Rudi (ter bemiddeling)

Rudi is toegevoegd aan Honden ter bemiddeling

 

Rudi is absoluut geen angstige hond. Hij heeft prachtige amandelvormige omlijnde ogen waar je in verdrinkt. In Duitsland zijn de adoptiebemiddelaars op zoek naar een goedpassende adoptiefamilie voor Rudi. Vanwege zijn jachtinstinct en zijn antipathie tegen kleine honden en katten zou hij het best geplaatst kunnen worden bij een familie met ervaring met galgo’s.
Naam:   Rudi  (voorheen Calery)
Ras:   Galgo Espagnol
Geboren:   21 juni 2017
Geslacht:   Reu
Gecastreerd:   Ja
Schofthoogte:   ca. 65 cm
Bij honden:   ja maar geen kleine hondjes
Bij katten:   NEE
Bij kinderen:   alleen oudere kinderen
Tests:   leishmaniosis/filariosis/ehrlichiosis/Lyme/aplasmosis: negatief
Verblijfplaats:   in opvang bij een pleeggezin in 55278 Uelversheim, Duitsland
Gedrag:   Sociaal, leeft met Greyhound dame en intakte reu in een roedel.

Ik ben Rudi. Ik geef toe, soms ben ik een klein beetje brutaal en onstuimig en ik heb wat dingetjes geleerd in mijn jeugd waar ik echt aan moet werken. Maar he, wie is er nou helemaal perfect?
Thuis ben ik een rustige, speelse knuffelkont die graag op de bank hangt. Buiten draag ik altijd een muilkorf als we gaan wandelen. Daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Mijn oppasmoeder denkt dat ik ook gelukkig zal worden als hond alleen, maar dan wel als mijn nieuwe familie veel tijd voor mij over hebben. Ik vind het ook helemaal niet erg om mee te gaan naar het werk hoor, of misschien werkt mijn nieuwe familie wel van huis uit.
Kleine honden en katten zijn een dingetje voor mij. Dat is eigenlijk het enige wat ik in mijn rugzak heb: kleine honden en katten zijn niet direct mijn vrienden. Maar ja, als je dat weet dan moet dat toch geen handicap zijn? Weet je, daar in dat Spanje leren ze je met geweld dingen die niet altijd even goed zijn en soms is dat heel moeilijk weer uit je systeem te krijgen. Ik kan er niets aan doen wat ze mij geleerd hebben, maar het wordt mij aangerekend en misschien dat ik daardoor minder kansen heb. Goed ik heb een behoorlijk jachtinstinct dus is het verstandig dat ik in een goed omheinde in tuin of in een veilige hondenren kan ravotten. Ik ben dat soort hond die graag buiten slentert. Ik vind de tuin en het erf geweldig en ik speel gewoon met mezelf.

Ik heb geen angst voor contact met mensen, ook niet voor mannen. Ik vind de mannenavonden (lees hier: voetbalwedstrijd!!!) in mijn pleeggezin het hoogtepunt: dan ben ik één van de mannen. Zit er lekker tussenin op de bank en doe mee met het snacken! Tja… wees eerlijk, wie wil dat niet!

Tijdens het uitlaten verval ik soms in mijn oude kwaaltje: mijn jachtinstinct. Maar, ik ben absoluut te corrigeren als ik met een muilkorf aan uitgelaten wordt. Ik vind het echt geen probleem. Het helpt mij herinneren dat ik niet meer hoef te werken en moet vergeten wat ik vroeger heb geleerd. Bij het tegenkomen van andere honden komt dat jachtgevoel naar boven en kan ik nog wel eens de mist in gaan, waar ik dan weer later heel veel spijt van heb, maar die opwinding, dat gevoel dat blijft wel…
Maar goed, verder ben ik gewoon een hele toffe peer en wees eerlijk, dat stukje jachtinstinct bij het uitlaten en dat anti kleine honden en katten gevoel krijgen we samen toch best wel uiteindelijk eronder?
Geef me alsjeblieft een kans. Ik beloof je dat ik mijn best zal doen……
Wil je informatie over mij? connie.loncar@salva-hundehilfe.de