Pech!


We hebben een rare week achter de rug; niets verliep volgens plan. Alles wat gepland stond is niet
door gegaan. Ook niet een verhaal over mijn bezoek aan een shelter in Sevilla, het weekje vakantie in Winterswijk, allemaal niks van gekomen.
Want…….
Vorige week zaterdag, om precies te zijn zaterdagmiddag, was Paul met Kendall en Monte naar een natuurgebied hier vlakbij. Geestmerambacht. Dagelijks gaan ze er met z’n drietjes heen. Elke dag feest! Zo ook die middag. Aan het einde van de wandeling renden de jongens nog even een paar rondjes over een groot grasveld en daarna riep Paul ze bij zich om naar de auto te gaan.
Vrolijk kwamen ze aangerend. En direct was duidelijk dat er iets was met de voorpoot van Monte:
het bloedde flink. Snel een handdoek om gedaan en naar huis. Paul belde me onderweg: “Monte
heeft een klein sneetje in zijn poot. Kun je alvast water klaar zetten om het schoon te maken.”
En onmiddellijk voel ik een golf van misselijkheid opkomen. Heel flauw, o ja, ik weet het. Met kinderen en dieren van anderen kan ik de meest gruwelijke wonden zien, maar zodra het gaat om wat bij mij hoort…..drama! Ik ben bijvoorbeeld nooit met de kinderen naar het zuigelingenbureau gegaan voor
hun injecties. Dan ging mijn moeder mee. Of Paul ging. Dus de melding dat er iets aan de hand was
met de poot van Monte…ppffftt….niet leuk!
Enfin, ik hoorde de garagedeur open gaan en even later klonk de stem van Paul: “Kom maar Monte.” “Nou niet zeuren, hupsakee, doe de deur open!” zeg ik tegen mezelf. Daar staan jongens, enthousiast kwispelend. Maar de poot bloedt flink. Dat heb ik in een oogopslag gezien. We bellen de dierenarts.
Die adviseert om gaasjes tussen de kussentjes te stoppen om tegendruk te geven. Dan moet het bloeden stoppen. Inderdaad, dat gebeurt ook na een poosje. We verbinden de poot, doen er een sok om en Monte ploft op zijn kussen en gaat een dutje doen. Kendall doet precies hetzelfde.
Opgelucht zijn we omdat het mee lijkt te vallen.
Wat kan het geweest zijn? Glas misschien?
Voor de nacht verversen we het verband en probeert Paul voorzichtig te kijken wat er aan de hand is. Alle kussentjes zijn ongedeerd. Er is een klein sneetje te zien tussen twee tenen. Dat is alles.
Monte zelf lijkt total geen last te hebben van de verwonding. Zo gaan we de nacht in. Hopen dat hij
het verband en de sok laat zitten. Want Monte is een knaagdiertje!

Ja hoor, ‘s ochtends lag sok met verband naast zijn kussen! Er zat een klein beetje bloed aan.
We deden er een gaasje met een dikke klodder wondzalf op, verband erom een een sok erover.
Hij liep heel gewoon op zijn poot. Er was ook geen grote wond of snee te zien. Paul heeft met een zaklamp erbij tussen de tenen gekeken. (Ik zat toen met mijn vingers in mijn oren boven op zolder. ) Ook al toonde Monte geen pijn desondanks heeft hij die zondag slechts kleine uitlaat wandelingetjes gemaakt om zijn pootje te ontzien.

Maandagochtend hebben we direct een afspraak bij onze eigen dierenarts gemaakt.
Voor de zekerheid. Om gerust gesteld te worden.
Paul is met beide jongens gegaan; Monte is altijd erg zenuwachtig en bang bij de da terwijl Kendall
altijd de rust zelve is. Daar heeft Monte steun aan want hij kruipt in zulke situaties heel dicht tegen Kendall aan.

Dat was schrikken! Er zat een grote snee tussen de middelste tenen die helemaal tot diep naar boven het vlies had gescheurd. En dat moest onder narcose gehecht worden.

De volgende ochtend is Paul met Monte gegaan en ik ben met Kendall thuis gebleven. Monte had
direct in de gaten dat er iets aan de hand was. Bibberen. Niet uit de auto willen. Niet bij de da naar binnen willen. En zich niet willen overgeven aan de narcose.
O bah, wat een vreselijke ochtend heb je dan. Kendall ijsbeerde piepend door het huis en bleef uiteindelijk in de hal bij de voordeur liggen. Voortdurend alert of hij onze auto aan hoorde komen.
Hij was opgelucht toen hij de garagedeur open hoorde gaan. Maar dat was slechts van korte duur want….Monte was er niet bij.
Hij begreep er helemaal niks meer van. Teleurgesteld zocht hij zijn kussen op, legde zijn hoofd op
zijn pootjes en zuchtte diep.

Het regende al twee dagen onafgebroken en daarom moesten we heel snel een antwoord vinden
op de vraag: hoe houden we een verbonden pootje droog?
We hebben op internet gezocht, dierenzaken gebeld enz. Gelukkig hier vlakbij in een dierenwinkel
een soort rubber slof gevonden die Monte’s poot droog zou moeten houden. Bij Kendall gepast welke maat we moesten nemen en helemaal blij liepen we met een doosje maat L de winkel uit. Het was inmiddels 12.30u… tijd om Monte op te halen. Op naar de da!

Ach gossie, Monte wist niet wie hij het eerst moest begroeten, ons of Kendall. Hij was zo blij om ons weer te zien. De operatie was goed verlopen. Het was een behoorlijke snee: met 10 hechtingen is het vlies tussen zijn tenen opnieuw aan elkaar gemaakt. Het was een diepe, rechte snee, vermoedelijk veroorzaakt door een bliksplinter. Glas veroorzaakt een ander soort snee. (Blikjes die in een grasmaaier of takken-versnipperaar komen, worden vermalen tot snippers die vlijmscherp zijn.)
We pasten de rubber slof, die was toch een beetje krap. Toch maar even ruilen voor maat XL.
Met pijnstillers en antibiotica + afspraak over 2 dagen vertrokken we. Snel de slof geruild, maat XL
paste beter. Gelukkig!

De eerste dagen nadat de hechtingen waren gezet, had Monte pijn. Dat kon je zien aan zijn gezicht.
Aan de blik in zijn ogen. Ik kan daar heel slecht tegen. Na 2 dagen zijn we voor controle geweest en mocht het dikke verband eraf. De wond zag er goed uit en de hechtingen zaten er nog allemaal in.
Dat was afgelopen donderdag. Nu zit er een katoenen sok om en als hij naar buiten gaat doen we
daar de rubber slof overheen. Monte probeert regelmatig aan zijn voet te likken. Het is beter als hij
dat niet doet. Weet je wat we dan doen? Met de föhn erop blazen. (Op koude lucht zetten).

Morgen weer even langs de da. Hopelijk is alles dan nog steeds goed. Ook zonder hechtingen zou de wond zijn genezen. Maar dan sluiten de tenen niet helemaal meer naast elkaar. Dan hangt er een teentje ‘n beetje los bij te bungelen. Zoiets.

Het is niets vergeleken met wat Galgo’s in Spanje meemaken. Waarschijnlijk wordt zo’n snee daar niet eens opgemerkt. Dat is helemaal vreselijk.
Ik wil er ook geen drama van maken.
En tóch…. Weet je wat het is…wat ik al eerder zei….deze galgo is nu eenmaal míjn Mont-je en als er
met hem iets aan de hand is….pffttt….dan ben ik daar echt naar van. Ach, ik hoef het je niet uit te leggen, je snapt vast wat ik bedoel. Toch?

Mieke