Internationale dag van de Podenco


1 mei is de Internationale Dag van de Podenco, een dag om het bewustzijn te verhogen en de aandacht van de wereld te vestigen op dit veel vergeten ras. Ze worden niet voor niets “Los Grandes Olvidados” genoemd en we willen de Podenco graag onder uw aandacht brengen.

1 Mei is de dag waarop we even extra stil staan bij het leed van de Podenco. De velen die worden verwaarloosd, mishandeld, afgedankt, gedumpt en gedood.
Het is de dag waarop we willen spreken voor hen die geen stem hebben:
Podencos met hun reusachtige oren, de edele, atletische, liefhebbende clowns van de hondenwereld zijn de meest talrijke, meest onzichtbare en de meest onbekende honden buiten Spanje.
De afschuwelijke behandeling van Spaanse jachthonden is hartverscheurend, het is onmogelijk om te geloven dat een land zo verfijnd en Europees als Spanje zulke onvergeeflijke wreedheden tegenover levende wezens tolereert. En toch worden er jaarlijks duizenden Podencos mishandeld, gedumpt, verminkt en vermoord. Zoals vele andere Spaanse jachthonden, zoals ook de galgos, bodegueros, Pointers, Setters en andere mixhonden. Rescue organisaties schatten dat jaarlijks 100.000 tot 150.000 podenco’s en galgos worden gedood.

In Spanje wordt per regio (provincie) op een andere manier en met andere honden gejaagd. Dat heeft te maken met lokale traditie, het type begroeiing, de gewenste prooi. en ook gewoonte. Zo jaagt men in de regio Valencia, Alicante, Castellón bijvoorbeeld met de podenco. Een elegante, maar sterke hond, die in diverse variëteiten geschikt is voor de jacht op klein en groot wild. De podenco heeft het meestal niet goed bij de jager. Ca. 4 maanden per jaar mogen zij op max 3 dagen per week jagen. Alle overige dagen per jaar zijn ze opgesloten in kleine schuurtjes, of liggen ze aan de ketting in de regen, onder een boom of met wat geluk onder een oude vrachtwagen of pallet als enige beschutting. Ook tijdens de jacht is het geen pretje. Ze gaan naar het jachtgebied in kleine trailers, waarin nauwelijks ventilatie of licht is ( fijn in de volle zon!) en ze hun krappe plek moeten delen met vele soortgenoten, die uit paniek of opwinding weleens bijten natuurlijk.


Voordat ze gezamenlijk gaan jagen, en erna, gaat de jager meestal eerst een biertje drinken met zijn maten…en moet er dus worden gewacht…in de volle zon…Dan eindelijk mogen ze jagen…ze hebben honger…maar opeten van de buit wordt met stokslagen gestraft, of hagel in je poot. Sommige podenco’s komen na de jacht niet direct terug (ze zoeken nog eten bv)…en dan rijdt de jager gewoon weg, een ongehoorzame hond daar heeft niemand wat aan. Hetzelfde geldt voor de niet zo snelle, gewonde of niet perfecte podenco’s. De jager laat ze gewoon achter. In sommige gebieden worden zij nog opgehangen (want de jager is in zijn trots aangetast als hij slechte honden heeft…), afgeschoten, of achter de auto aangesleept. Het podencoleed is schrijnend. In vrijwel elke Spaanse familie vindt je wel jagers, en hun podenco’s worden meestal slecht verzorgd. Ze worden verborgen en uit het zicht van de expats en klagende toeristen gehouden. Wat niet weet, wat niet deert.

De meesten zijn broodmager, continue zwanger, vol met interne en externe parasieten, leven in hun eigen uitwerpselen in kleine kooien of hutjes, aan de ketting. Na gemiddeld 2 tot 3 jaar gebruikt te zijn, wordt de arme hond dan afgedankt, veelal gewoon uitgehongerd of ergens achtergelaten. Soms met gebroken poten, ingeslagen schedel, vel over been, doodziek of met overal hagel. Ongewilde puppies worden verdronken, of in de vuilnis gegooid. Honden met een bepaalde waarde (zoals goede fokteven) hebben een chip. Zulke honden worden uiteindelijk ook afgedankt, maar de jagers dumpen ze niet. Dat is namelijk te link omdat ze getraceerd kunnen worden. Wat er met zulke honden gebeurd is giswerk, maar we kunnen ons er wel iets bij voorstellen. Kortom…het leed van de Spaanse podenco is groot, en vaak onderkent, omdat de jagers het verbergen. Spaanse podenco’s lijden erg veel en ze verdienen hulp en aandacht. Dat geldt ook zeker voor de breton, de pointer, de ratanero en bodeguero. Hun aantal is lager, maar ook zij verdienen een beter lot. De massale dump vindt jaarlijks plaats in februari. Spanje is het enige land in Europa waar de jacht met honden toegestaan is, waarbij de hond zelf de prooi opjaagt en doodt. Veel honden worden geadopteerd in Europese landen, maar dit is uiteindelijk geen oplossing voor het probleem. De jacht zelf moet verboden worden!

Op facebook is sinds kort een pagina met Podenco’s die al in Nederland zijn en nog een fijne familie zoeken. Ook op onze website staan diverse Podenco’s, die of nog in Spanje verblijven, in de opvang
of een asiel in NL zitten of ter bemiddeling zijn via collega-organisaties.
Om de facebookpagina te bekijken en te liken klik hier.

Bron: Animals Today