Soms wil ik ook wel een knuffelhondje

Soms wil ik ook wel een knuffelhondje.

Ik maak het mijzelf en mijn vriend Martijn vaak lastig. Want nee, ik hoef niet een lief en schattig pupje uit een Roemeens asiel of een schattige galgo van een Spaanse Stichting. Doe mij maar die bijter die niemand de laatste drie jaar heeft weten aan te raken. Waarom toch?

Voor het hondenbestand in Nederland is het beter alleen sociale dieren uit het buitenland te halen. Je scheept het land niet op met potentieel problematische beestjes, de stichting heeft minder risico op mislukte plaatsingen, het opvanggezin kan uitzien naar een snelle, succesvolle plaatsing met een gelukkige nieuwe hond en baas. Dat is een stukje logica, zou je denken of niet?

Maar, honden zijn levende wezens en ook de bange, chagrijnige, lelijke, oude en zieke exemplaren verdienen een fijn leven. Het zijn net mensen, he? Wij zijn ook niet allemaal gezellig en zeker niet allemaal sociaal en weet je, ik ken er wat die ik best zou willen bijten. Dus het raam uit met dat logische plan van alleen sociale gezelligerds opvangen. En hier met die bijterd uit de hoek van de kennel.

Over de eerste maanden van Gimp, formerly known as Grumpy Boy, schreef ik al eerder een stuk (https://greyhoundfriends.nl/honderduit/het-chagrijnige-mannetje/). Inmiddels is hij zeven maanden hier. Er zijn, dankzij een koddig filmpje, een paar aanvragen geweest, maar Gimp is meer dan alleen een handzaam formaat en een matige bewegingsbehoefte, hij is Gimp. En Gimp is veel. Gimps handzame formaat maakt niet zo veel uit als dat handzame formaat niet opgetild wenst te worden. Dus we blijven zoeken, naar die ene baas die op zoek is naar een echte Gimp.

We weten inmiddels dat hij best hard kan rennen, maar dat alleen doet voor zijn favoriete bal of een snoepje. We weten dat we hem alleen met de bal moeten laten spelen tijdens de wandeling als we ver genoeg van huis zijn, omdat hij anders naar huis rent met zijn buit en je er op een drafje achteraan moet. We weten dat hij inmiddels genoeg ingeburgerd is dat hij best de postbode van de oprit durft te jagen (sorry) en een fiets achternazitten op je kleine worstenpootjes als de baas niet oplet, is ook een prima plan (sorry). We weten dat hij blaft ’s nachts als er een slak tegen het raam opklimt (dat is eng). We weten dat hij veertjes eng vindt, maar ook spannend, dus hij wil er tegen blaffen, maar dan springen ze eng op en hij wil ze pakken, maar dan blijven ze aan zijn neus plakken soms (eng!). We weten dat hij op de bank kan springen en dat ook heel graag doet als je met zijn alleen op die bank zit, maar we weten ook dat hij dan niet meer aangeraakt wenst te worden, wat de sfeer op de bank doet dalen en het comfort ook. We weten dat hij niet over de vensterbank heen kan kijken, maar wel blaft als er iemand aan de deur is, want Mali blaft en dat is zijn graadmeter voor onraad. We weten dat hij samen met Mali nu The Farting Brownies heet, want, nou ja, lijkt me helder. We weten dat het geen schattig knuffelhondje is, maar een relkip, een chagrijn, een happerd, een grauwerd, een blafferd, een mopperaar. Maar Gimp is ook een unieke Gimp, je hebt er maar een van, je ziet ze nergens, je kent ze niet, ze zijn heel speciaal. Een Gimp is slim en grappig en zelfstandig en gezellig. Een echte Gimp herken je aan zijn snoet. Die kijkt dan wantrouwend, dan guitig, dan hongerig, dan slaperig, dan lelijk en dan weer enthousiast en lief. Een echte Gimp is een toverbal, je weet nooit wat je nu krijgt …

Knuffelhondjes zijn leuk, maar geef mij maar die unieke Gimp. Die hond die je tot het einde van zijn leven zal verbazen en zal doen lachen én mopperen. Een hond die best met je wil overleggen, maar ook zijn eigen mening heeft. Een hond die klein is, maar groot denkt. Een hond die ondanks een rotleven geen concessies doet, zich wentelt in zijn nieuwe, comfortabele leven en denkt: hehe, waarom duurde dat zo lang. Een hond die ondanks een jarenlang verblijf in een Roemeens asiel, zich het leven in een Nederlands huis binnen een uur eigen maakt. Een hond die zelden of nooit vriendelijk is aangeraakt of benaderd, maar zich schoorvoetend voor je openstelt. Een hond die geen schattig knuffeltje is, maar die zich toch langzaam maar zeker in je hart wurmt.

En dat, beste mensen, is een Gimp.

Filmpje van Gimpy