Dagboek van een bange galgo – Yolo (week 1)

Dagboek van een bange Galgo – De eerste week

Inleiding
Nadat onze honden Mulata en Stroebel eind vorig jaar 20 dagen na elkaar overleden waren, hadden we besloten dat er geen hond meer bij kwam. We zouden gaan afbouwen naar uiteindelijk maximaal 2 honden. Cuqui is tenslotte al oud en dement en Moos en Dirk samen zou genoeg zijn. Echter daags na mijn verjaardag in augustus j.l. kwamen we terug op die beslissing. René had op Facebook een hond bij Ana (van Scooby) gezien die hem aansprak en die we best een plekje konden geven. Ik zou extra info gaan vragen, maar zag dat deze hond inmiddels gereserveerd was, dus het feest ging niet door. Maar nee, manlief vond dat we dan een andere hond wel een fijn thuis konden geven. Hij vertrouwde erop dat ik wel een goede zou weten uit te zoeken.

Dus ging ik naar de Scooby site. Door mijn jarenlange ervaring bij GreyhoundFriends wist ik wat ik zocht. Ik zou een lijstje maken met honden die al langer in de shelter zaten, mannetjes, zwart/donker en met een leeftijd vanaf ongeveer 4 jaar of ouder. De minst gewilde groep dus. En … ik begon te zoeken vanaf de letter Z, want ja, iedereen begint automatisch bij de A en bij letter G ben je dan waarschijnlijk al ‘jouw hond’ tegengekomen en maakt alles daarna geen kans meer. Uiteindelijk had ik alles doorgespit en een lijstje van achttien honden toen ik bij de eerste pagina aankwam. Toen bleek er dus een aparte site te zijn met ‘Galgos in special need’. Mijn doelgroep dus ! Briljant, had ik voor niks alles doorlopen haha. Het grappige was dat van de achttien honden die ik had opgeschreven er negen op die andere site stonden. Dus één van die negen moest het gaan worden. Dan ga je nogmaals de beschrijvingen lezen en vallen er vier een beetje af. Van de overgebleven vijf ging ik weer lezen en goed naar alle foto’s kijken. Er bleven er drie over. Junco, Osiby en Hobo.

Mailtje gestuurd naar GFNL voor meer info en eventueel alvast een aanvraag voor een kattentest, want het moest wel passen in onze bestaande dierenschare. Echter je  kan ‘maar’ voor één hond tegelijk info opvragen, dus wie heeft dan de voorkeur ? Zo moeilijk, omdat je weet dat als je voor de ene kiest er twee anderen gaan afvallen en nog langer daar moeten blijven. Een gewetenskwestie.

Toch was er eentje bij die mij niet losliet. De foto’s waren zo aandoenlijk, hij keek zo sneu en zat er zo zielig bij. Maar de doorslag werd gegeven door zijn prachtige ogen die me tot diep in mijn ziel raakten. Hobo ! Een mooie zwarte jongen van bijna vier jaar die al haast een jaar bij Scooby was.

Om een lang verhaal kort te maken … De kattentest was goed en de extra informatie dat hij ontzettend bang moest zijn schrikte ons niet af, dus hij zou het worden. We hebben nog dik acht weken op hem moeten wachten, maar op 29 september kwam hij dan eindelijk in Nederland aan. Hij heeft bij ons alleen een iets andere naam gekregen. Dezelfde klank, maar andere letters > Hobo werd Yolo.

Zaterdag 29 september 2018
Uit de Scooby-bus werd een van angst verstijfde hond gehaald. Hij mocht niet los, maar werd in een tuigje naar ons toe gebracht. Hij kreeg direct een goed passende halsband om en een goed veiligheidstuig aangemeten en met een lange riem aan mij vast gezet.

Na het tekenen van het adoptiecontract wilden we meteen naar huis gaan, maar Yolo liep niet mee, dus heb ik hem naar de auto moeten dragen. De lange lijn vastgezet aan een hoofdsteun, zodat hij bij aankomst thuis niet uit de auto zou kunnen schieten.
Thuis aangekomen wilde hij eerst de auto helemaal niet uit, dus er ook weer uit moeten tillen. Daarna liep hij wel redelijk snel achter Moos ons huis binnen. Hij wist niet wat hem overkwam. Voor het eerst in zijn leven in een huis. Alles was eng, dus hij kroop meteen een hoek van de kamer in en heeft daar een hele tijd gezeten. De andere honden, de katten en zelfs de kip kwamen bij hem kijken en dat vond hij prima, maar zodra René in de buurt kwam dan schoot hij in paniek alle kanten op. We hebben hem maar even met rust gelaten, zodat hij rustig kon acclimatiseren, want het is natuurlijk niet niks na een lange busreis, een autorit en dan al die indrukken van vreemde mensen, vreemde klanken/stemmen, vreemde omgeving, vreemde geuren enz.

Aan het eind van de middag een eerste wandelingetje gemaakt. Hij liep lekker met de andere honden mee, maar om de paar stappen keek hij schichtig achterom. Doodsbang voor alles en iedereen. Dan weet je ook meteen hoe belangrijk het is om een goed tuig te hebben, want zonder dat ding was hij waarschijnlijk al achteruit stuiterend en bokkend uit zijn halsband geschoten en foetsie geweest. Die lijn zit ook nog eens met een andere lijn eraan om mij heen, dus zelfs als hij uit mijn handen zou schieten dan kan hij niet weg, omdat hij aan mij vast zit.
Tegen dat het bedtijd werd hebben we hem laten beslissen waar hij wilde slapen. Hij mocht beneden blijven, maar kon ook naar boven komen, want de tussendeur bleef open. Hij is beneden gebleven.

Zondag 30 september
De hele nacht is Yolo onrustig geweest. Heen en weer getrippeld en zelfs via mijn bureau in het raamkozijn geklommen. Hij snapte er natuurlijk allemaal niks van.
Toen ik ’s morgens vroeg beneden kwam wist hij zich even geen raad. Rondjes rennen door de kamer en keuken, maar wel nieuwsgierig naar mij kijken. De andere honden werden aangelijnd voor de eerste ronde en Yolo liet zich zowaar redelijk makkelijk meenemen. Het was nog donker en stil op straat, dus hij kon tamelijk relaxt lopen.
Weer thuis gekomen was manlief beneden. Blinde paniek !!! Met verkrampte poten gleed hij op zijn nagels alle kanten uit. Doorgezakt op zijn buik een angstplas gedaan. Pas nadat René rustig was gaan zitten kon ik hem kalmeren. Gelukkig had hij al wel vanaf het eerste moment mij als vertrouweling geaccepteerd.

Voor velen van jullie was dit een soort feestdag, want het was Scooby-dag in Oss. Wij bleven thuis, want wilden in alle rust Yolo laten wennen aan ons en alles wat bij ons hoort.

’s Middags ben ik alleen met de drie ‘jongens’ een eindje gaan wandelen. Hij vond het fijn in het park. De andere honden die we tegenkwamen waren wel leuk, maar die baasjes … eng-eng-eng. Ook op weg ernaartoe en de terugweg was het verschrikkelijk. Schichtig omkijken, rondjes draaien, in elkaar duiken. Maar ik ontliep niets. Hij zal toch moeten wennen aan al onze rituelen. De kunst is om zelf rustig te blijven en hem het gevoel te geven dat je hem beschermt en steunt. Dus bijvoorbeeld tussen hem en ‘het gevaar’ te gaan lopen of bij een paniekreactie de lijn kort te nemen en tegen hem aan gaan staan, wachten tot de ergste angst weg is en daarna weer kordaat door te lopen (wat tijdens het filmen dan even niet lukte natuurlijk, maar zo zie je wel hoe paniekerig hij is). Op die manier leert de hond te vertrouwen op jouw leiding.

Maandag 1 oktober
Nieuwe uitdaging. Vandaag moest er weer gewerkt worden, dus ook die rituelen moest hij leren kennen. De wekker ging om 3.00u en toen ben ik meteen naar beneden gegaan voor de eerste plasronde om te voorkomen dat hij het anders niet op zou kunnen houden. Eerst weer in de paniekmodus, want ’s morgens is ie blijkbaar weer even vergeten waar hij is en wie wij zijn. Hij had ’s nachts trouwens niet in huis geplast, wat al heel knap was. Om 4.00u ging René de deur uit en ik iets later. Het verbaasde mij dat Yolo bij de andere honden op de bank bleef liggen. Ook bij het voorbij fietsen zag ik dat hij nog rustig lag. Tweeënhalf uur later kwam ik terug en hoorde ik bij het binnen komen dat hij toen pas van de bank af sprong. Nu wel onzekerheid in zijn ogen, maar liet zich al snel even aaien en ontspande een beetje.

Deze dag had hij voor het eerst wat meer contact met de katten. Die zochten hem nu bewust op, schurkten langs zijn poten, waarschijnlijk omdat zijn energielevel een stuk beter was. Soms stonden ze zelfs neus aan neus. Het kipje vond ie maar een gevaarlijk ding, met haar pinnige snaveltje.

Dinsdag 2 oktober
René is nog steeds heel eng, maar ook wanneer ik een onverhoedse beweging maak dan schiet hij in angstmodus en vliegt ie nog alle kanten op. Gelukkig herstelt hij zich al wel sneller.
Vanmorgen toen ik terugkwam van werken stond Yolo bij de tussendeur. Hij gaf een kort blafje en stond te KWISPELEN !!! De tranen stonden in mijn ogen van ontroering. Wat was dit mooi, een teken van blijdschap en vertrouwen in mij !
De rest van de dag heeft hij dat nog een paar keer gedaan. Wat kan je daar gelukkig van worden !

Woensdag 3 oktober
De band met de andere honden wordt ook steeds beter. Hij lag al wel bij ze op de bank, maar sinds vandaag durfde hij voor het eerst te ‘stapelen’. Lekker bovenop een ander liggen met zijn kop op de billen van Moos of Dirk.

Donderdag 4 oktober
Dierendag, dus een extra snackje. Yolo neemt nog niks aan uit mensenhanden, ook van mij niet. Voor manlief rent hij nog steeds weg, maar als hij een plakje worst voor hem op de grond gooit dan pakt hij het zodra er niemand kijkt. Hij smult wel van al het lekkers dat hij krijgt. Zelfs gewone brokken vindt hij heerlijk. Dat is maar goed ook, want hij is nog ontzettend mager.
Vandaag is er niet veel bijzonders gebeurd. Zijn angsten binnen en buiten zijn nog hetzelfde. Hij doet enorm zijn best, maar vindt het nog erg moeilijk allemaal. De nachten worden eigenlijk steeds onrustiger. Hij ligt vaak te piepen. Ik denk dat hij mij/ons mist, maar hij durft niet naar boven te komen. De trap is heel griezelig natuurlijk.

Vrijdag 5 oktober
Ineens grote sprongen vooruit … of eigenlijk OMHOOG ! Yolo is zomaar uit zichzelf de trap naar boven en beneden gegaan vandaag. Hij wilde weten waar ik was en zonder aarzelen kwam hij mij gewoon opzoeken. Ik stond perplex.
Meneer had ook heel snel door dat het bed lekker warm en zacht is, dus daar heeft hij een poosje gelegen.
En we hebben er ook even samen liggen kletsen. Hij houdt wel van liefde en gezelligheid.

 

’s Avonds durfde hij met de Moos en Dirk mee naar boven te gaan en heeft voor het eerst ’s nachts bij ons in de slaapkamer geslapen. Hij heeft echt heel rustig op een matrasje naast ons bed liggen slapen. Heerlijk !

Nicole