Hoe het begon.


Notice: Trying to get property 'post_title' of non-object in /home/anitazy8/domains/greyhoundfriends.nl/public_html/wp-content/themes/mh-magazine-lite/includes/mh-custom-functions.php on line 144

Van jarenlang asielmedewerkster in een Nederlands asiel naar vrijwilligster voor buitenlandse asielwindhonden. Het begon in 2002 met Angelo, mijn allereerste opvanghond. Hier heb ik 11 jaar geleden mijn huidige Scoobyhond (toen nog opvanghond) naar vernoemd.

Als je als 15-jarige in een asiel gaat werken heb je het nog niet in de gaten, de smoezen van mensen om van hun hond af te komen. Je denkt, nog jong en onwetend alleen: wat zielig! Die mensen kunnen niet meer voor hun dierbare hondje zorgen. Later krijg je door, dat vooral de hond vreselijk de pineut is.
Als je met dit werk een aantal jaren fulltime bezig bent gaan er toch veel meer dingen op vallen.
Dan sta je aan de balie en hoor je bijvoorbeeld: Goedemiddag mevrouw, wij staan hier nu helaas voor u met ons 12 jarig hondje. Wij vinden het verschrikkelijk, maar wij zijn beide 65 jaar en willen nu gaan reizen en ja dat kan niet met het hondje er bij. Wij vinden het echt vreselijk en moeten er ook om huilen, maar het kan niet anders. De baliemedewerkster oppert dat het krokodillentranen zijn en wordt voor 3 maanden geschorst.
Dan Funny! Een duur fokteefje. Ze is blind, maar heeft nog kindjes moeten krijgen. Die blindheid is erfelijk.
Een buurjongen trekt aan de bel bij de Dierenbescherming en hondje wordt in beslag genomen. Wat doe je dan? Je neemt het mee naar huis, want je kan het niet over je hart verkrijgen het hondje in een hok in het asiel te zetten.
Na Funny komt Sunny (hoe verzin je het. Al die vrolijke namen, maar geen vrolijke verhalen).


Sunny is 14 jaar. Een fox-terriertje dat onder de tumoren zit, die ieder moment kunnen knappen. Nee die kan echt niet blijven, want stel je voor dat het ‘s-nachts knapt, met al dat bloed. Dus wat doe je dan? Je neemt haar mee naar huis, want in een hokje in het asiel dat gaat niet. Een maand hebben we haar nog kunnen verwennen in huis op de bank en in een warme mand.
Op een keer wordt er door Dierenbescherming 2 greyhounds gebracht, die al zeven jaar mochten jagen hier in Nederland. Deze honden zijn hun vrijheid gewend en opsluiting is voor hen dubbel zo moeilijk. Dus deze 2 maatjes vliegen elkaar aan in gevangenschap, en moeten dan na al die ellende ook nog eens uit elkaar worden gehaald.
Dan komt er een teckel. Dit beestje is 22 kilo zwaar en kwam bij de dierenarts om hem te laten inslapen. Hij had op het nieuwe kleedje van de baas gespuugd.

En zo kunnen er honderden dikke boeken geschreven worden over alles wat er hier in de Nederlandse asielen gebeurt.

Anneke