Afscheid: Donnij

                                   Donnij

                                   3-08-2009                       25-07-2020

Op 4 oktober 2009 hebben we kennis met je gemaakt aan de Geffense plas in Oss. We waren al een tijdje aan het kijken om een tweetal windhonden te adopteren, in eerste instantie volwassen honden daar die het meest beschikbaar waren. Beiden zijn we opgeroeid met honden ikzelf vanaf mijn 1e levensjaar met windhonden. Omdat we tot dan beiden een fulltime baan en een druk sociaal leven hadden waren we er zelf niet aan begonnen het moest niet alleen voor ons plezier zijn maar ook voor de honden en 2 zodat ze ook iets aan elkaar zouden hebben. Mijn man ging in die tijd minder werken en wou graag een maatje hebben en de honden bij onze beide ouders waren inmiddels overleden en daar kwam gezien hun leeftijd ook niets nieuws meer. In de vakantie hadden we al gedaan of we honden bij ons hadden daar het onze eerste eigen honden zouden worden. Overal waar we kwamen vroegen we of je eventueel ook honden mee mocht nemen, nou dat was op de meeste plaatsen waar wij altijd kwamen totaal geen probleem niet in de pensions en ook niet in de restaurants in Duitsland, Oostenrijk en Kroatië.
Na de vakantie zagen we dat er een treffen gepland was bij de Geffense plas en daar dat maar een goed half uur rijden bij ons vandaan is gingen we eens polshoogte nemen. Bij aankomst daar stond er iemand bij het hek om ons te verwelkomen (Anneke) met een kleine pup op de arm maar we dachten dat die van haar was. Naarmate de middag vorderde kwamen we tot de ontdekking dat die kleine pup voor bemiddeling was dus iemand van de organisatie aangesproken en verteld wat onze wens was. De pup (Tikker) was nog beschikbaar en zou in de loop van de middag voorgesteld worden bij de doggywalk. We gaven aan dat we eigenlijk 2 hondjes wilden en toen bleek dat er ook nog een broertje van hem aanwezig was, dat was Don of zoals wij hem noemden” Donnij”. Beide pups hebben de “doggywalk” niet gehaald want we waren halsoverkop verliefd en hebben ze meteen besproken. Het waren Nederlandse pups hun moeder “Deleilah” was zwervend en zwanger gevonden en GreyhoundFriends heeft toen zowel moeder als haar 4 pups (Tikker, Donnij, Moos en Noah) via hun organisatie bemiddeld. We hebben Tikker meteen dezelfde avond mee naar huis genomen en ’s woensdags hebben we Donnij opgehaald want die was al met zijn gastgezin naar huis. Kleine pups hebben nog veel rust nodig en ze waren hartstikke moe van alle nieuwe indrukken in Oss.

Tikker was de leider van het stel maar Donnij was de aangever. Wat hadden we een plezier met jullie tweetjes het bracht heel wat levendigheid in huis. Jullie gingen steeds in onze grote tuin aan het rennen en hadden daardoor gewoon je eigen renbaan gemaakt inclusief oplopende aarden wal waar jullie de bochten namen. Meestal stond Tikker voor de vijver en Donnij er achter en dan maar elkaar uitdagen of misschien was het tikkertje spelen. Donnij werd een echt maatje voor het baasje hij deed niets liever dan met de bal spelen en kwam dan ook meermaals per dag vragen om te spelen. Hij kwam dan bij Ad en legde zijn kop op zijn arm of been en bleef hem onafgebroken aankijken totdat Ad het begreep of hij kwam de bal brengen maar binnen mocht hij niet met de grote voetbal spelen alleen met de kleine balletjes dus moet hij het baasje duidelijk maken dat hij met de grote bal wilde spelen. Jullie gingen overal mee naar toe, geen vakantie was zonder jullie en jullie zijn in de afgelopen jaren slecht 1 nachtje zonder ons geweest toen waren jullie bij opa jullie andere grote vriend die jullie altijd verwende.

Vanaf jullie komst in ons 2 persoons huishouden draaide alles om jullie. We hadden op vakantie meer spullen voor jullie bij ons dan voor ons zelf, bedjes, dekens, een eigen stretcher, voer, koekjes, speelgoed en grote en kleine ballen. En in jullie puppy tijd een grote bench en alles maal 2.
Maar oh wat was iedereen verliefd op jullie, foto’s zijn over de hele wereld gegaan mensen spraken ons vaak aan om te vragen van welk ras dat knappe stel was en vooral hoe lief jullie waren en of ze foto’s mochten maken. Waar we gingen hadden we altijd jullie bedjes bij ons en als we ergen gingen eten of koffie drinken gingen jullie braaf op jullie bedjes liggen en stonden nooit te bedelen. Iedereen was steeds weer sprakeloos dat er veel lekkers op tafel kon staan en jullie daar helemaal niet op reageerden. Men vroeg wel eens of we jullie een pilletje gegeven hadden omdat jullie zo braaf bleven liggen. Maar jullie wisten dat aan het einde van het eten jullie allebei een stukje kregen. Thuis wisten jullie wel te bedelen maar als we weg waren gedroegen jullie je voorbeeldig.

Helaas hebben we nu veel te vroeg van Donnij afscheid moeten nemen, zijn lever werkte niet goed meer en medicatie sloeg niet aan.. Nooit geen kusjes meer voor het vrouwtje of onder het autorijden je kop bij het baasje op zijn schouder leggen en meekijken waar we naar toe gaan en Tikker is zijn broertje kwijt bij wie hij van kleins af aan altijd de oortjes deed wassen. Daar kwam hij gewoon om vragen hij legde zijn kopje bij zijn broertje neer en die deed dan zijn oortjes schoon likken en soms ook nog de oogjes, daar genoot hij gewoon van. Nooit geen concert meer…, want jullie vonden het fantastisch om voor ons te zingen meestal begon Donnij en viel na een paar aanjaag blafjes Tikker in en dat iedere dag behalve op vakantie alsof jullie wisten als we uit logeren zijn mogen we niet hetzelfde als thuis. Niet meer iedere dag voetballen of samen met je broer en de baas naar het ven in de buurt . Donnij, we missen je en dat zal wel een tijdje duren eer we met z’n drietjes hier overheen zijn. We verwennen je broertje nu maar extra want ook hij mist je en kijkt iedere keer als we thuis komen achter ons en met het wandelen kijkt hij achterom want Donnij ontbreekt.

Ad en Winnifred