Geadopteerd: Pantera.

Net als velen van ons werd ik gedumpt..
Ik had het geluk dat ik naar een shelter werd gebracht. Maar wat was ik bang, zo vreselijk bang.
Een tijdje zat ik daar, en dacht geen schijn van kans te hebben. Tenslotte stond ik op een lijst van speciale hondjes. Urgent en dan ook nog zwart van kleur.


Op een dag kwamen ze me halen en ik kreeg een ander plekje. Ik ging samen met anderen in een
grote bus, we maakten een lange reis. Ik hoorde vertellen dat dit niet helemaal ongevaarlijk was vanwege het weer en protesten in Frankrijk.
Tjonge wat vond ik die mannen dapper, maar veel mooier was dat ze het voor ons deden.
Eindelijk mochten we uitstappen en daar stonden weer lieve mensen.


Van een mevrouw kreeg ik zelfs een stukje worst.
Er kwam nog een mevrouw die mij begroette, zij nam me mee naar huis. Ik dacht wat is dat dan?
De grote verassing was dat er nog twee honden waren.
Ruim vier weken ben ik er nu en het bevalt zo goed. Ik durf ook al meer.
Gisteren heb ik voor de eerste keer gespeeld..wat was dat leuk zeg.
Mijn staartje zwiept op en neer, kwispelen heet dat.
’s Avonds liggen we heerlijk met drietjes bij elkaar. Ze noemt me pantertje..en niet Pantera.
Nog steeds vertrouw ik mensen niet helemaal maar dat komt goed. Het begin is gemaakt..
Ik hoef zelfs geen ander plekje meer te zoeken..Ik mag namelijk blijven!

Bedankt lieve mensen die het mogelijk hebben gemaakt dat mijn reis in deze wijde wereld een
groot feest is…
Bedankt voor jullie tomeloze inzet iedere dag weer.

Heel veel liefs van Pantera.