De Kreun.

Heel waarschijnlijk ken je het beroemde schilderij van Edvard Munch wel:
op een brug staat een figuur met opengesperde mond die een ijzingwekkende kreet lijkt te slaken.
Het enge, langgerekte masker uit de Scream-films is hier ook van afgeleid, maar dit even terzijde.
Hoe ik hier nu precies op kom? Heb ik een kunstzinnige uitspatting of juist een avondje horrorfilm
kijken achter de rug? Nee hoor, verre van dat…
Alhoewel dat avondje enge film wel érg in de buurt komt van de akelige taferelen die zich hier afspelen!
Het is er heel geleidelijk aan ingeslopen en pas het laatste jaar is het erg opvallend én blijkt het zelfs besmettelijk te zijn!

Waar ik het over heb?
Nou…het fenomeen van “De Kreunende Galgo”! Dit fenomeen doet zich met name in de avond voor,
als de galgo (Paco in ons geval) zich na een uitlaatronde, avondmaaltijd én verplichte avondgymnastiek met afsluitende aaisessie (inclusief oormassage, asjeblieft, dankjewel!) neervlijt in zijn (uiteraard goed opgemaakte) mand.
Na het obligate links- en rechtsom draaien en nog wat gegraaf stort Paco zich onder het uiten van een enorme kreun op zijn dekbed. Daarna volgen nog meerdere kleinere kreunen terwijl hij het zich comfortabel maakt door zich helemaal goed te nestelen en zodra hij ein-de-lijk naar believen helemaal goed ligt volgt er nog een afsluitende en uiterst tevreden klinkende kreun.
Dit proces heeft zich de laatste jaren geleidelijk opgebouwd tot bovenstaand ritueel, waarbij vooral de vocale uitingen nogal zijn toegenomen, zowel in volume als in hoeveelheid.
Maar goed, dit hele ritueel is nog voorspelbaar en komt bijna altijd op hetzelfde moment.
We zijn er ondertussen zo aan gewend dat we een eventuele conversatie maar even staken of het volume van de televisie maar wat hoger zetten (of nog beter: de ondertiteling aan!).
Het grotere probleem zit hem in de toename van de plotselinge en totaal onverwachte kreunen:
Paco slaat steeds vaker tussendoor een enorm luide en laaaaaaanggerekte kreun, zo ééntje waaraan menig zanger van een deathmetal-band (“grunter”) nog een puntje aan kan zuigen!
De eerste keren zaten manlief en ik rechtop in onze stoel: buiten het feit dat het een angstaanjagend geluid is, maakte hij er ook nog eens bewegingen bij alsof zijn laatste minuutjes hadden geslagen:
poten kwamen de lucht in, strekten zich trillend uit en zijn kop boog richting zijn borst.
Gelukkig bleek het hier te gaan om een plotselinge uitreksessie in combinatie met een genotskreun
en binnen een paar seconden werd er al weer vrolijk verder gesnurkt terwijl wij nog met klamme handjes zaten.
Vanaf dat moment gebeurt het te pas en te onpas en nog steeds schrokken we er nog wel eens van,
ook al is het overduidelijk een uiting van opperst genot.
Daarnaast blijkt het ook nog eens besmettelijk te zijn: daar waar sulletje Sol vrij luidruchtig is in alles (eten, snurken, spelen), was hij qua slapen vrij rustig. Even afgezien van de levendige nachtmerries die hij heeft waar hij luid joelend uit wakker wordt dan…
Maar goed, nu lijkt ook hij te zijn aangestoken door het galgogekreun en geloof me, dat klinkt toch best indrukwekkend als het uit zo’n grote hond komt!
En ook het tijdstip breidt zich uit: ook ‘s nachts is het blijkbaar nodig om luid en duidelijk te laten horen hoe fijn die mand / stoel / kleed dan wel niet ligt en klinkt er een geluid dat de haren op je rug omhoog doen staan. Als er dán eens een inbreker binnen zou staan dan zou hij zeker met vliegende vaart er vandoor gaan, denkende dat we óf een leeuw in huis hebben óf dat het spookt in onze woning!
Gelukkig is het fijn om te weten dat Paco het zo naar zijn zin heeft en dat luid en duidelijk laat merken, maar als gekreun zich in dit tempo doorzet, dan ben ik bang dat we over een jaar een gehoorbeschadiging hebben!
Ach ja, wie dan leeft, wie dan zorgt! Voor nu is het toch stiekem best wel aandoenlijk, zo’n stel genietende honden om je heen!
Ik kruip voor nu gewoon nog lekker even onder mijn fleecedekentje, wriemel een beetje heen en weer voor een optimale zithouding en slaak uiteindelijk een luide zucht als ik helemaal goed zit en mijn favoriet tv-programma begint. Verstoord kijken twee paar hondenogen naar me op:
“Zeg baasje, graag een beetje stilte, we liggen te rusten!”.
Ehh…Oeps! Blijkbaar ben ook ik aangestoken door het kreunvirus!
Begin ik nu op de honden te lijken of zij op mij?

Lonneke

Comfygroaning by Richard Skipworth