Galgopod

Een stel uit Georgia ontmoette een hondenras dat ze nog nooit hadden gezien – en werd hun voorvechter.

Scott Gulledge (links) en George Knott richtten in 2018 een belangenbehartigingsgroep op voor Spaanse galgo’s en podenco’s, honden die hard een stem nodig hebben. (Foto: Petra Postma)

Er zijn enkele honden die zo uniek zijn dat je ze op een afstand van duizend meter ziet.
Zoals de hond die George Knott en zijn partner, Scott Gulledge, op een zonnige dag voor een
Atlanta-yoghurtwinkel benaderde.
“Waar heb je je greyhound vandaan gehaald?” vroeg Knott aan de eigenaar.
“Oh nee”, antwoordde de eigenaar “Dit is een galgo.”
Een wat?
Inderdaad, hoewel deze magere, geanimeerde hond overeenkomsten vertoont met de Amerikaanse windhond, komt hij van een heel ander wereld deel. Een heel donkere wereld.

“We waren geïntrigeerd”, zegt Knott. “Dus ging ik naar huis en ik googlede galgo. Van daaruit kwamen
al deze verhalen en mijn hart … we waren gewoon verbluft.”

Omdat Galgo’s bijna geen menselijk contact hebben, zijn ze vaak moeilijk te vangen. (Foto: Galgos del Sol)

Een oud ras, ooit favoriet bij het koningshuis, galgos komen uit Spanje. Maar de jaren zijn niet goed geweest voor dit vergeten ras. In plaats van heren en dames begeleiden ze wedstrijdjagers, galgueros genoemd. Terwijl hun veelgeprezen snelheid en volgvermogen in het jagerscircuit favoriet zijn, schittert de zon niet lang in hun leven.

Wanneer ze niet goed genoeg meer zijn – wanneer hun kracht en jeugd vervagen, zelfs een beetje – worden ze verlaten op het platteland, of zelfs gedood.

Een toevallige ontmoeting buiten een yoghurtwinkel leidde ertoe dat Knott en Gulledge de droevige verhalen achter deze vervolgde honden gingen onderzoeken. (Foto: Petra Postma)

Als je een hond als een hulpmiddel ziet, waarom zou je het houden als het ouder wordt? In plaats daarvan worden galgo’s keer op keer gefokt. En als gevolg daarvan worden in veel delen van Spanje deze uitgehongerde gedumpte dieren aangetroffen.
Hoe meer Knott en Gulledge iets te weten kwamen over de benarde situatie van de galgos, en over
de eveneens bruut mishandelde podencos – hoe meer ze wilden helpen.
En zo ontstond er in 2012 een bijzondere kruistocht buiten die yoghurttent in Atlanta, eentje die over
de oceaan zou reiken om deze honden in de VS een broodnodige stem te geven.

Het echtpaar kwam in contact met Tina Solera – een vrouw die een soortgelijke openbaring had ondergaan toen ze in Spanje was en een uitgehongerde galgo op de weg zag.

Dit is een galgo, een traditionele jachthond in Spanje. Deze is onlangs met pensioen gegaan – en vervolgens op de weg gedumpt. (Foto: Galgos del Sol)

Solera richtte Galgos del Sol op, een organisatie die veel heeft verbeterd voor galgos – geleidelijk aan verandert de culturele mindset bij de bevolking die de honden als gereedschappen beschouwt in plaats van metgezellen.
Slechts enkele maanden na het ontmoeten van die galgo in Atlanta waren Knott en Gulledge in Spanje, waar ze Solera ontmoetten. Ze keerden met vier honden terug naar de Verenigde Staten. Drie van hen vonden nieuwe huizen, terwijl het paar de vierde, Raoul, voor zichzelf hield.

Tijdens het leren over galgo’s en podenco’s, kwamen Knott en Gulledge in contact met verschillende groepen die ernaar streefden hen te redden van korte, pijnlijke levens. Veel van de organisaties zijn opgericht door mensen die net als zij plotseling en onverwacht hun hart hebben verloren aan Spaanse honden.
Mensen zoals Petra Postma, die Save a Galgo Espanol (SAGE) oprichtte. Postma vertelt aan MNN dat
ze niet eens van honden hield – totdat ze een tijdschriftartikel over galgos zag terwijl ze in Nederland woonde.
“We hebben vijf uur gereden om de meest zachte, lieve vrouwelijke galgo op te halen die de perfecte kennismaking was met een hond,” legt ze uit. “Ze heeft mijn leven veranderd.”
Postma is uiteindelijk naar Pennsylvania verhuisd, waar ze dagelijks contact onderhoudt met Spaanse reddingsgroepen om honden naar huizen in de VS te brengen.
Maar die brug bouwen – een levensader die het hele continent overspant – is een uitdaging.
Coördinatie tussen groepen die zo wijd verspreid zijn, kan vaak moeilijk zijn.

Knott en Gulledge, die nu in Palm Springs, Californië wonen, stelden het idee voor om een groter coördinerende organisatie te realiseren, die niet alleen het contact kan onderhouden tussen reddingsgroepen, maar ook informatie kan verspreiden over honden die nog onbekend waren bij
veel Amerikanen.

Galgo’s worden bijvoorbeeld vaak de Spaanse greyhounds genoemd, hoewel ze genetisch heel anders zijn. Maar net als greyhounds zijn het zichtjagers. En ze zijn uiterst behendig.
“De beste kandidaten voor galgo’s zijn liefhebbers van greyhounds”, zegt Knott. “Het temperament is vergelijkbaar, het zijn beide couch potatoes.”


Podenco’s, die in Spanje ook gruwelijk mishandeld en verwaarloosd worden, worden gefokt voor de jacht. Maar mensen die ze leren kennen, zullen ze gaan zien als knuffelig, snel van begrip en zelfs een beetje clownesk.
“Veel galgo-eigenaren adopteren ook een podenco, ze zijn nieuwsgieriger, actiever en zijn absoluut fantastisch.”

Om Amerikanen te informeren dat deze honden even behoeftig zijn voor het gezin en een hoekje van de bank, richtten Knott en Gulledge in 2018 Galgopod op. En zodoende hebben honden wiens verhalen lang onbekend waren, hun allereerste lobbygroep in de Verenigde Staten.

Vaak gezien als een overlast in Spanje, zijn podenco’s, slimme, knuffelige metgezellen.

“Galgopod’s [doel] is niet om een Canadees of Amerikaans reddingscentrum te ondersteunen, maar
om ze allemaal op te nemen”, legt Knott uit.
“Ik wil geen geld inzamelen of een adoptiecentrum openen”, voegt hij eraan toe. “Ik wil gewoon het bewustzijn verspreiden.”
Zoals het bewustzijn dat wortel schoot buiten een yoghurtwinkel in Atlanta – en uitgroeide tot een nieuw begin voor honden die al te lang waren vergeten.

De toekomst ziet er een beetje helderder uit voor zowel galgos als podenco’s, dankzij het werk van Knott en Gulledge, die hier is afgebeeld. (Foto: Petra Postma)

Bron.