Afdankertjes + opknappertjes.

Kijk, op deze foto’s zie je 2 plantjes van mijn collectie gevonden stekjes! Ik zoek namelijk altijd
en overal naar afgebroken stengeltjes en/of blaadjes. Die wikkel ik dan in een papieren zakdoekje
en thuis zet ik zo’n verfrommeld steeltje in het water totdat er worteltjes aan komen. Dat is altijd
een mooi moment want dat is een teken van groei! Het begin van een nieuw leven!

Het gaat niet altijd vanzelf; soms lijkt zo’n steeltje het op te geven.
Dan vallen alle blaadjes eraf. Dan moet je geduld hebben. Heel veel geduld.
Maar dan ineens….verschijnt er een heel klein puntje…een nieuw blaadje is op komst!

Misschien vraag je je af waarom ik geen plant in een tuincentrum koop.
Die zijn waarschijnlijk zelfs veel mooier ook nog. Jawel, je hebt gelijk, maar toch hoef ik ze niet.
Zorgen voor iets wat op het eerste gezicht kansloos lijkt, vind ik boeiender:
wachten op het moment dat mijn zorg wordt beloond wanneer ik zo’n miezerig steeltje weer
kleur zie krijgen.
Daarnet heb ik het steeltje ‘gestut’ met een sate prikker; een steuntje in de rug zodat het steeltje
niet krom gaat groeien.

Deze foto’s zijn genomen in een shelter in Sevilla, bij FBM, in april 2017.
Wat zie je? Galgo’s, galgo’s, galgo’s.
Het zijn afdankertjes. Op zoek naar iemand. Naar zorg, naar aandacht.
Allemaal opknappertjes. Tenminste…dat worden ze pas wanneer er iemand komt die een afdankertje de moeite waard vindt. En dat kan voor sommige heel lang duren.

Maar ik, ik vond wél een afdankertje in april 2017!
Ik herinner me nog heel goed het eerste moment dat ik hem zag. Samen met een vriendin wandelden we na het avondeten een rondje langs de kennels. En daar stond hij! Helemaal achteraan. Verlegen.
Op zijn hoede. Maar vanaf het allereerste moment wist ik het zeker: “Jij mag bij mij komen wonen!”

Er zijn wel overeenkomsten tussen een geknakt bloemstengeltje en een afgedankt dier.
Je hebt voor allebei geduld nodig.
Allebei genieten ze van zorg en aandacht.
Allebei geven ze jou het gevoel dat je nodig bent, dat je ertoe doet.

Omgekeerd geef je dat ook terug. Het is wederzijds!
En op een dag voel je dat er een hechte vriendschap is ontstaan tussen jou en het afdankertje.

Het moment dat je wordt begroet met een kwispelende staart….
Zomaar even bij je komen staan om een aaitje te krijgen. Dat zijn zulke cadeautjes!
Dan weet je het niet alleen, nee, dan vóel je dat het allemaal dubbel en dwars de moeite waard is
en was! Ook de momenten dat het lastig was vergeet je dan.

In september 2017 was ik weer in Sevilla.
Omdat ik wéér een afdankertje had gevonden.
Fotootje gezien op de site van een organisatie.
En onmiddellijk een klik.
Dus je hoeft echt niet persé naar Spanje te reizen hè.
En net als bij het plantje, hebben we ook hem de eerste tijd een steuntje in de rug gegeven.
Natuurlijk weten de meeste van jullie over wie het gaat:
Kendall + Monte, de jongens!
Twee ge-wel-di-ge vrienden!
Voor elkaar maar zeker ook voor ons.

De laatste keer dat ik in Sevilla was, was in oktober 2018.
De shelters, groot en klein, zitten overvol met afgedankte galgo’s en podenco’s.
Zoveel smekende, vragende ogen. Kijk maar naar de foto’s. Daar word je triest van.
Omdat je ze niks kunt beloven. Of misschien ook wel; wij nemen af en toe een pleeghond.
Dat verandert de status al: afdankertje wordt opknappertje! Er kan alvast een inburgeringscursus worden gestart als voorbereiding op het vinden van een definitief thuis!



Mocht je overwegen om een hond te nemen, kijk dan ook eens op de sites van rescue organisaties.
Er wachten ontelbare honden op een baasje.
Grote, kleine, jonge, oude, met en zonder krullen, gevlekt of met stippen…
zelden dik, meestal dun, kortom wat je ook zoekt, er is er een voor je te vinden.

Tenslotte nog een laatste foto (met geluid).
Dit is hoe de dag wordt afgesloten.
Ergens begint een hond met gehuil en de rest valt in.
Ik vraag me altijd af wat ze elkaar vertellen.
Praten ze over hun pijn? Hun eenzaamheid? Zijn er die het niet meer zien zitten?
Of vertellen ze over hun afscheid omdat ze binnenkort op reis gaan naar huis?

We zullen het nooit weten.
Maar ik hoop dat ze praten over het laatste; de reis naar huis!

P.S. kijk nog eens goed naar de eerste foto’s…
in de linkerhoek en onderaan zie je…
het geknakte steeltje wat ik in april 2017 heb meegenomen.
Het is nu een plantje geworden!
Het 2e stekje heb ik in oktober 2018 meegenomen.
Dat heeft nog even een steuntje in de rug nodig.
Wat ik al zei: geduld, zorg en aandacht….komt goed hoor!

Mieke