Greyhound zorgt voor weeslammetje

“Peejay is zo zachtaardig en tolerant. Het is bijna alsof hij weet dat Snowy slechts een baby is.”

Mensen komen vaak met een reden in ons leven – om ons iets te leren, of misschien om ons door een moeilijke tijd heen te helpen. Voor een lam met de naam Snowy en een windhond met de naam Peejay, had elkaar niet op een beter tijdstip kunnen ontmoeten.

Beide dieren hadden een nare start van het leven – Snowy was slechts een paar dagen oud toen hij alleen aan de kant van een weg in Zuid-Australië werd gevonden. Een familie pakte hem op en probeerde voor hem te zorgen, maar Snowy weigerde te eten en hij werd zwak en uitgedroogd.
Peejay daarentegen was genoodzaakt te racen in de Australische windhondenrace-industrie tot hij
een verwonding aan een gewricht kreeg. Gewonde windhonden worden vaak geëuthanaseerd omdat
ze niet langer winstgevend zijn, maar Peejay had het geluk overgedragen te zijn aan SA Greyhound Adoption, een reddingsgroep.

Snowy en Peejay haden elkaar misschien nooit ontmoet als ze niet waren opgenomen door Emily Foster, een vrijwillige pleegzorgster in Zuid-Australië. “De eigenaren van Freedom Hill Sanctuary zouden hem meenemen, maar ze waren in het buitenland,” vertelt Foster, “dus verwezen ze hem naar mij omdat ik al veel lammeren heb grootgebracht, van wie sommigen op Freedom Hill wonen. Snowy arriveerde uitgedroogd, lethargisch en in slechte staat omdat hij niet wou eten. Drie dagen later arriveerde Peejay als mijn nieuwe pleeghond.”

Foster heeft zelf twee windhonden, Marney en Annie, en ze wist dat ze goed waren met lammeren. Maar ze wist niets over de geschiedenis van Peejay. Zou hij veilig zijn rond Snowy?

Foster hield Snowy eerst geïsoleerd in wat zij haar ‘intensive care unit’ noemt, een speciaal gedeelte in haar badkamer met warmtelampen. Maar Peejay was nieuwsgierig naar Snowy. Volgens Foster rende hij naar de badkamerdeur om het lam te controleren, zijn hoofd schuin of buiten de deur liggend om hem te bekijken.
Toen Snowy een beetje beter werd, besloot Foster ze formeel te introduceren. “Peejay kreeg Snowy te zien door een met gaas beveiligde deur waar hij veilig kon snuffelen en wennen aan Snowy’s luide geblaat,” zegt Foster. “Peejay was gefascineerd door hem en zijn grote staart kwispelde enthousiast toen hij hem zag.”

Toen liet Foster de dieren elkaar ontmoeten. Foster, nog steeds voorzichtig, deed een muilkorf en riem aan bij Peejay. Maar ze besefte al snel dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. “Peejay hield van hem vanaf het eerste gezicht,” zei Foster. “De twee werden goede vrienden en Snowy trok erg naar Peejay voor comfort en geborgenheid.”

Vanaf dat moment waren Peejay en Snowy onafscheidelijk – samen eten, samen slapen en samen spelen. Peejay vond het niet erg als Snowy aan zijn oren knabbelde of op zijn hoofd sprong …
Of als Snowy zijn eten probeerde op te eten.
Maar de meeste tijd hielden Peejay en Snowy ervan om samen te luieren.

“Peejay is zo zachtaardig en tolerant”, zegt Foster. “Het is bijna alsof hij weet dat Snowy slechts een baby is. Hij heeft een speciale persoonlijkheid vol vriendelijkheid en een gretigheid om te behagen.”

Na een paar weken moesten Peejay en Snowy afscheid nemen zodat Foster meer dieren kon helpen om hun huis voor altijd te vinden. Snowy woont nu in Freedom Hill Sanctuary in Zuid-Australië en een lokale familie heeft Peejay geadopteerd.