlam uit een (carbid)melkbus. En ik een beetje brak (van vermoeidheid, niet van de drank), want ik was de dag ervoor 23 uur en een kwartier aan een stuk wakker geweest pffff. Met mijn pyjama aan schoot ik in een paar stevige stappers en een jas, want de hondjes stonden met gekruiste pootjes bij de voordeur.
Yolo wilde eerst niet mee naar buiten, bang voor wat er zou kunnen komen. Met lichte druk heb ik hem de deur uit moeten duwen. Buiten bleek het stil, dus liep hij uiteindelijk gewoon rustig mee.

Vrijdag 4 januari
René zat aan tafel een boterham te eten. Ineens zagen we een zwart koppie boven het tafelblad uit komen, zijlings van René. Neus recht vooruit en zijn rug schuin naar manlief gedraaid. We waren hoogst verbaasd dat Yolo uit zichzelf zo dichtbij kwam zitten. Ineens proestte ik het uit van de lach (echt, je had het moeten zien, het was hilarisch) … Zo stijf als Yolo erbij zat, zo soepeltjes bewogen alleen zijn ogen richting de tafel, alwaar een verpakking met kleine salamiworstjes op lag.. Die ogen puilden bijna uit zijn oogkassen. Een sliert kwijl sijpelde tussen zijn lippen vandaan. Toen René een worstje pakte schoof Yolo nog een klein beetje naar achteren, zijn richting op, om razendsnel wat aan te kunnen pakken.
Wat een portret !

Zondag 6 januari
Er zijn dagen dat Lokus letterlijk een zenuwenzeikerd is. Vandaag was zo’n dag. Tot drie keer toe de hele benedenverdieping moeten dweilen … *zucht*

Dinsdag 8 januari
Storm en springtij … altijd mooi om dan even op het strand te gaan kijken. Yolo en Moos mochten mee. Het strand was heel kort en er was allemaal (algen)schuim. Yolo keek zijn oogjes uit. Elke keer vind hij het nog bere-interessant. Na een half uurtje waren we wel uitgewaaid en compleet gezandstraald en gingen we weer lekker naar de kachel. Dat is zo heerlijk als je zo dichtbij de kust woont.

Donderdag 10 januari
Voordat wij gaan werken laat manlief altijd Cuqui, Moos en Dirkie uit en ik loop apart met Yolo.
De laatste dagen gaat Lokus, zodra hij zijn behoeften gedaan heeft, een beetje huppelen en springen over straat. Dan kijk ik hem aan en zeg “Sprintje trekken ?” … en dan rennen we vanaf het Tonnemanplein de hele straat rechtuit naar huis. Dan ben ik bekaf en Yolo heeft een glimlach op zijn bekkie.
Binnenkort echt maar eens naar de hondenspeeltuin met hem, want volgens mij is hij eraan toe om eens lekker los te kunnen rennen.

Vrijdag 11 januari
Wanneer René ergens rustig zit dan vindt Yolo hem niet eng en durft hij tegenwoordig steeds dichterbij te komen. Zelfs zo dichtbij dat hij aangehaald kan worden. Vandaag ook. René aaide hem en stopte weer. Yolo deed een grote stap naar voren en boog zijn kop om aan te geven dat manlief best nog even door mocht gaan. Op zo’n moment vallen bij ons de monden wagenwijd open van verbazing.

Zondag 13 januari
Een bijzondere ochtend. Misschien nog meer voor ons dan voor Yolo, want hij had het in het begin
niet eens echt in de gaten. Oh … ja … we (manlief, alle vier de honden en ik) waren naar de hondenspeeltuin in Vlaardingen gereden, zodat Yolo voor het eerst los zou kunnen. Vooraf waren wij best een beetje nieuwsgierig hoe hij het zou vinden en of hij wel bij ons in de buurt zou blijven en er niet als een haas vandoor zou willen gaan.
Eenmaal los op het veld (met nog wel een lange lijn aan zijn tuig om eventueel beet te kunnen grijpen indien nodig) bleef Yolo eerst nog een poosje staan en liep op normale afstand van mij met me mee. Hij had geen idee dat hij niet meer aan mij vast zat. Beetje bij beetje ging hij toch steeds wat verder van mij af, samen met de anderen. Ik moest hem echt stimuleren door zelf te gaan rennen om hem zo gek te krijgen dat hij een sprintje trok (zelf het ‘goede’ voorbeeld geven hahaha). Met zijn eigen roedel verkende hij het terrein, ons in de tussentijd goed in de gaten houdend.
Op een zeker moment kwam er een man met twee podenco’s (een grote en een kleine) het veld op. Zoals bijna altijd was er meteen een klik tussen de honden onderling. Yolo vond de grote wel erg leuk en toen die begon te rennen sjeesde Yolo er meteen achteraan, sprong zelfs achter hem over een stapel takken heen. Wij stonden echt even te genieten. Wat kan onze langpootmug toch hard (en volgens ons was hij nog niet eens op volle snelheid). Een volgende keer zal hij vast nog enthousiaster zijn, denken wij.
Het leuke was dat Yolo zelfs zo af en toe ‘beschutting’ bij René zocht en niet alleen aan mij geplakt stond wanneer het een beetje te overweldigend voor hem werd. Hij is vandaag weer enorm gegroeid in zijn ontwikkeling.

Nicole