KIES-keurig

Er was eens….
…een galgo die steeds moeilijker begon te doen met eten.

Zo zou een sprookje kunnen beginnen, maar niet dat van Paco. Paco is namelijk een snoepkont, een alleseter, een schrokop. Als er bij hem iets niet op gaat dan is het óf verwant aan sla of broccoli óf er
is iets mis met hem.

Dat hij zich aanvankelijk een beetje leek aan te stellen bleek wel op vakantie. ‘s Ochtends wilde meneer opeens zijn brokken niet meer hebben, maar zat hij nog wel klaar voor het uitlikken van de bekertjes vakantie-yoghurt.
Daarná wilde hij dan wel zijn brokken, maar alleen als ze uit de hand gevoerd werden. En tja…je bent gek op je hond of niet, dus daar zit je dan..
Overigens werkte het dan wel weer mee dat Sol er kwijlend naast zat en met zijn blik strak op ieder brokje gericht, dus Paco werkte uiteindelijk zijn brokken wel weg.
Het vreemde was dat hij ‘s avonds wel direct aanviel op zijn bak met brokken, dus zou het gewoon weer één van zijn rare galgo-streken zijn? Koekjes, kluifjes en ander lekkers vlogen er in ieder geval wél gewoon in…

In deze vakantie hebben we meerdere technieken uitgeprobeerd, zoals de brokken weken (daar at hij een hap van met lange tanden…mwehhh…), iets extra lekkers erdoor mengen (resultaat: al het lekkers wordt er zorgvuldig tussenuit gevist en daarna werden de brokken één voor één afgelikt en weer netjes uitgespuugd in zijn bak….zucht…) en hem voor de gek houden door zijn brokken in het yoghurtbekertje te doen (die hij uit mijn handen pakte, omkieperde en op zijn gemak begon leeg te likken…).

Eenmaal thuis bleef het zo’n beetje hetzelfde riedeltje: ‘s ochtends was het dralen en met lange tanden eten terwijl het er ‘s avonds toch prima in ging. Zou hij als oudere hond misschien minder honger hebben ‘s ochtends? Gezien de gretigheid waarmee hij naar het ontijtmakende baasje kijkt in de keuken en daarna met Sol de vloer “stofzuigt”, lijkt dat ook wel mee te vallen.
Zou het dan tóch iets met zijn tanden te maken hebben? Bij zijn laatste check bij de dierenarts werd aangegeven dat Paco over een tijdje wel eens toe is aan een gebitsreiniging, zijn allereerste in zijn al lange leventje. Voor Sol was het dan trouwens óók geen overbodige luxe en aangezien er een gunstige regeling bestond als je meerdere honden tegelijkertijd liet behandelen, zou ook hij eraan moeten geloven als de tijd rijp was.

En ja hoor… diep weggestopt zat er een kies die toch écht wel voor problemen zou kunnen zorgen: niet erg genoeg ontstoken om Paco helemaal niet meer te laten eten, maar wel om hem van zijn eten af te houden als hij wat minder honger had en meer “lekkere trek” zoals in de ochtend.
Ook Sol bleek een probleempje te hebben met een gebarsten tand, maar om hem van zijn eten af te houden moest er wel iets enorms gebeuren! Hij valt qua eetlust in de buitencatagorie en heeft slechts door één ding ooit niet meer kunnen eten: een kaakspierontsteking. Hij voelde zich toen de meest zielige hond op aarde: hij had wel honger, maar zodra hij zijn bek wilde openen, deed dat enorm veel zeer! De horror! Wel lekker eten krijgen, maar het niet kunnen opeten! Gelukkig boden een lange spuit, gladgemalen voer en een lange medicijnkuur uitkomst!

Dus over een weekje mochten de mannen komen voor een uitgebreide gebitsreiniging onder narcose. Ik vond dat toch wel een beetje spannend, ze waren zolang ze bij mij wonen nog nooit onder narcose geweest!

In de week die volgde bedacht ik me dat het wellicht een slim idee was om Paco zijn bak om het hoekje in de keuken te zetten, zo kreeg hij wat meer privacy tijdens het eten. Tot die tijd at hij namelijk gebroederlijk naast Sol (die, ondanks dat Paco een vrij snelle eter was en Sol uit een anti-schrokbak eet, altijd eerder klaar was!) en daarna werd er gewisseld van bak om ook die nog eens extra uit te likken.
Nu is het zo dat Sol ondanks zijn obsessie voor lekker eten nog wel doorheeft dat hij niet aan het eten van Paco moet beginnen, ook al staat zijn volle bak daar in alle heerlijkheid te pronken. Niet dat er ooit wat gebeurt is, maar dat is een soort van gentleman’s agreement: aan andermans gevulde bak kom je niet, basta!
Maar ja…het is natuurlijk wel sneu als er zo’n verleidelijke bak staat waar jij niet aan mag komen en je broer niet kan waarderen! En voor Paco is het ook niet fijn als er zo’n kwijlerd op een paar meter afstand zit… niet echt bevorderlijk voor je toch al beperkte eetlust!
Paco vond het echter ook geen fijn idee om zijn bak uit het oog te verliezen, dus die nieuwe plek om het hoekje in de keuken was ook niet ideaal: iedere keer als Sol die kant op drentelde of dat poes Maus het zelfs maar waagde om daarheen te lopen (het lag op de veel belopen route vensterbank – kattenbak – serre), dan trippelde Paco toch bezorgd die kant op, gewoon even om te checken of er niet héél stiekem toch iets uit zijn bak werd gesnoept.
Hij lag letterlijk met één oog dicht te slapen en zijn oor was gespitst op ieder geluid… We werden er zelf zenuwachtig van!
Dus besloten we om de bak van Paco weer binnen het blikveld vanuit zijn mand te zetten en die van Sol naar de keuken. Een hele operatie, want Sol heeft er moeite mee dat er zomaar iets veranderd en ging daarna dus nog wekenlang netjes op zijn oude plek zitten voor het eten, waar nu dus Paco zijn bak stond. Paco op zijn beurt keek weer verward naar Sol van: “Wat doe JIJ hier nu? Jouw bak staat een metertje verderop, dwaas!”.

Maar goed, met enige begeleiding en een engelengeduld gaat dit steeds beter en zo werd het al heel snel vrijdag, de dag van de ingreep bij de dierenarts!
De mannen moesten nuchter verschijnen, zo rond 08.30u. Voor Paco geen probleem, voor Sol des te meer (“Geen eten? Geen eten? Ik krijg altijd eten na het wandelen! Honger! Honger!”).
Gelukkig heeft onze dierenarts zelf twee whippets en heeft hij ruime ervaring met windhonden, narcoses en gebitsreinigingen. Enigszins gerustgesteld, maar toch een tikje nerveus liet ik ze achter met natuurlijk de afspraak dat ik gelijk gebeld zou worden als de ingreep achter de rug was.

Voor mijn gevoel duurde dat véél te lang, maar vroeg in de middag kreeg ik eindelijk het langverwachte telefoontje: ze hadden alles prima doorstaan en lagen nu nog hun roes uit te slapen. Sol was al wel wat wakker, maar Paco snurkte alles bij elkaar. Tja…een galgo he!
Zonder tegenbericht mocht ik ze over een uurtje komen halen.

Na stipt een uur stonden manlief en ik weer in de behandelkamer van de dierenarts: het was goed gegaan, bij Paco waren één kies en een tand verwijderd en bij Sol was de gespleten kies gedeeltelijk verwijderd.
De dierenarts was erg tevreden over zijn patienten: ze waren heerlijk relaxed (ja, vind je het gek met zo’n narcose!) en lagen al kwispelend op de operatietafel, bedelend om wat aandacht (en vast ook wel om een koekje, dacht ik zo!)
We konden mee naar achteren lopen waar de mannen samen in één grote kennel lagen. Paco lag helemaal in een deken gewikkeld te snurken en Sol lag een beetje versuft tegen hem aan. Er kleefde wat geligs aan zijn oor, wat braaksel bleek van Paco. Ach ja…samen uit, samen thuis!
Sol kwam zelf wankelend de kennel uit, maar Paco lag nog veel te lekker. Na enig aandringen stond hij op, zette een poot naar voren, kukelde bijna om en koos ervoor om weer door te gaan tukken in die lekkere berg dekens! Nee jongen, hoppa, mee jij! Thuis staat je mand lekker voor je klaar!

De volgende uitdaging was de honden in de auto krijgen: Paco is nog wel te doen qua gewicht, maar Sol…. Met enige hulp lukte het, maar zie ze er thuis maar weer eens uit te krijgen!
Met een slappe galgo in de armen van de baas en een zwalkend harig monster hadden we wel enig bekijks op straat. Eenmaal over de drempel wilde Paco zelf wel het stukje naar zijn mand lopen. Dat leek een prima idee, ware het niet dat hij amper rechtop kon lopen en geen idee leek te hebben waar zijn mand überhaupt was en dus bij gebrek aan coördinatie afstevende op de stoel van de baas. Snel maar ingegrepen en hem letterlijk in zijn mand gelegd…en zo is hij de eerstvolgende 6 uur ook blijven liggen! Zelfs zijn staart bleef slap over de rand van zijn mand hangen! Het was dat er bij tijd en wijle een oorverdovend gesnurk uit de mand opsteeg, want anders begon ik toch zeer te twijfelen of hij nog wel in het land der levenden was!

Sol daarentegen was iets vaster ter been..of nou ja…poot…, en ging direct op zijn eigen kussen liggen, maar lag zo gespannen als een veer met zijn kop omhoog. Alle pogingen om hem wat ontspannender
te laten liggen waren tevergeefs, tot hij na een minuut of twintig uit het niets een flinke lading gal door de kamer spuugde (natuurlijk precies op het kleed…goed gemikt joh!).
Dat zal opgelucht hebben, want daarna krulde hij zich op en vertrok ook naar dromenland!
Tussendoor kregen ze nog een keer “water op bed” van het baasje en werd er weer vrolijk doorgeslapen.

Laat op de avond werden ze stilaan wakker en Sol keek ons verwachtingsvol aan: Even plassen en daarna…eten?
Dus met een nog wat namopperende Paco en sjokkende Sol naar het veldje aan de overkant alwaar een héle grote, onvast op de pootjes staande plas werd gedaan en dan toch maar eens kijken of ze ook wat willen eten van hun vooraf in warm water gelegde brokken.
Sol smekte zijn zachte brokken met veel smaak weg en zelfs Paco viel vol ongeduld aan! Dat zag er hoopvol uit!

De volgende ochtend gaf manlief ze te eten na een nog ietwat ingekorte ochtendwandeling en vergat de brokken eerst te weken.
Voor Sol geen probleem, die hapte ze zo naar binnen en Paco…die had zijn bak binnen een minuut blinkend schoon leeg!
Sindsdien gaat Paco zijn ontbijt er weer vlotjes in, al wil hij nog wel eens even een pauze nemen tussendoor, waarbij hij nog steeds met een schuin oog in de gaten houdt of er niemand stiekem een brokje steelt uit zijn bak!

Al met al dus een geslaagde ingreep: de mannen zijn weer pijnvrij, ik heb zeeën van tijd over omdat ik in de ochtend geen langneus brokje voor brokje hoef te voeren én ze ruiken weer heerlijk fris uit hun bekkies! Althans…als ze niet van de half-vergane mosselen aan de oever van de Oosterschelde hebben zitten snoepen, want die schelpen kunnen ze nu prima kraken met hun in topconditie verkerende tanden. Ach..ieder voordeel heeft zijn nadeel….

Lonneke